این روند زندگی به کشورهای در حال توسعه ای مثل ایران نیز گسترش پیدا کرده و آمارهای طلاق وگسترش زندگی های مجردی موید این نکته است و دیگر اهالی یک مجتمع ساختمانی از دیدن یک آدم مجرد درکنارشان تعجب ، گلایه وشکایت نمی کنند ! .در این وضعیت انسان تک افتاده دچار درون گرایی می شود و امکان حضور و اراده در جهان خیال، آسان تر از تعین یافتن در واقعیت می شود . نمایشنامه "مجردها" داستان زن و مردی تنها و منزوی به نام "سیلوی" و "میشل" است که در بنگاه همسریابی کار می کنند. آدم هایی که به نظر می رسد نه دوستان صمیمی دارند و نه اهل ارتباطات اجتماعی هستند . تنها تفریح میشل سینما رفتن و فیلم دیدن است . سرگرمی ای که انفرادی به نظرمی رسد و شباهت این شخصیت را با کاراکتر وودی آلن در فیلم های دهه هفتادیش مثل "دوباره بزن سام " نشان می دهد . میشل و سیلوی هر دو یک ازدواج ناموفق در گذشته داشته اند و گویی دست تقدیر بعد از اخراج شدن تمامی آدم های محل کارشان آنها را در کنار هم قرار داده تا بتوانند با یکدیگر در تنهایی دفتر کار آشنا شوند و در یک پروسه زمانی سیلوی تلاش می کند میشل را به ابراز علاقه به خودش وادار کند.البته این وادار کردن آدم ترسو ، خجالتی و به شدت محافظه کاری مثل میشل واقعا کار دشواری است . نکته حائز اهمیت در این نمایش حضور دو آدم تنها و مجرد در محیط کاری است که کارش به هم رساندن آدم ها در یک بنگاه همسر یابی است و این موقعیت کمیک و در عین حال تراژیکی را به وجود می آورد .
تحول شخصیتی
یکی از موارد مهم در این نمایش نشان دادن واقعی و درست تحول آدم ها است . جایی که سیلوی تصور می کند که میشل به خاطر علاقه و عشق به او داوطلبانه حاضر می شود از کار استعفا بدهد . سر آغاز تحول شخصیتی میشل بعد از یک دوره روان درمانی توسط سیلوی است.هرچند که سیلوی در مدت اندکی متوجه می شود میشل مشغول گفتن دیالوگ های یکی از فیلم های مورد علاقه اش است و قصد استعفای داوطلبانه را ندارد. در هرصورت با فهمیدن اشتباه بازهم تحول شخصیتی میشل قابل بازخوانی است که منجر به ازدواج آن دو می شود . نکته کلیدی در صحنه های آخر نمایش برای مخاطب قابل بازخوانی است و جایی که بعد از یک مشاجره سخت بعد از ازدواجشان میشل رو به تماشاگران می گوید 12 سال با هم دوست و همکار بودیم اما این نوع مشاجره ها را نداشتیم. الان بعد ازگذشت دو روز از ازدواجمان مشاجره بین مان آغاز شده است .
بازی ها
نمایش مجردها نمایش کم شخصیتی است و طبیعی است که تمرکز اجرا روی بازی بازیگرانش باشد و دو بازیگر باید فضاها را به وجود بیاورند. در این نوع نمایش ها بازیگر یا بازیگران نقش محوری و تعیین کننده ای دارند و چون نمایش "مجردها" فضای کمدی و انتقادی دارد . بازی بازیگران دو نقش می بایست حاوی ویژگی های طنز باشد . امیرکربلایی زاده سال گذشته سال پر کاری را تجربه کردو برای بازی در این نمایش جایزه بهترین بازیگر جشنواره تئاتر فجر را به دست آورد و درچند کار نمایشی مثل،"مرگ نویسنده" به کارگردانی حسن جودکی، "معمای مطربان پریشان" به کارگردانی کوروش زارعی و نمایش "چی شد که من مار خوردم" کاری از گلبرگ ابوترابیان به بازی پرداخت .پوران مرادی که همسرامیر کربلایی زاده است ودر گذشته سابقه همکاری مشترک بازی داشتند . بهترین انتخاب ها برای نقش میشل و سیلوی هستند وجنس بازی های شان به یکدیگر نزدیک است و بازی های هماهنگی ارائه کردند وتوانستند با نوع بازیشان در تعریف کردن اتفاق هایی که در فضاهای دونفره رخ می دهد با اکت های درست و به موقعشان کمدی جذابی ارائه کنند وبا اضافه کردن تکیه کلام هایی فضایی نمایش را ملموس و قابل باورتر کنند.
سادگی
نمایش مجردها نمایشی ساده و قابل فهم برای مخاطب عام است که چندان از سبک های تئاتری شناختی ندارد و شاید به همین دلیل باشد که استقبال خوب تماشاگران بعد از اجرای دو ماهه اش در سالن سایه مجموعه تئاتر شهر در فرهنگ سرای ارسبان تداوم پیدا کرده است . متن نمایش هم ساده ، بی پیرایه و روان است و دیالوگ های جذاب، ساده و و قابل فهمی در کلیت کار دیده می شود و در طول مدت اجرای نمایش از میزانسن های پیچیده نشانی نیست و تنها تکنیک تئاتری نمایش که ساده هم هست . تاریک شدن صحنه وگفت وگوی دو نفره جذاب میشل و سیلوی در خانه میشل است که به شدت با فضای کمدی کلامی نمایش هم خوانی دارد . کارگردانی بی ادعای نمایش به همراه استفاده درست از خلاقیت دو بازیگر نمایش باعث شده مخاطب با دیدن اثر احساس خستگی و کلافگی را تجربه نکند . اتفاقی که این سال های اخیر برای مخاطبان در خیلی از نمایش ها به وجود آمده است . در کلیت نمایش "مجردها" نمایش استاندارد و موفقی در جهت ارتباط سالم با مخاطبش است که در آن خبری از به رخ کشاندن توانایی کارگردان در جهت نشان دادن فضاهای فرمی نیست و نه بازیگران تلاش می کنند با بازی های برون گرایانه حضورشان را به رخ تماشاگران بکشانند.