سرویس تجسمی هنرآنلاین//

نمایشگاه گروهی مجسمه های فولادی ،پنج شنبه 22 خرداد در گالری "مس نگار" گشایش یافت .این نمایشگاه تا 29 خرداد ادامه دارد.

در این نمایشگاه که در واقع به هنرهای از یاد رفته اختصاص دارد ، گروهی از هنرمندان چلنگر(آهنگر)، کوفته گر و قفل ساز با نبوغ و مهارت خویش و با فرم دادن فولاد با چکش و سندان و بهره گیری از آتش و تبدیل آن به احجام زیبا ، هنر تزئینی و در مواردی هنر کاربردی خویش را ارائه کرده اند. آثار این نمایشگاه نشان می دهد که پیشۀ "آهنگری" می تواند با سلیقۀ مردم معاصر تطبیق داده شود بطوریکه هنرمندان چیره دست می توانند با استفاده از اره و سوهان ،تندیس ها و قفل های فولادی زیبا و تحسین برانگیزی بیافرینند و تزئینات طلاکوبی و نقره کوبی را به زیبایی روی فولاد بنشانند.

به مناسبت برگزاری این نمایشگاه گروهی، با "محمد حسن گلچین پور" مدیر گالری "مس نگار" به گفت و گو نشسته ایم.

دربارۀ نمایشگاه مجسمه های فولادی توضیح بدهید، عنوان این نمایشگاه چیست ، چند هنرمند در آن شرکت دارند و چه تعداد آثار در این نمایشگاه ارائه شده است؟

این نمایشگاه ، نمایشگاهی گروهی از آثار هنرمندان چلنگر(آهنگر) ،کوفته گر و قفل ساز است. این هنرها در گروه هنرهای صناعی و سنتی که کم کم در حال از یاد رفتنند جای می گیرند . این هنرمندان که پنج نفر از افراد بسیار با ذوق ، خلاق و ماهر هستند ، سعی دارند هنرشان را با زمانۀ امروز تطبیق بدهند . حسین ماهرانی، برادران کیانی و مرتضی افضلی از اصفهان و همایون حیدری از شهرکرد هنرمندانی هستند که آثارشان را در این نمایشگاه عرضه کرده اند. آثار ارائه شده در این نمایشگاه حدود 100 قطعه کار است. عنوان نمایشگاه را هم با توجه به این که ساخت این آثار از فلز سخت فولاد، کار بسیار دشوار و طاقت فرسایی است ، گذاشته ایم: "تعظیم فلز سخت به نبوغ و مهارت هنرمند".

آیا این هنرمندان فقط با فولاد کار کرده اند؟

بله ، البته آقای ماهرانی برای این که یک رنگی به آثار خود داده باشد و آنها زیباتر به نظر برسند ، بعضی از مجسمه های پرندگانش را از فلز برنج ساخته و رویش پتینه کرده است . ولی حتی این دست از مجسمه هایش را هم روی پایه هایی از فولاد با شکل ها و حجم های مختلف قرار داده .

این هنرمندان در چه سنینی هستند، آیا جزو پیشکسوتان این هنر- صنعت هستند؟

آقایان صادق و سعید کیانی بسیار جوان هستند و یکی از افتخارات ما این است که طی 10 سال اخیر گروه زیادی از جوانان به کارهای فلز کاری سنتی خیلی علاقه مند شده اند و بیشتر هم روی آثار فاخر کار می کنند. چون آثار فاخر تحسین بینندگان آنها را بر می انگیزد و این تشویق هاست که به هنرمندان انگیزه کار بیشتر و بهتر را می دهد. تفاوتی هم که کاملاً در این آثار مشهود است متمایز بودنشان از صنایع دستی است برای اینکه این کارها با خلاقیت و فکر ساخته شده اند و به این ترتیب از آن شکل کارگاهی کاملاً خارج شده ، به هنر نزدیکتر می شوند . دیگر هنرمندان هم در سنین بین 45 تا 55 ساله هستند و میانسال اند .

شما چگونه این هنرمندان را برای نمایشگاهتان گرد هم آوردید؟

با آقای حسین ماهرانی که محور نمایشگاه ما بود به این صورت آشنا شدم که به اصفهان رفته بودم و در مغازه ای اثری از ایشان را دیدم و خوشم آمد و مغازه دار گفت که این کار متعلق به آقای ماهرانی است و آنرا برای فروش به نمایش گذاشته است. از ماهرانی حدود 5 کار در آنجا بود که همۀ آنها را خریدم. پس از ملاقات با آقای ماهرانی از او خواهش کردم با توجه به توانایی و استعدادش نمایشگاهی از آثار خود را در گالری "مس نگار" برگزار کند، اما تعداد کارهایش برای پر کردن یک گالری کافی نبود پس تصمیم گرفتم یک نمایشگاه گروهی از آثار فولادی آقای ماهرانی و چند هنرمند دیگر رابا هم برگزار کنم. در واقع انگیزۀ اصلی برگزاری چنین نمایشگاهی را آقای ماهرانی به من داد .

آقای همایون حیدری هم خود وزنه ای در شهرکرد است و احتیاج نبود که من معرفی شان کنم. آقای افضلی هم سالهاست در زمینۀ طلاکوبی و نقره کوبی فعالیت می کند و آقایان کیانی هم که با وجود جوانی شان با نبوغ و خلاقیت خود کارهای اعجاب انگیزی خلق می کنند، این هنر را به صورت سینه به سینه و در نهایت از پدرشان که یکی از استادان بزرگ در این زمینه است ، یاد گرفته اند . من این توفیق را داشتم ، در خانه ای به نام "جواهری" در اصفهان ، برادران کیانی را زیارت کنم و از آنها خواهش کنم که در این نمایشگاه شرکت بکنند. در واقع من فقط با آقای ماهرانی به صورتی که شرح دادم آشنا شدم و بقیۀ هنرمندان شرکت کننده در این نمایشگاه را از قبل کم و بیش می شناختم. اما دلیل اینکه من هیچگاه به فکر برگزاری نمایشگاهی از کارهای آنها نیفتاده بودم این بود که آنها همیشه وقتی کاری را تمام می کردند بلافاصله می فروختند و بخاطر همین هیچوقت کارهایشان برای برگزاری نمایشگاه کافی نبود . آثار این هنرمندان در نمایشگاه هم کارهایی است که از حدود 6 ماه پیش به خواهش بنده خلق کرده اند.

آیا این هنرمندان کارگاه و یا مغازه ای دارند و در کنار کار و حرفۀ اصلی شان به آفرینش آثار هنری می پردازند؟

نخیر، تا آنجا که من اطلاع دارم ، آقای ماهرانی در کارگاهی در زیرزمین منزلش کار انجام می دهد ولی برادران کیانی در منزل "جواهری" - خانه ای است که گویا یک سازمان دولتی در اختیار هنرمندان قرار داده - کارگاه قفل سازی و تندیس سازی دارند و به ساخت قفلهایی با شکل های حیوانات و به صورت هنرمندانه می پردازند. مجموعه داران بسیاری مثل آقای پرویز تناولی ،کلکسیونی از این قفلها را گردآوری کرده اند . این قفل ها به قدری زیبا هستند که گاه خریداران آنها را برای آویختن به در صندوق سنتی و زیبایی که دارند خریداری می کنند ، حتی بسیاری این قفلها را خریداری می کنند تا آنها را به عنوان مجسمه و شئی تزئینی در دکوراسیون خانه شان به کار ببرند .

آقای افضلی هم در اصفهان علاوه بر یک کارگاه ، مغازه ای هم دارد و کارهای او در این نمایشگاه ، آثاری نو و با سبک و سیاق خاص خود اوست . آقای حیدری هم در منطقۀ "چالشدر" که یک منطقۀ توریستی در شهر کرد است کارگاهی را در اختیارش گذاشته اند و او در کنار هنرمندان صناعی و سنتی دیگر در آن منطقه کار می کند.

آیا این هنرمندان هیچیک سابقۀ یاد گیری هنر را از قبل نداشته اند؟

همانطور که اشاره کردم، برادران کیانی هنرشان را از پدرشان یاد گرفته اند ، آقای افضلی هم بعد از حدود 30 سال شاگردی به درجۀ استادی رسیده است . آقای حیدری هم در زمان جنگ پس از مهاجرت از آبادان به شهرکرد شروع به این کار کرده . استاد حسین ماهرانی هم آهنگری می کرد و یک دفعه کارش را به ساخت این آثار هنری تغییر داده است . گالری "مس نگار" برای اولین بار کارهای ماهرانی را به نمایش گذاشته و قصدمان این است که او را به جامعۀ هنری معرفی کنیم.

حال کمی دربارۀ آثار این نمایشگاه توضیح بدهید .

آقای ماهرانی بیشتر کارهای تزئینی از جنس فولاد خلق کرده ، مجسمه هایی از ماهی و پرنده و بعضاً بخاطر اینکه کاربردی هم شوند، به شکل زیبایی پای آنها شمعدان قرار داده است. آقای همایون حیدری از شهرکرد هم هنرمند بی نظیری است که با جوش کاربیت فلز و فولاد، قهرمان های اسطوره ای مثل رستم و افراسیاب یا مثلاً ایلیاتی هایی که در روستا زندگی می کنند را به صورت مجسمه به تجسم در آورده است . آقایان کیانی هم قفل ها و تندیس های بسیار زیبا یی را که نیاز به اندیشه و محاسبات شگفت انگیزی دارد ، با سوهانکاری روی فولاد بوجود آورده اند که کاری بسیار وقتگیر است . آقای مرتضی افضلی هم روی حجم های فولادی نقوش طلا کوبی و نقره کوبی شده را ایجاد کرده و به این صورت ،احجام بسیار زیبا و چشم نوازی را خلق کرده است.

به این جزئیات اشاره می کنم تا قابل توجه کسانی باشد که با مبالغ زیادی کالاهای تزئینی بی کیفیت و غیر اصیل ساخت کشور چین را می خرند ، در حالیکه این آثار ارزشمند و اصیل ایرانی نسبت به کاری که روی شان انجام گرفته و زمانی که برای شان صرف شده با قیمت های بسیار نازل ، قیمت گذاری شده اند . من مطلع هستم که این هنرمندان با کمبود مخارج و مشکلات معیشتی مواجه هستند واگر آنها از طرف مراجع ذیربط دولتی تشویق و حمایت شوند قطعاً هنرمندان نامدارکشورمان بیش از آنچه که اکنون داریم خواهند بود .

ابعاد آثار این هنرمندان در نمایشگاهتان چگونه است؟

این آثار خیلی بزرگ نیستند و کاملاً متناسب با خانه های آپارتمانی امروزی اند.

در انتها، لطفاً کمی هم دربارۀ گالری"مس نگار" توضیح دهید و اینکه چه آثاری در این گالری به نمایش در می آید؟

در ابتدا جا دارد توضیح دهم که بنده پیشینه ای حدوداً 18 ساله در سازمان صنایع دستی دارم و تحقیقات وسیعی هم در داخل و خارج از کشور در زمینۀ هنرهای سنتی مان کرده ام و از بین هنرهای سنتی ، کارهایی که روی فلز انجام می شود مثل قلمزنی را بیشتر مورد توجه قرار دادم. با توجه به اینکه در راستای تحقیقاتم به کشورهای خاور دور ، مکزیک و شمال آفریقا هم سفر کرده ام در نهایت به این نتیجه رسیدم که کارهای قلمزنی اصفهان با شیوۀ چکش و قلم در کل دنیا بی نظیر است و به همین دلیل در سال 71 گالری "مس نگار" را به عنوان اولین گالری تخصصی قلمزنی تأسیس کردم و سعی کردم با تأسیس این گالری به معرفی هنرمندان قلمزن سرزمینم بپردازم. بعد ها تصمیم گرفتیم علاوه بر قلمزنی، دیگر آثار صناعی فلزی را هم در این گالری به نمایش بگذاریم و به جرأت می توان گفت که در حال حاضر گالری "مس نگار" تنها گالری تخصصی هنرهای فلزی در ایران است و معتقدیم که هنرمندان ما کیمیاگرانی هستند که قادرند ارزش کارهای دستشان را به حد و پایۀ قیمت طلا برسانند فقط به شرطی که خوب معرفی شوند تا در درجۀ اول خود ایرانی ها آنها را بشناسند و درمراحل بعد آنها را به دیگر کشورها نیز بشناسانیم .

شعار گالری "مس نگار" این است که دنبال نامداران نیستیم و مفتخریم بگوییم بسیاری از بزرگان امروز هنرهای صنایع فلزی ، وقتی که گمنام و ناشناخته بودند در این گالری نمایشگاه گذاشته اند . الان نیز تمامی تلاشمان این است که مردم هنردوست ، هنرمندان گمنامی را که سعی داریم آنها را معرفی کنیم ، بشناسند و به طور مستقیم با آنها ارتباط پیدا کنند. همچنین دلمان می خواهد که جوانان خلاق و ماهر را در زمینه های مختلف جذب کنیم و با کمی راهنمایی آنها ، در سالهای بعد شاهد برگزاری نمایشگاه آثارشان در "مس نگار" باشیم.

انتهای پیام/

گفت‌وگو از مریم نظری