به گزارش خبرنگار مد و لباس هنرآنلاین ، "سارا گلابیان" کارشناس ارشد معماری، به طراحی مانتو با عنوان "شار" مشغول است. گلابیان این نام را به دلیل هماهنگی با معنی و مفهوم کار طراحی لباس انتخاب کرده است. "شار" دو معنی دارد، اول به معنی شهر و دوم به معنی پارچه‌های رنگی که در قدیم زنها از آن برای دوخت لباس استفاده می‌کردند. لباس‌های طراحی شده او نیز مناسب زنانی است که می‌خواهند در جامعه لباس متفاوت بپوشند و در محیط کار و اجتماع راحت باشند.

چگونه کار طراحی لباس را شروع کردید؟

از زمانی که تحصیل در رشته معماری را شروع کردم به طراحی لباس علاقه داشتم. پس از پایان تحصیلات به دلیل تغییر در شرایط زندگی، مهندسی را کنار گذاشتم و طراحی لباس را شروع کردم. برای آشنایی با این کار دوره‌های آموزشی آزاد را گذراندم ولی متاسفانه برای من خیلی مفید نبودند چون بعضی دروس پایه مثل ترکیب‌بندی و... وجود داشت که من قبلا آنها را در دانشگاه گذرانده بودم. این کلاس‌ها در مورد مد و فشن خیلی قوی نبودند به همین دلیل آن را رها کردم و با مطالعه در زمینه خیاطی، رسم الگو و... اطلاعات لازم را کسب کردم.

طرح‌های شما چه تفاوتی با دیگر کارهای موجود در بازار دارد؟

نمی‌توانم درباره همه کارها نظر دهم اما بیشتر کارهایی که دیده‌ام فقط روی پارچه مانور می‌دهند، بیشتر طراحان پارچه‌هایی از هند، مالزی و کشورهای شرق آسیا می‌آورند و لباس‌هایی با الگوی ساده تولید می‌کنند که طرح پارچه بیشترین نقش را در آنها دارد. من سعی کردم از همین پارچه‌هایی که در بازار هست استفاده کنم و با استفاده از ترکیب‌رنگی متضاد در کارها، بین آنها هماهنگی به وجود آورم. بیشتر هم سعی می‌کنم که از رنگ استفاده کنم تا خانم‌ها از رنگ‌های تیره دور شوند، چون مانتو لباسی است که همه‌جا پوشیده می‌شود و زیاد مورد استفاده قرار می‌گیرد.

به نظر شما چگونه می‌توان هویت ایرانی را در مانتو‌ها نشان داد؟

من فکر می‌کنم مانتو اصولا یک لباس ایرانی است و کشورهای دیگر چنین پوششی ندارند. در کشورهای غیراسلامی که نوع پوشش کاملا متفاوت است و فقط چیزی شبیه بارانی دارند. در کشورهای اسلامی و عربی هم مدل حجاب فرق دارد. بنابراین مانتو یک لباس ویژه ایرانی است و ما فقط می‌توانیم تلاش کنیم در آن تنوع ایجاد کنیم یا از لباس‌های قدیمی خود الهام بگیریم. یقه‌های گرد، سرآستین گشاد و...‌ نشانه‌هایی هستند که از لباس‌های قدیمی ایرانی گرفته‌ام. بیشتر می‌توان از نقش‌مایه‌های قدیمی استفاده کرد ولی در شکل کلی لباس، لباس‌های قدیمی گشاد و چین‌دار و... قابل استفاده در جامعه مدرن نیستند.

کارهای خود را چگونه به مشتری‌ها ارائه می‌کنید؟

در حال حاضر کارها را در اینترنت نمایش می‌دهم تا علاقه‌مندان ببینند و اگر کسی تمایل به خرید داشته باشد حضوری مراجعه می‌کند تا بر اساس سلیقه و سایز و... لباس مورد نظر را انتخاب کند، یا اگر بخواهند تغییراتی در رنگ یا جزییات لباس ایجاد شود در حد امکان این کار انجام می‌‌شود.

به نظر شما لباس‌های تولید شده در مزون قابلیت تولید انبوه دارند؟

بعضی لباس‌ها قابلیت تولید انبوه ندارند، مثلا پارچه خاصی دارند که زیاد در دسترس نیست. معمولا ما بر اساس پارچه طراحی می‌کنیم، اما پارچه‌هایی که در بازار هست پشتوانه ندارد و وقتی بعد از مدتی دوباره برای خرید پارچه مورد نظر می‌رویم، در بازار موجود نیست. پارچه‌های ایرانی هم خیلی ضعیف است و معمولا ساده هستند و پارچه طرح‌دار خوبی تولید نمی‌شود. اگر پارچه طرح‌دار بخواهیم باید از پارچه‌های وارداتی استفاده کنیم که آن هم همیشه موجود نیست.

وضعیت طراحی لباس در ایران از نظر شما چگونه است؟

من به عنوان کسی که طراحی لباس رشته‌ام نبوده و وارد این کار شده‌ام می‌توانم بگویم طراحی لباس ما اصلا پایه علمی ندارد. در همه دنیا مد و لباس یک صنعت است و به شکل‌های مختلف از طریق نساجی، رسانه‌ها و...حمایت می‌شود. اگر یک هنرپیشه لباسی را بپوشد تاثیر زیادی در جامعه دارد و همه طراحان تلاش می‌کنند لباسی طراحی کنند که هنرپیشه‌ها آن را بپوشند. اما در ایران شرایط متفاوت است. خود من هم ذهنی کار می‌کنم و با اصول علمی این کار چندان آشنا نیستم. ما در ایران نمایش زنده لباس نداریم و این موضوع محدودیت زیادی برای طراحان به وجود می‌آورد. امروزه مانتو پوشش رسمی زنان ایرانی است و مانتوهای طراحی شده از همه طیفی مخاطب دارد و همه دوست دارند یک لباس متفاوت داشته باشند. این کار جای پیشرفت زیادی دارد به شرط آنکه یک تشکل یا مرجع مشخص وجود داشته باشد که طراحان در آن عضو شوند و هماهنگ با یکدیگر کار کرده و تک‌روی نکنند.

انتهای پیام/