تازه ترین ساخته منوچهر هادی با فیلمنامه نویس های پرشماری که دارد ، از یک ایده مرکزی تکراری و ساده بهره می برد ، روبرو شدن با مرگ . البته این ایده تکراری و نخ نما با پرداختی مناسب هنوز هم می تواند دستمایه خلق آثار درخشان و خارق العاده قرار بگیرد ، چنان که سریال کم نظیری مانند "بریکینگ بد" هم با همین ایده مرکزی پیش رفته است . اما آنچه فیلم را زمین گیر کرده ، ناتوانی فیلمنامه در ایجاد تنشی فزاینده برای شخصیت ، فروریختن تدریجی باورهای او و همراه کردن مخاطب با داستان و نگران کردن اوست . فیلم با لحنی سرد و به شدت نامناسب و با استفاده از المان هایی آشنا و تکراری هرگز موفق نمی شود ریتمی متناسب پیدا کند و شیوه شخصیت پردازی فیلمنامه هم عامل دیگری است برای راندن ذهن مخاطب از داستان . شخصیت ها به درستی به بیننده شناسانده نمی شوند و نتیجه طبیعی چنین روندی پس زدن مخاطب و بی علاقه شدن او به سرنوشت شخصیت هاست .

تنها شخصیتی که به لطف پرداخت موثر کمی جذابیت به داستان تزریق می کند ، نفیسه زن شهرستانی بی پناهی است که به لطف پرداخت کلیشه ای اما تاثیرگذار و البته بازی بسیار خوب یکتا ناصر بدل به دوست داشتنی ترین آدم داستان می شود . فیلمنامه در شیوه پرداخت شخصیت اصلی به رویه ای مبتنی بر نمایش تنهایی و درون گرایی او روی آورده و این روند در کنار بازی اغراق آمیز حامد بهداد سبب شده فیلم با ریتمی کند و بدون ایجاد جذابیت های لازم دچار نوعی بیهودگی مفرط باشد . ایده پایانی داستان هم قبلا در آثاری دیده شده ، با این وجود تاثیرگذار و غافلگیرکننده است ، گرچه مناسبتی میان تصمیم نهایی مرد و فضاسازی موجود در سکانس ماقبل آن دیده نمی شود ! فیلمنامه "زندگی جای دیگری است" به رغم ویژگی های مثبتی که دارد - از جمله دیالوگ نویسی خوب و پرداخت نوگرا از شحصیت پسر نوجوان - در نهایت در حد یک اثر متوسط و بیشتر تلویزیونی باقی می ماند .

منوچهر هادی کارگردانی است که معمولا دوست دارد ویترین آثارش را با انبوهی از بازیگران شناخته شده و نامدار بچیند و رمز موفقیت او شاید همین باشد . حضور بازیگران پرطرفدار سینمای ایران به هر حال شانس اکران فیلمی نظیر "زندگی ..." را به شدت افزایش می دهد ، اما هادی باید به سایر وظایف خود در قامت یک کارگردان نیز دقت می کرد ! شیوه دکوپاژ تلویزیونی و بسیار ساده او به ویژه در نماهای پرشمار داخلی ، استفاده از پلان های تکراری ، یکدست نبودن بازی بازیگران و صدالبته ناتوانی در ایجاد ریتمی مناسب اشکالاتی است که به کار او وارد است . تدوین فیلم نیز دچار مشکلات متعددی است و بسیاری از سکانس ها و لحظه ها بیش از ظرفیت و توان خود کش می آیند . طراحی فضای خانه و بیمارستان بسیار خوب است اما کارگردان عملا ایده ای برای استفاده از این فضاسازی موثر ندارد و به همان پلان های آشنا بسنده می کند . هادی حالا دیگر کارگردانی است مجرب و جاافتاده که سطح توقع از او بسیار بالاتر از این فیلم است . حامد بهداد به روال معمول بازی های اخیر خود ، در این فیلم هم کاری به داستان ، موقعیت و ویژگی های نقش ندارد و یک نمایش یک نفره راه می اندازد ! اصرار او به استفاده از لحنی نامناسب ، بازی تهاجمی او در قامت شخصیتی درون گرا و مستاصل ، تلاش برای خودنمایی به ویژه در لحظه های بازی دونفره با نیکی کریمی و ... بخشی از ایراداتی است که بازی بهداد را بدل به یکی از نقاط ضعف فیلم کرده است . بدترین بازی نیکی کریمی با بدترین گریم ممکن ، حضور بی رمق و بی فایده بازیگر بزرگی مانند پارسا پیروزفر و درخشش یکتا ناصر تمام دستاورد "زندگی جای دیگری است "در عرصه بازیگری به شمار می رود ، دستاوردی اندک و ناکافی .

انتخاب اسم برای فیلم هم یکی دیگر از معضلات سینمای ایران است ! کاش آقای منوچهر هادی که این اسم عجیب را روی فیلم خود گذاشته کمی خودش را جای مخاطب می گذاشت و به این هم فکر می کرد که آیا چنین اسمی کسی را برای سینمارفتن تشویق می کند ؟! اکران نامناسب و ناگهانی فیلم که با اعتراض و سکوت خبری کارگردان همراه شده ، ضعف های متعدد ساختاری و سایر عواملی که برشمردیم ، فیلم تازه منوچهر هادی را در جمع شکست خوردگان اکران 93 قرار می دهد .