مریم معبدی، فارغ التحصیل طراحی لباس از فرانسه و مدرس آموزشگاه در کرمانشاه فضای کار در شهرستان‌ها را محدود خواند و در این‌باره به خبرنگار مد و لباس هنرآنلاین گفت: معمولا شهرستان‌های کوچکتر نسبت به مراکزی مانند پایتخت یک گام عقب‌تر هستند اما این دور افتادن به خاطر عدم همکاری طراحان نیست بلکه فضایی برای کار در این محل‌ها وجود ندارد. به همین خاطر کسانی که وارد این عرصه می‌شوند باید ریسک کنند زیرا مسیر فعالیت هنوز گشایش لازم را پیدا نکرده است.

او افزود: وقتی مسیر پیشرفت در یک عرصه باز شود همه علاقمندان و افراد با استعداد وارد گود می‌شوند اما مشکل اینجاست که شروع این روند بسیار ریسک بالایی دارد.

این طراح لباس درباره فضای ایجاد شده در ایران اظهار کرد: اغلب کارهایی که تا امروز در فضاهای مختلف و اینترنت از طراحان داخلی دیده‌ام واقعا خوب و خلاقانه هستند و به جرات می‌توان گفت یک روند در حال شکل‌گیری است اما نیاز داریم که باز هم از نظر علمی روی این بخش کار کنیم.

معبدی توضیح داد: منابع الهام طراحان ایرانی نباید صرفا چند تکه‌دوزی یا گلدوزی باشد. من روی گیوه به عنوان کفش سنتی کرمانشاه کار کرده‌ام. به جرات می‌توان گفت که کف و زیره این نوع کفش بسیار غیر استاندارد و بد است.

او ادامه داد: برای فعالیت در این بخش هنر گیوه را آموختم اما مشکل اینجاست که به تنهایی نمی‌توان یک چنین محصولی را مد روز کرد یعنی برای به روز شدن گیوه نیازمند زیرساخت و سرمایه‌گذاری هستیم تا بتوانیم از طراحان مطرحی که سواد آکادمیک ندارند اما به صورت تجربی افرادی فعال هستند بهره ببریم و با کمک طراح و سرمایه گذار محصولی استاندارد در قالب یک کار تیمی ارائه کنیم.

این طراح لباس تصریح کرد: این عملکرد را می‌توان در سایر حوزه‌های صنایع دستی نیز داشت ضمن اینکه هر کدام از این صنایع دستی مانند: منبت کاری معرق و ... می‌تواند الهام بخش خوبی برای عرصه طراحی لباس باشد.

معبدی درباره نیاز طراحی لباس به آموختن هنرهای مختلف گفت: من خودم هنر کاشی‌کاری را با هدف بهره‌بری از این هنر در طراحی لباس آموختم زیرا فکر می‌کنم این بخش‌ها قابلیت استفاده و زیبایی آفرینی در لباس را دارند.

او با انتقاد از فضای آموزشی دانشگاه‌ها بیان کرد: متاسفانه فضای دانشگاه‌های ما تکاپوی لازم را ندارد به همین خاطر دانشجویان انگیزه کافی برای حرکت در فضای علمی و تغییر ندارند.

این طراح لباس تصریح کرد: یکی از مهمترین دلایل در بی‌انگیزگی طراحان و دانشجویان عدم ارتباط علمی بین این گروه است یعنی عده‌ای به سختی دانستنی‌های لازم را به دست می‌آورند که حاضر نیستند به این راحتی‌ها در اختیار دیگران قرار بدهند. یعنی از نظر تحقیقی و پژوهشی دچار مشکل هستیم.

معبدی افزود: یکی از عمده دلایل نبود این روح پژوهش در زیرساخت‌های آموزشی ما است یعنی از ابتدای کودکی فضای رقابتی برای بروز خلاقیت در جامعه وجود ندارد به همین خاطر در سطوح بالاتر این مساله دیده نمی‌شود.

انتهای پیام/61