سرویس فرهنگ و ادبیات هنرآنلاین: ابراهیم شیکبایی لنگرودی بر مبنای اطلاعات شناسنامهای که در کتابش -"بی هیچ تکیه گاه"- درج شده متولد 1319 است و بر مبنای فیپای کتاب دیگرش- "و دیگر خواب باید دید" متولد سال 1323.
مهدی اخوان لنگرودی درباره او میگوید:"جانش را در شعرش میگذارد/تبی که در تمام لحظات تنش را میسوزاند/ خودش را شمع شعرهایش کرده است/ و زرنگیس خوان/ در کوههای دیلمان زرجها را به آب آسمان پرواز میدهد"
شکیبایی لنگرودی شاعری است با شعرهای سانتیمانتال که البته گاه به احساساتی ناب پیوند میخورد و در شعر نیز جلوهای مییابد. در میان شعرهایش بیش از همه اشعاری نیمایی و آهنگین نمود دارند با رگههایی که پیشتر تا حدودی در ادبیات رمانتیک دهه سی شمسی تجربه شده است.
شعرهای او از اواخر دهه سی در مجلات مختلف منتشر شده است. شعر را ابتدا با دوبیتی، چارپاره و غزل آغاز کرده است و در میان آخرین شعرهایش نیز تاثیر این نوع شعر بر اشعارش پیداست . در سال ۱۳۴۶ مجموعه دوبیتیهای گیلکیاش را به گویش لنگرودی با عنوان لاکوی (دختر) بهصورت دفتر کوچکی به چاپ رساند که در سال ۱۳۸۲ در چاپ دومی بههمراه اضافات با تجدید نظر چاپ و منتشر شد. در سال ۱۳۸۱ مجموعه شعر "بی هیچ تکیه گاه" و در سال ۱۳۸۳ "و دیگر خواب باید دید" از او منتشر شد.
بی هیچ تکیه گاه ( چاپ اول تابستان 1381) با پیشگفتاری به نوشته تیمور گرگین شروع میشود. در آخرین سطور این پیشگفتار میخوانیم: "این مجموعه کوچک شعر زمانه، خواننده را به این باور نزدیک میسازد: شعر زمانه باید سرشار از جوش و خروش عصر و زمانه شاعر باشد و به ذائقه انسانهای هم روزگار سراینده، سازگار شود چرا که شعر، پرتاب گدازههای سوزنده دلهای حساس هنرمند به سوی انسانهای عاشق و شیفته است. شعر گوهر دریای ژرف اندیشه شاعر است که به ساحل زندگی انسانها اهدا میشود...
و بالاخره شعر تلواسهها و بیقراری انسانی والا ست که شاعر نام دارد!"
پیشگفتار این مجموعه به قلم تیمور گرگین که به دلیل مجال تنگ این نوشتار بیش از این از آن نمیآوریم و شما را به متن اصلی کتاب ارجاع میدهیم، مشحون از گزارههای رمانتیک است، چنان چه در همین بند فوق الذکر مینویسد:" شعر، پرتاب گدازههای سوزنده دلهای حساس هنرمند به سوی انسانهای عاشق و شیفته است ". به واسطه همین خاصیت گرگین در پیشگفتار این مجموعه جز اشاره به روح حساس و توصیفات غیر تئوریک از شاعر و شعر او، چیزی عاید مخاطب نمیکند. در میان اشعار این کتاب شعرهایی با ساختار و زبانی ساده وجود دارد که به چشم میآید. برای نمونه:
دیوار سد تمام مهربانیها ست بیزارم از دیوار دیوار را بردار
در این شعر شاعر حرف تامل برانگیزی نزده است، حرف او در ما حیرت هم ایجاد نمیکند، نو و بدیع هم نیست و حتی میتوان آن را کلیشهای و رمانتیک توصیف کرد. در یک نگاه اجمالی ویژگی برجستهای ندارد جز سادگی. از این حیث میتوان گفت همین ساختار و بیان ساده ویژگی برجسته این شاعر لنگرودی است. او در شعری با عنوان "شباهت" مینویسد:
سرزمین من بارانیسیت من به سرزمینم رفتهام
شاعر حتی در این دست از شعرها دنبال کشف شاعرانه هم نمیرود. هیچ دگرگونی در "طبیعت" موجود در شعرهای شکیبایی لنگرودی دیده نمیشود؛ همه چیز همان طور که باید باشد هست. از این نظر پر بیراه نیست اگر بگوییم کشفِ شاعرانهی شاعر در این گونه شعرها این است که چیزی برای کشف کردن ندارد و همه چیز را آن طور که مینماید، میبیند، و از آنجا که چنین طرز نگاهی به طبیعت و پدیدههای پیرامونی - خصوصا در شعر- نامعمول است، شعرهای ساده شکیبایی لنگرودی توجه خواننده را جلب میکند.
لنگرودی در بعضی از این شعرهای ساده نیز غم از دست دادن چیزی را دارد؛ شاید یک جور نوستالژی. او مینویسد:
و ... دیگر خواب باید دید دستی را که گل میداد در کوچه!
انتهای پیام/
مجتبا هوشیار محبوب