سرویس سینمایی هنرآنلاین : "دربست آزادی" از همان جاهایی لطمه می خورد که فیلم های پیشین فیلمساز آسیب خورده اند.تاکید ویژه و اساسا نوع نگاه مهرشاد کارخانی به سینما که به نوعی متاثر از فیلم نوآر های کلاسیک سینمای غرب است ( از جمله تمرکز روی مفهوم قهرمان و ضد قهرمان) او را از پرداخت بیشتر فیلمنامه و تقویت پیرنگ داستانی فیلم " دربست آزادی" بازداشته است.این کاستی را در فیلم های دیگر کارخانی مثل " اکباتان " و " کوچه ملی" هم شاهد بوده ایم.

کارخانی چنان محو شخصیت های برساخته ذهنی اش و شمایل اساطیری و به اصطلاح سینمایی شان روی پرده سینما می شود که عنصر درام را به حاشیه می راند و قصه فیلم هایش گاه آن گونه که انتظار می رود قانع کننده نیستند."دربست آزادی" هم برخی جاها به لحاظ منطق روایی و اغلب از منظر تداوم پیرنگ داستانی کاستی هایی دارد.تصویر ضد قهرمانان پاک باخته و تحت فشار او نیز به اندازه کافی حجم ندارد تا این کاستی های فیلمنامه ای را پوشش دهد.ضمن آنکه تاکید فیلمساز روی کندی تعمدی ضرباهنگ به منظور تاکید بر وجه شخصی آدم های "دربست آزادی" برخی جاها به ملال می انجامد و ریتم را از توازن بازمی دارد.قصه ای که در چند مرحله تنش هایی را به مخاطب عرضه می کند واقعا به تغییر ریتم در این نقاط اوج روایتی نیازمند است.به عنوان مثال ضرباهنگ صحنه های تعقیب و گریز و یا درگیری آدم ها را نمی توان با همان ضرباهنگ صحنه های خلوت تنهایی شخصیت ها پرداخت کرد.این گونه است که توازن صحنه ها از کف می رود.

سابقه کارخانی در امر عکاسی او را صاحب زیبایی شناسی بصری ویژه ای ساخته است."دربست آزادی" که داریوش عیاری مدیریت فیلمبرداری آن را بر عهده داشته با توجه به تجربه و توانایی هایی عیاری و حساسیت های کارخانی ، فیلم خوش تصویر و شکیلی به نظر می رسد.شناخت از کمپوزیسیون و قاب بندی ها در این فیلم آشکار است .در فیلم های شخصیت محور فیلمبرداری و قاب بندی و ترکیب تصاویر کمک ویژه ای به نمود بیرونی و تاثیر گذاری شمایل این شخصیت ها می کند.ضمن آنکه پررنگ بودن نقش لوکیشن هاو خیابان های شهر تهران ( که در فیلم های کارخانی صاحب هویتی قابل بازشناسی و جغرافیایی روشن هستند) اهمیت تصاویر و قاب ها را دوچندان می سازد که " دربست آزادی" از این بابت فیلم قابل تاملی است.

یکی از نقاط ضعف فیلم " دربست آزادی" بازی های بازیگران نقش های اصلی آن است.فیلمساز به اندازه ای که روی ظاهر و شکل تاثیرگذاری و فتوژنیک بازیگرانش تاکید کرده از کار روی بازی ها و درآوردن شخصیت ها غفلت ورزیده است.بخشی از این ضعف را می توان به جوان و تازه کار بودن بازیگران نقش های اصلی مربوط دانست اما به هرحال این فیلمساز است که باید با راهنمایی و تمرین از بازیگران خود بازی های بهتری بگیرد.

"دربست آزادی" لحنی نوستالژیک و غمخوار گذشته دارد.نگاه دلسوزانه و حسرت خوارانه فیلم به سالن های قدیمی سینما که روزگاری در اوج شکوفایی بودند و امروز متروکه شده و در هیاهوی شهر آهن و دود به دست فراموشی سپرده شده اند،از مایه های محوری اثر به شمار می روند.در نهایت "دربست آزادی" فیلمی متوسط است که در صورت اندکی وسواس بیشتر در اجرا می توانست نمونه ای قابل توجه از جریان سینمای خیابانی کشور باشد.یکی از معدود جریان های واقعی و قابل بازیابی سینمای ایران که می تواند در سینمای بدون ژانر ایران مورد بحث و توجه قرار گیرد.

انتهای پیام/

مازیار فکری ارشاد