در این وضعیت ناگوار خانوادگی و در حالی که فیلم جسارت و یا حوصله آن را ندارد که از چارچوب تنگ یک خانه ویلایی درندشت و قدیمی بیرون بیاید، همه بار شکل گیری درام داستان بر دوش دیالوگ هاست.ما تنها از طریق مکالمات آدم های فیلم به واقعیت ناگفته های خانواده پی می بریم.چیزی شبیه یک نمایش رادیویی.بی آنکه تصویر و کنش های آدم ها چیزی را بر مخاطب روشن کند.هر چه داستان پیش می رود فاش شدن بخشی از مسائل پشت پرده این خانواده ضربه هایی تازه به ذهن مخاطب وارد می کند.اما این افشای تدریجی اطلاعات نه تنها ذهن مخاطب را با قصه درگیر نمی کند بلکه به دلیل ضعف اجرایی و ریتم کند و نامتوازن، ارتباط ذهنی مخاطب با قصه کمرنگ و کمرنگ تر می شود.

انتخاب یک لوکیشن و گذشتن تمامی زمان فیلم در یک خانه و حیاط وسیعش چه کارکردی در فیلم "برف" دارد؟ آیا قرار است از طریق محصور شدن قصه و آدم هایش در دل این خانه ،لحن و فضایی کلاستروفوبیک به تماشاگر دست دهد؟ آیا این حس تنگنای بدون خروجی قرار است تمثیلی برآنچه این خانواده محترم تحمل می کنند باشد؟ و آیا این خانه اعیانی با حیاط وسیع و دل باز می تواند کارکرد مورد نظر متن را داشته باشد؟تنگنای مورد نظر فیلمنامه قطعا در چنین خانه وسیعی به مخاطب القا نمی شود.در نتیجه ناخواسته و شاید به غلط این ذهنیت در تماشاگر به وجود می آید که گروه فیلمبرداری دشواری های فیلمبرداری و کار در فضا و لوکیشن های خارجی را به جان نخریده و ترجیح داده با محدود کردن لوکیشن به همین خانه ویلایی کار را با دردسر کمتری پیش ببرد.اما این گونه میزانسن قطعا پرداخت ظریف تری می طلبد تا به ملال تماشاگر نینجامد و توازن روند گسترش پیرنگ داستانی حفظ شود.اتفاقی که قطعا در فیلم " برف" رخ نداده است.

اما روند تدریجی افشای حقایق هم با توجه به ریتم کند فیلم "برف" عملا به خواسته های اولیه متن نزدیک نشده است.پس از دو یا سه فراز از فیلم که با طرح و افشای اطلاعات جدید ،بعد تازه ای از پشت پرده خانواده روشن می شود دیگر باقی گره گشایی ها قابل پیش بینی اند و یا اصلا در چارچوب قصه جا نمی افتند.گره گشایی زمانی معنا می یابد که در وهله اول گره افکنی درستی صورت گرفته باشد.لحن و فضاسازی فیلم ( که در جاهایی به میزانسن و دکوپاژ تله فیلم ها و سریال های بی کیفیت تلویزیونی نزدیک تر است تا مفهوم سینما) هیچ گره افکنی ایجاد نمی کند تا با گره گشایی پایانی از متن رمزگشایی شود.در حقیقت بیشتر با روش پنهان کاری و افشای اطلاعات در متن طرفیم.چیزی که بیشتر به کار فیلم های تلویزیونی و در نوع عالی آن ادبیات می آید.

از جمله نقاط ضعف جدی فیلم " برف" عدم توازن میان بازی های بازیگران پرشمار قصه است.از سویی رویا تیموریان با درک درست از مختصات و ویژگی های شخصیت مادر، بازی معقول و درستی ارائه می کند.همچنین می توان به بازی محمدرضا غفاری اشاره کرد.با توجه به این که نقش اوقرار است بار عمده ای از درام قصه را پیش ببرد و در واقع همه اطلاعات قصه از طریق مکالمه دیگر شخصیت های فیلم با اوست که شفاف و روشن می شود،کار دشواری برعهده او بوده که این بازیگر جوان به خوبی از پس این کار برآمده است.در نقطه مقابل مینا ساداتی با نقشی که بازی می کند تناسب سنی ندارد و عدم یکدستی و حفظ توازن در بازی اش مشهود است.آناهیتا افشار دیگر بازیگر فیلم که نقشی مهم و محوری در قصه دارد هم بیشتر به تقلید از نمونه های موفق نقش دختران سرکش و بی آرمان و در عین حال منفعت طلب فیلم های سالیان اخیرسینمای ایران دست زده تا خلق و پرورش نقش و شخصیتی در خور تعمق و قابل بررسی.ضمن آنکه از افشین هاشمی با توجه به سوابق درخشان بازیگری در تئاتر و سینما انتظار به مراتب بیشتری می رفت که این انتظار طبعا برآورده نشده است.

در نهایت فیلم "برف" به مانند دو ساخته قبلی مهدی رحمانی ،با توجه به پتانسیلی که برای تبدیل به یک فیلم خوب دارد، در مرز یک فیلم متوسط باقی می ماند.

انتهای پیام/

مازیار فکری ارشاد