سرویس معماری هنرآنلاین: در روزگاری که غزه و عراق و افغانستان غرق خون مردان، زنان و کودکانی است که ناخواسته قربانی جنگ شده اند، معماری چگونه می تواند در مقابل این میزان موج خشونت بایستد و از صلح و دوستی و پایان تمام جنگ ها سخن بگوید؟ بنای یادبودهای زیادی در دنیا به نشانه پایان جنگ های بزرگ ساخته شده اند و به همان میزان یادبودهای فراوانی را معماری به پاسداشت مفاهیم انسانی خلق کرده که یادآور صلح و دوستی هستند. بنای یادبود قربانیان خشونت در مکزیک، یکی از تازه ترین آثار معماری جهان است که به مخاطب می آموزد، خشونت چگونه می تواند نسل انسان را با تهدید مواجه کرده و صفت های خوب انسانی را از روی زمین پاک کند.

این بنا در سال 2013 توسط دفتر Gaeta-Springall Arquitectosدر مکزیکوسیتی ساخته شده است؛ سایت پروژه در "چاپولتپک"، مهم ترین پارک شهر واقع شده که در حقیقت جنگلی است که طی چندین دهه، متعلق به دولت فدرال و تحت حفاظت وزارت دفاع مکزیک بوده است. در وهله اول، مقصود از طرح بنای یادبود، احیای 15000 متر مربع در قالب یک فضای عمومی ست. در تمام دنیا، بناهای یادبود، آثار معماری متفاوتی هستند که می توان در آنها یاد و خاطره ای از فرهنگ و تاریخ یافت. در این "مونومان"، با استفاده از مفاهیم معماری به یکی از مهم ترین مسائل معاصر جامعه مکزیک جسمیت داده شده: "خشونت". آن طور که در معرفی این بنا آمده است، مکزیکی ها در طراحی این پروژه، خشونت را زخمی بزرگ و باز دانسته اند و به همین خاطر، پروژه ای باز در سایت تعریف شده، گشوده به شهر و شهروندان و با ارتباطی قوی با آن ها.

دو موضوع تجدید حیات فضای عمومی و نیز احیای خاطره قربانیان خشونت، ماهیت این پروژه را تشکیل می دهند. اولین قدم طراحی، تعیین نقش سایت به عنوان یک جنگل بوده است تا در آن طبیعت حضور چشمگیر داشته باشد. بنابراین آنچنان که در تصاویر دیده می شود، درختانی که در محوطه این بنا قرار دارند، به سایت شخصیت می دهند. با همان دو تعریف بالا، خشونت در این پروژه در دو بعد به تعریف درآمده است: فضاهای باز و فضاهای ساخته شده. منظور از فضای باز، فضای ایجاد شده بین دیوارهای فولادی و درختان است. این فضای خالی می تواند مفهوم عدم حضور قربانیان و غیبت یاد آنها را تداعی کند چرا که به اعتقاد سازندگان این پروژه، خشونت تولیدگر مرگ است. بخش عمده پروژه شامل ساخت هفتاد دیوار فلزی از جنس کورتن استیل است که از بین درختان برخاسته اند؛ یک بازی دوگانه بین طبیعت و معماری، جنگل درختان و جنگل دیوارها. اجتماع درختان و بازدیدکنندگان، نقش موجودات زنده و اجتماع دیوارها، مفهوم مجرد خاطره قربانیان را تداعی می کند. سطوح دیوارهای فولادی، زنگ زده و یا آیینه ای است تا مخاطب با قرار گرفتن روبه روی این ورقه های فولادی، تصویرش را گم کرده یا به صورت متکثر شده ببیند. علاوه بر این، اگر به خشونت به مثابه "تخریب" دیده شود، ساختار هفتاد دیوار فولادی همچون پادزهری بزرگ در برابر خشونت عمل خواهد کرد و نشانه ای است از آن که معماری چون سپری در برابر خشونت خواهد ایستاد.

با وجود عناصر طبیعی جنگل، مصالح مورد نیاز این پروژه به فولاد و بتن کاهش یافته است؛ از کورتن استیل به سه روش استفاده شده: طبیعی، زنگ زده و یا ضد زنگ آیینه ای و البته هر یک با معانی مختلف. فولاد زنگ زده به معنای علامت و زخمی که زمان به عمر ما می زند. فولاد ضد زنگ آیینه ای برای منعکس و چند برابر کردن زندگی انسان ها. درختان و آب موجود در فضای مرکزی و در نهایت، فولاد طبیعی به عنوان یک نماد خالص، یادآور ارزش هایی اصلی و ضروری ست که جوامع برای دستیابی به صلح باید حفظ کنند. بتن برای راه ها و نیمکت ها استفاده شده است؛ برای راه رفتن و تامل.

در فضای مرکزی که فضای اصلی بنای یادبود است، حوض آبی با فرم نامعین و هندسه باز طراحی شده که یادآوری می کند مسئله خشونت همچنان وجود دارد. حوض با شبکه ای پوشانده شده به طوری که بازدیدکننده می تواند بر روی آن راه برود. آب یعنی زندگی؛ آب پاک می کند و شفا می دهد.

در این بخش، دیوارهای فولادی محکم تر و بلندترند که درامی تاثیرگذار در فضا خلق می کنند. بازتاب درختان و دیوارها در آب، چشم را به بالا و پایین هدایت می کند. وقتی چشم بالا را می بیند، آسمان دیده میشود، نور، خورشید، امید و... در نهایت، یکی از بخش های مهم این پروژه مردمی بودن و اختصاص دیوارهای فولادی به افراد است، پس جامعه درساخت این بنای یادبود نقش دارد. هفتاد دیوار فلزی، فضاهایی هستند برای افراد، تا نام قربانی خود را بر روی آن بنویسند و از درد و خشم و آرزوهای آن ها بگویند. این دیوارها به عنوان آینه و تخته سیاه عمل می کنند، و با نوشته هایشان، تبدیل به شاهدی از درد و تخریب حاصل از خشونت می گردند. منابع: www.europaconcorsi.com www.archdaily.com

انتهای پیام/

پرستو نوروزی