سرویس معماری هنرآنلاین//

محیط پیرامون ما اعم از طبیعی یا مصنوعی، مجموعه‌ای محکوم به زوال و نابودی است. راستی نسبت آدمی به آنچه می‌سازد و می‌آفریند چگونه نسبتی است ؟ بستر انسان برای زیستن است که می‌آفریند و آباد می‌کند پس چه نسبتی است میان آدمی، آفریده‌هایش و مرگ. شاید حفظ میراث و تاریخ هر کشور بتواند مردم جامعه را با ریشه‌های فرهنگی خود آشنا کند. اما تا چه حد می‌توان فرسوده‌ای را از مرگ جست؟ چرا پدر پیر است و پسر جوان و روزی پسر جای پدر خواهد نشست؟ این شاید اولین قانون خلقت در جابه جایی باشد؛ از گذشته به امروز و برای آینده؛ گذشته‌ای که در حد هستی یک نطفه آغاز می‌گردد و آینده‌ای که در حد ساخت دنیایی جدید رقم می خورد. به قول هایدگر تاریخ انسان، تاریخ فراموشی هستی است و روزمرگی، او را از درنگ در معنای غایی آن غافل کرده است.

در آفریدن و هست کردن است که این فراموشی و غفلت به آگاهی بدل می‌گردد: آدمی می‌آفریند تا از مرگ برهد، اما مرگ تنیده در تار و پود این آبادی است. آنکه می‌سازد تا از هراس مهیب نیستی وا رهد خبر از حقانیت مرگ می‌دهد . ایمان به مرگ است که ساختن و آفریدن را معنا می‌دهد و معماری اشارتی است به آفرینش و از این روست که معنای زندگانی می‌دهد. معمار! معماری جستن جاودانگی در خاک میرای زمین است و معمار التهاب هماره خاک در اشتیاق زندگانی.

معماری پاسخی به مرگ است. می‌آفریند تا نیستی مرگ را گواهی دهد؛ اگر فنا در خاک و گل آدمی است و آدمی را به خاک فرو نشاند، معماری خاک فناناپذیر آدمی را به جاودانگی پیوند می‌زند؛ چه سرشت طربناکی است درد جاودانگی !

اما معمار، در میان عشقش گرفتاری دو چندان دارد: برای او درمانِ فنا در قامت خود فانی اوست، در بستر خاک او، ققنوس سرنوشت است و بر بستر خاکستر دردش، آتش اشتیاق و عطش آفریدن که همواره شعله ور است. معمار می‌سازد و باز بر زمین میزندش، بر قامت زمین، شادمانه، رختی از هستی می‌پوشاند. معمار، معماری می‌کند و اگر چه که شاید آفریده‌هایش چندان دیر نپایند اما در نهایت او می‌ماند و این آفرینش مدام و حسرت ناتمام.

آیا آنگاه که معمار شاهد نابودی اثرش بود می‌نشیند؟ نه! او باز به دنبال این هدف از جا بلند خواهد شد، به دنبال ایجاد حیاتی دوباره و گردش خونی در رگ‌های فرتوت سرزمینی کهن و پیرش. معماریی دوباره و آفریدن جاودانگی در این خاک. معماری اشتیاقی پنهان به اثبات زندگی است. آنجا دیگر معمار به دنبال تعمیر نیست؛ بلکه در کشف حقیقتی مانده که از گذشته بوده اما باز گو کننده عصر خویش است تا شاید بتواند بیان کننده کسانی باشد که امروز در آن فضا و زمان زندگی می کنند. و این ها همه در حالی است که منابع معمار، هم محدود است و هم نامحدود؛ محدود در آنچه از بین رفتنی است (طبیعت، زمین، مصالح و ... ) و نامحدود در قدرت تصور، تجسم و خلاقیت او.

انتهای پیام/

امیر کلیوند کارشناسی ارشد معماری