سرویس سینما هنرآنلاین/ بازیگری، دنیای شگفتانگیزی است که بسیاری از مردم دوست دارند برای یک بار هم که شده آن را امتحان کنند. آدمیان به نوعی در صحنه زندگی نقش بازی میکنند، اما نقش آفرینی مقابل دوربین و رفتن روی پرده کار هر کسی نیست. بازیگر آینهای است که هنر نویسنده و کارگردان را به مردم منعکس میکند. اگر بازیگری نتواند این بازتاب را درست ارائه کند، فیلم دچار مشکل شده و مخاطبان آن را پس میزنند. بدون بازیگر فیلم داستانی وجود نداشته، ندارد و نخواهد داشت.
بازیگری ترکیبی از استعداد ذاتی و آموزش درست است. یک بازیگر توانا کسی است که بتواند احساسات را تحت کنترل خود در آورد. بسیاری از فیلمهای موفق مدیون نقش آفرینی بازیگرانشان هستند. بازیگری رمز و راز بسیاری دارد که تنها معدودی از بازیگران به این رمز و راز پی میبرند، این نقشآفرینان همواره در حافظه مردم و تاریخ سینما ماندگار میمانند. یکی از عناصر مهم موفقیت یک بازیگر "میمیک" چهره است. این عنصر در تئاتر کاربرد چندانی ندارد، زیرا بازیگر از مخاطبان دور است و خطوط چهرهاش دیده نمیشود، اما در سینما و تلویزیون بسیار کارساز و مهم است. برخی از بازیگران توانایی بازی دارند، اما از "میمیک" مناسبی برخوردار نیستند، حرکات آنان بیشتر بیرونی و غلو شده است. برای همین در ذهن مخاطب باقی نمیمانند. بازیگران بزرگ و ماندگار در جهان، چه مرد و چه زن از "میمیک" چهره مناسب و تأثیرگذار برخوردار بوده، هستند و خواهند بود. بازیگری که نتواند عواطف و احساسات را از طریق خطوط چهره به مخاطبان منتقل کند، به هیچ وجه مورد اقبال تماشاگران قرار نمیگیرد، حتی اگر بهترین بازی بیرونی را از خود نشان دهد. برای همین است که در بسیاری از فیلمها برای ارتباط بیشتر و تأثیرپذیری مخاطب، از بازیگران نماهای بسته و خیلی بسته میگیرند. اگر نقشآفرینی از توانایی مناسبی برای ارائه "میمیک" چهره برخوردار نباشد، نمیتواند انتقال دهنده حس به تماشاگر باشد. برای همین تماشاگران با این نوع بازیگر همذاتپنداری نمیکنند. بازیگران بزرگی چون رابرت دنیرو، از "میمیک" چهره بسیار خوبی برخوردار هستند. برای همین بازی آنان همیشه به چشم مخاطبان آمده و این نقشآفرینان را تحسین میکنند.
یکی از مهمترین فاکتورهایی که بازیگران را از هم متمایز میکند همین "میمیک" چهره است. این فاکتور تفاوت زیاد بازیگران ایرانی و هالیوودی را نیز مشخص میکند. بازیگران ایرانی خواسته یا ناخواسته از "میمیک" چهره مناسب و تاثیرگذاری برخوردار نیستند، برای همین هرگز نتوانستهاند آن گونه که باید روی مخاطبان تأثیرگذار و باورپذیر باشند. هالیوود محل تجربه نیست، مکان ارائه تمام تواناییهاست. اگر بازیگری نتواند توان خود به خصوص "میمیک" چهره مناسب را به نمایش بگذارد، سریع از دور خارج میشود. رقابت در آنجا حرف اول و آخر را میزند و در کشور ما رفاقت جای آن را گرفته است. اگر رقابتی وجود نداشته باشد، پیشرفتی نیز حاصل نخواهد شد. برای همین است که سالهاست حسرت داشتن یک بازیگر نسبتاً خوب را میخوریم.
هالیوود کعبه آمال نیست، اما قله سینمای جهان و عرصه بهترینهای سینمای جهان است. بازیگرانی از کشورهای مختلف توانستهاند در هالیوود برای خود نام و نشانی دست و پا کنند، اما چرا برای بازیگران ایرانی چنین اتفاق مبارکی رخ نداده است؟ این سئوالی است ساده که دستاندرکاران سینمای ایران باید پاسخ دهند، اما همیشه از پاسخ دادن به آن شانه خالی کرده و میکنند. مطمئناً یکی از دلایل مهم عدم موفقیت بازیگران ایرانی در هالیوود، نداشتن "میمیک" چهره مناسب است تا بتوانند بازتاب دهنده حس به مخاطبان باشند. اگر این فاکتور مهم در سینمای ایران رعایت نشود، هرگز بازیگر تأثیرگذاری در جهان نخواهیم داشت.
انتهای پیام/
سیدرضا اورنگ