"علی حدادی اصل" ، دیپلماش را در رشتۀ نمایش و لیسانس اش را در گرایش ادبیات نمایشی گرفته است. او با اینکه اکنون در حوزه هنری به عکاسی خبری میپردازد اما فعالیت مورد علاقه اش در زمینۀ عکاسی، "عکاسی تئاتر" است و در پی همین علاقه ، عضو "انجمن عکاسان خانه تئاتر" شده است. حدادی اصل علاوه بر شرکت در نمایشگاههای گروهی ، دو نمایشگاه انفرادی هم از آثار عکاسی تئاتر برگزار کرده ، اما عمده ترین فعالیت او در زمینۀ عکاسی تئاتر، برپایی دو نمایشگاه مجازی در سال 92 و در سایت شخصی اش www.alihadadi.irاست. یکی ازنمایشگاه ها شامل عکس های اجراهای پنجسال اخیر تئاتر کشور و دیگری عکسهای نمایش "بیچاره مکبث" است . حدادی اصل به خاطر همین دو نمایشگاه مجازی در هفتمین "شب عکس تئاتر ایران" ، عنوان عکاس برگزیدۀ تئاتر سال 92 را از آن خود کرد و به قول خود، با بهدست آوردن این جایزه، تلاش 7 سالهاش در زمینۀ عکاسی تئاتر به بار نشست. با این مقدمه ، گفت و گو با "علی حدادی اصل" را پی می گیریم.
از چه زمانی عکاسی تئاتر را شروع کردید؟
ـ من قبل از اینکه عکاسی تئاتر را شروع کنم، با توجه به اینکه در هنرستان و دانشگاه حدوداً 10 سال درس نمایش خوانده بودم، برای اجرای نمایش در فضای دانشگاهی و جشنوارههای دانشجویی نمایشنامه مینوشتم و بعضی اوقات هم کارگردانی میکردم. حتی الان هم که عکاسی میکنم، سه نمایشنامه آمادۀ چاپ دارم که قرار است برای چاپ در انتشارات نمایش به مرکز هنرهای نمایشی وزارت ارشاد برود. اما وقتی متوجه شدم، با نوشتن نمیشود پولی درآورد پس تصمیم گرفتم کاری را در پیش بگیرم که خرج اموراتم دربیاید و چون به عکاسی خیلی علاقه داشتم، یک دوربین عکاسی خریدم و عکاسی را شروع کردم. ابتدا در هنرستان ، تئاتری که اجرا میشد را به صورت آنالوگ عکاسی میکردم و چون خودم به نمایش ها و صحنه آشنایی داشتم خوب میدانستم که قرار است چه موقعی، چه اتفاقی روی صحنه بیفتد که به لحاظ عکاسی ارزشمند باشد و بتواند مخاطب را جذب کند و از آن عکاسی میکردم. وقتی هم که به دانشگاه وارد شدم ، به صورت حرفهای به عکاسی تئائر پرداختم.
یعنی شما ضمن اینکه در دانشگاه ادبیات نمایشی میخواندید، عکاسی هم میکردید؟
ـ بله، همینطور است. اما چون عکاسی تئاتر درآمد چندانی نداشت ، برای کسب درآمد بیشتر، در کنار تحصیل، عکاسی خبری هم میکردم. با تمام این ها ،عکاسی تئاتر همیشه برایم لذتبخش تر بوده است.
پس باز گردیم به عکاسی مورد علاقه تان .
ـ با ادامۀ فعالیتم در عکاسی تئاتر، کمکم به سوی "انجمن عکاسان خانه تئاتر" جذب شدم. آنجا به من گفتند برای عضویت در انجمن باید 90 نمایش اجرا شده را عکاسی کرده باشم و از هر نمایش 3 عکس را ارائه دهم تا مورد داوری قرار گیرد.
عکسهایی را که تا آن موقع از نمایشها گرفته بودم ارائه دادم و عضو انجمن شدم و اکنون چهار سال است که عضو این انجمنم. آنجا رسمیترین نهاد برای عکاسان تئاتر است و فقط حدود 50 نفر عضو دارد و این اعضا، کسانی هستند که اجازۀ عکاسی از نمایشها را دارند.
یعنی پس از عضویتتان در "انجمن عکاسان خانه تئاتر"، کار شما در عکاسی تئاتر حرفهایتر شد؟
ـ من پیش از آن هم حرفهای کار میکردم. اما بخاطر یک سری اتفاقات غیر حرفهای در عکاسی تئاتر که تعدادی از سایت ها هم در آن دخیل بودند، کار عکاسی تئاتر در حد توقف پیش رفت. چون این سایت ها با انتشار عکسهایی که از نمایشهای مختلف انداخته بودند، روی آنها تبلیغات و خبرسازیهای منفی و جوسازیهای سخیف انجام می دادند . پس از آن بود انجمن به این نتیجه رسید که برای جلوگیری از حرکتهای سوء استفاده گرایانۀ این دست از سایتها ، فقط باید اعضای انجمن عکاسان خانه تئاتر مجاز به عکاسی از نمایشها باشند.
فعالیت اعضا در انجمن به چه صورت ارزیابی میشود؟
ـ از طرف انجمن هر سال یک نمایشگاه به مناسبت هفته جهانی تئاتر، اردیبهشت ماه در خانۀ هنرمندان برگزار میشود و اعضا عکسهایشان را در این نمایشگاه ارائه میکنند. همزمان با جشنوارۀ تئاتر فجر هم نمایشگاهی از عکسهای تئاتر برپا میشود که اعضای انجمن نیز در آن با عکس هایشان شرکت دارند. همچنین هر سال جشنی برای صنف عکاسان تئاتر با عنوان "شب عکس تئاتر ایران" برگزار میشود که من در مراسم امسال آن، عنوان عکاس برگزیدۀ تئاتر سال 92 را برای برگزاری دو نمایشگاه مجازی عکس تئاتر بدست آوردم.
یکی از دو نمایشگاه مجازی عکسهای شما، عکاسی از نمایش "بیچاره مکبث" بود که بسیار هم مورد توجه قرار گرفت، دربارۀ این نمایشگاه صحبت کنید.
ـ نمایشگاه مجازی "بیچاره مکبث" درماه های دی و بهمن و اسفند سال 92 در سایت شخصیام در معرض دید علاقهمندان قرار گرفت. پس از آن قرار بود همزمان با اجرای نمایش "بیچاره مکبث" در ورشو لهستان، نمایشگاه عکسهای این نمایش را هم در لهستان برپا کنم. خانم "امیلیا بتلیوسکا" ؛ تهیه کنندۀ پروژههای تئاتری در لهستان از این پیشنهاد خیلی استقبال کرد، اما وقتی دانست که به خاطر خدمت سربازیام نمیتوانم از ایران خارج شوم از من خواست که نمایشگاه مجازی عکسهای این نمایش را مجدداً راهاندازی کنم و پیشنهاد داد که آنها عکسهایی را از میان کل عکسهای این نمایش انتخاب کنند و با درج لوگوی کمپانی تئاتر لهستان، این نمایشگاه مجازی زیر چتر حمایت آنها به صورت بینالمللی برگزار شود. این کار انجام شد به طوری که علاوه بر ایران و لهستان بطور همزمان در یکی از سایتهای جامع تئاتری لسآنجلس آمریکا هم به نمایش درآمد. از این نمایشگاه مجازی خیلی استقبال شد و خیلی باز خورد داشت به طوری که روزانه حدود 400 نفر از این نمایشگاه دیدن میکردند و در کامنتهای این نمایشگاه ، بینندههای خارجی نوشته بودند که ما حتی فکرش را هم نمیکردیم ایران تئاتری به این قدرتمندی داشته باشد تا چه برسد به اینکه عکاسی تئاتر با این قوّت داشته باشد!
آیا شما خود را اولین کسی میدانید که نمایشگاه عکسهای مجازی تئاتر را برگزار کرده است؟
ـ شاید این اتفاق پیش از این به صورت "گزارش تصویری" از اجرای یک نمایش افتاده باشد همانطور که مثلاً در سایت "عکاسی داتکام" 300 عکاس، نمایش "مکاشفه در باب یک مهمانی خاموش" به کارگردانی "رضا حداد" را عکاسی کردند و به عنوان گزارش تصویری این نمایش ،عکسهای برتر را در این سایت گذاشتند، اما تا جایی که من سراغ دارم نمایشگاه مجازی ازعکس های تئاتر مانند آنچه که من انجام داده ام، تاکنون در ایران برگزار نشده است.
به نظر شما ، نمایشگاه مجازی چه مزیتهایی نسبت به نمایشگاه حقیقی دارد؟
ـ مخاطب خیلی راحتتر میتواند با نمایشگاه عکس مجازی برخورد کند چون با یک کلیک ، صفحه نمایشگاه باز میشود و میتواند عکسها را ببیند، این راحتی سبب می شود که یک نمایشگاه مجازی روزانه حداقل 200 نفر دیدارکننده داشته باشد. اما در نمایشگاه حقیقی شاید روزی حدود 15 نفر از آن دیدن کنند و با توجه به ترافیک و زندگی شلوغی که مردم امروز دارند ، معمولاً در مدت تعیین شدۀ نمایشگاه نمیتوانند از آن دیدار کنند و همانطور که می بینیم ، فقط روز افتتاح نمایشگاهها از آنها استقبال میشود. از طرفی، مخاطبی که این عکسها را در فضای مجازی میبیند میتواند فایل عکسی را که خوشش آمده با حجم کمتری برای خود ذخیره کند و اگر آن را با حجم واقعی و بزرگتر هم بخواهد میتواند آن را به صاحب نمایشگاه سفارش داده و آن را بخرد.
همچنین در نمایشگاه مجازی عکس تئاتر، علاوه بر اینکه این شیوه ، میتواند تبلیغی برای عکاس این نمایشگاه باشد، میتواند تبلیغی برای خود نمایش هم باشد. البته اگر که برگزاری این نمایشگاه همزمان با اجرای نمایش مورد نظر باشد.
از سویی دیگر، در نمایشگاههای حقیقی، معمولاً اطلاعرسانی و تبلیغات به قدری ضعیف است که غیر از روزهای افتتاح از این نمایشگاه ها استقبال نمیشود، اما برای یک نمایشگاه مجازی میتوان در شبکههای اجتماعی به شکلهای مختلف تبلیغ و اطلاعرسانی کرد و مخاطبان را به دنبال کردن عکسها تشویق کرد.
آیا قرار است نمایشگاه عکس دیگری در آینده داشته باشید؟
ـ بله ، قرار است نمایشگاهی از پرترههایی که تا الان از آنها عکاسی کردهام را مهرامسال در گالری "آرت سنتر" برگزار کنم. این پرترهها، چهرۀ هنرمندان شناخته شده در رشتههای مختلف هنری است و عکسهایی هستند که کاملاً در فضای خبری عکاسی شدهاند و با دیگر عکس هایی از این دست متفاوت هستند. مثلاً یک عکس از آقای شجریان انداختهام که چون حواسشان به عکاسی من نبوده ،خیلی خوب و منحصربفرد از کار درآمده است.
انتهای پیام/
گفتوگو از مریم نظری