به گزارش خبرنگار موسیقی هنرآنلاین// در این کنسرت قطعاتی از آلبوم‌های "این خرقه بینداز"، "نهال حیرت" و "آلوده" اجرا شد که موسیقی همه قطعات بر روی غزلیات حافظ ساخته شده است.

شاید شنیدن کلام حافظ در این قالب موسیقی نوعی خرق عادت باشد و برای شنونده در وهله اول جذابیت داشته باشد اما در اثر تکرار رفته رفته رنگ یکنواختی می‌گیرد و باعث می‌شود کارها تاحدی شبیه به هم به نظر برسند. علاوه بر آن موسیقی راک در فرهنگ دنیا نوعی موسیقی اجتماعی به شمار می‌آید، در حالی که شعر حافظ شعری عرفانی است و از این لحاظ نوعی عدم تجانس بین موسیقی و کلام احساس می‌شود.

اما آنچه بیش از هرچیز درباره موسیقی "اوهام" باید مدنظر قرار گیرد یکی این است که در موسیقی راک کلام نقش کمرنگ‌تری نسبت به سایر انواع موسیقی باکلام دارد. دیگر اینکه گروه "اوهام" تنها گروه راک ایرانی است که طی 15 سال اخیر علی‌رغم تمام محدودیت‌های موجود در فضای موسیقی ایران توانست به فعالیت خود جنبه رسمیت بدهد؛ سایر گروه‌های موسیقی این عرصه به صورت زیرزمینی باقی ماندند و نتوانستند مجوز فعالیت دریافت کنند. همین پایداری اوهامی‌ها برای ادامه فعالیت‌شان در چارچوب قوانین موجود توأم با حفظ کیفیت کار، خود شایسته تحسین و نقطه تمایز این گروه با سایر گروه‌های راک داخل کشور است. شاید شعر حافظ را بتوان کلید مجوز اوهام برای فعالیت رسمی در داخل کشور در نظر گرفت.

"اوهام" گروهی است که گرچه از ایران آغاز کرد ولی تا سال‌ها نتوانست مجوز انتشار آلبوم بگیرد، یا اینکه در داخل ایران کنسرتی برگزار کند. اوهامی که بزرگ‌ترین اجرای عمومی‌اش را در کلیسای ارتدوکس تهران برگزار کرده بود و درب هیچ تالاری به رویش گشوده نمی‌شد کماکان به اصول خود وفادار ماند تا بالاخره از دوسال پیش، همانطور که شهرام شعرباف در کنسرت جمعه شب مطرح کرد، توانست به رویاهای خود جامه عمل بپوشاند و روزی را ببیند که به راحتی در میان غوغای طرفدارانش در بزرگ‌ترین سالن‌های پایتخت کنسرت برگزار کند و "اوهام" را به "آزادی" برساند. طی این طریق و رسیدن به این نقطه آسان نبود.

علاوه بر اشعار حافظ، تلفیق موسیقی ایرانی با موسیقی راک نیز از وجوه تمایز و نقاط قوت موسیقی "اوهام" است. صدای سازهای ایرانی از میان صداهای قوی سازهای الکترونیک به خوبی قابل تشخیص است و مثل این می‌ماند که دستی با قلم نِی خطِ نستعلیق نوشته باشد بر پس‌زمینه نقاشی پیکاسو!!!

سامان وندادی تنها عضو گروه "اوهام" است که سازهای ایرانی می‌نوازد. سرپنجه‌های توانمند سامان به ظرافت هرچه تمام‌تر تار و سه تار و کمانچه و دف را نغمه‌ساز می کند و خود نیز گه‌گاه با شهرام شعرباف هم‌نوا می‌شود. نیما رمضان (گیتار)، روزبه قلی‌پور (درامز) و پویا شمالی (گیتار بیس) دیگر یاران شهرام در گروه اوهام هستند. شهرام شعرباف علاوه بر خواننده و سرپرست گروه، نوازنده گیتار الکتریک و آکوستیک و کیبورد اوهام نیز هست.

می‌خواهم لحظه‌ای از شب کنسرت "اوهام" را برایتان توصیف کنم. لحظه‌ای که در سالن مجموعه آزادی نشسته بودم و شهرام شعرباف را می‌دیدم که بر موزاییک‌های نئون استیج ایستاده و در میان هلهله طرفدارانش، همراه با صدای موسیقی راک، این ابیات حافظ را می‌خواند که: که شنیدی که در این بزم دمی خوش بنشست/ که نه در آخر صحبت به ندامت برخاست/ حافظ این خرقه بینداز مگر جان ببری/ کاتش از خرقه سالوس و کرامت برخاست... با خودم فکر می‌کردم که ای کاش این باشد تصویری که جوان ایرانی از وطنش به خاطر سپرده است!

گزارش تصویری مرتبط

انتهای پیام/ عاطفه بزرگ‌نیا