کم پیش می آید که فارغ از کلیشهها ، بی اغراق ، بی دخالت ِ برچسب های الصاقی شعار ، بدون استیتمنت های پر حجم و منقبض ِ به عاریت گرفته شده از دریدا و بارت و لیوتار و ... به نمایشگاهی رفت و در برابر آثارارائه شده ایستاد ، به فکر فرو رفت و به سوال رسید.
در گالری مریم فصیحی هرندی این روزها با کارهایی جدی ، خروشان و طرب انگیز روبرو می شوی که به قول نیچه با رقص ، شمشیر کشیده و می کشت .
نمایشگاه نقاشی و ویدئو آرت باران آزاد با عنوان "لذت عکاسی با وی پی ان" در حالی کار خود را در گالری مریم فصیحی هرندی آغاز کرد که ۲۲۶ اثر در قطع عکسهای آنالوگ و ۴ اثر در قطع بزرگ فضای گالری را به خود اختصاص داد. "آزاد" در این نمایشگاه به سراغ عکسهایی رفته که پیش از این توسط دیگران در اقصی نقاط جهان ثبت شده و او با تفکری پست مدرنیستی و خوانشی اکسپرسیونیستی روی بومهای کوچک از این عکسها نقاشیهایی خلق کرده که بیش از هر چیز در بر گیرنده حس هیجانی نقاش در برخورد با این تصاویر است.
باران آزاد رادر این نمایشگاه هنرمند بی مبالاتی می یابی که گویا نمی خواهد قوانین ِ هنر ِ بی آزار و مهربان و بی درد سر را رعایت کند و با ارسال آثاری قشنگ و و رنگین به دیوار خانه ی مردم ، لبخندی فاتحانه بزند .
گویا او می خواهد دیگرگونه بیاندیشد . و برایش فرقی نمی کند به قوانینی بتازد که قرن ها ، بنیادین و مسلم فرض گرفته شده باشند .مانند دکارت که می گفت:آنچه احتمالا درست است ، احتمالا اشتباست .
و اینچنین شانه از زیر بار قوانین و قواعد تاریخ و جامعه ، خالی می کند .
گویی می گوید: منطق قراردادهای پلاسیده اذهان است که مثل سگ پاولف پردازش هایمان را شرطی ساخته است. منطق هم یک جور منفی بافیست که در نهایت موجب سرخوردگی می شود.
باران آزاد با طرد کردن ِ معنا ، به واقعیت حمله می برد و آن را در حد ِ یک " امر ممکن " فرو می کاهد.
او با رفتاری پست مدرن منظر گرایی نیچه ای را زیر سوال می برد . او معتقد است : در جهانی که همه چیز را از منظر رسانه و تبلیغات می بینیم ، هیچ افقی وجود نخواهد داشت.
لذا طبق نظر وی ، حقیقت ِ عینی وجود دارد ، هر آنچه رسانه بگوید.
معتقد است : انسان از دریچه رسانه به جهان می نگرد و اینگونه به شکلی یونیفورمی خوب ، بد ، زشت ، زیبا ، درست ، نادرست ، حقیقت ، دروغ ، تعیین ، تبیین و تکثیر می شود.
باران آزاد در اقدامی بدیع ، نام سایتها یا عکاس تصاویر را به جای امضای خود قرار داده است و اینگونه حتا وجود ِ یک " خود " ِ ناظر را نیز انکار می کند.
درنمایشگاه لذت عکاسی با وی پی ان ، آثار بر دو فرم اجرایی متفاوت استوارند که به نظر می رسد رابطه دقیق و حساب شده ای با کانسپت بر قرار است . تابلوهای کوچک که گویی مدت زمان اجرای آنها به اندازه یک شاتر زدن بوده ، اکسپرسیونیسمی طغیانگر ، رام نشده و پر قدرت را پدید آورده است و آثار بزرگ ، با نقطه گذاریهای طاقت فرسا و شمرده شمرده راه را بر خوانش امپرسیونیسمی معاصر میگشاید .
وی ازانسانی سراغ می گیردکه درجهان نیست، حضورندارد . وآدرس ثبت شده درنقاشی هادرطنزی تلخ گویای واقعیتی پست مدرن است : " انسان،تماشاگرهستی است ". سوال ِ اوازوضعیت ِ پست مدرن است . ازحقایق رسانه ای، ازواقعیت های مجازی،ازتجربه های هرگزانجام نشده،گویی او زندگی رانیز یک " تلقین " میداند. وی میگوید :نقاشی های من ازانسان است . اماانسان ِ معاصر،انسانِ دروضعیت ِ پست مدرن ...که نه دازاین است،نه اگزیستانس است،نه بنده ی خداست،نه فرزندش،نه یوگی،نه حیوان ناطق،نه تودهیمرموزناخوداگاه . انسان معاصر، " محلوقوع است " . مکان،جایگاه ِ رخدادِچیزها .
معتقد است : واقعیتی که انسان معاصردرآن حضوردارد،جایی برای سکونت نیست،انسان ِ دروضعیت ِ پست مدرن،ازآنرو واقعی ست که واقعیت رابه یادمی آورد.
مخاطب شاید درنگاه اول، شهر را ببیندیا مناظرشهری را ... اماآنچه من ثبت کرده ام؛انسان درمعنای هستی شناسانه اش است و امیدوارم مخاطب درکارهایم انسان رادرواقعیت نوین اش جستجو کند.
آنچه رفتن به گالری فصیحی هرندی و تماشای آثار باران آزاد را به تجربه ای ارزشمند بدل میکند ، لذت پرسش است.
اینکه در می یابیم هنرمند بودن یعنی بر بلندای سوال ایستادن و از آن به هستی نگریستن . اینکه میتوان جور دیگری نگاه کرد ، اندیشید و سوال داشت . اینکه گاهی میتوان شک کرد، احساس رهایی داشت و تن به بایدهای مستتر در زندگی نداد .
انتهای پیام/
آرتین ایماندار