به گزارش سرویس تجسمی هنرآنلاین؛
کیوان بیراوند را از سالهای بسیار دور میشناسم و همواره در شرایطی قرار گرفتهام که فضای آثارش را مورد مطالعه قرار دادهام. بیراوند از جمله هنرمندانی است که تنها زمان خود را معطوف به خلق اثر نمیکند، او همواره بخش عمدهای از وقت خود را صرف تحقیق و پژوهش میکند و روحیه پژوهشگری در آثارش مشهود است. او هرگز در پی این نیست که برای خلق اثر به یک فرم و یا تم اکتفا کند و همواره در حال تجربه فرمها و تمهای مختلف است.
اگر قرار باشد که تم و فرم آثار بیراوند را بررسی کنیم او در مجموعه پرندگانش بسیار موفق بوده است و من یکی از اوجهای هنر مجسمهسازی او را معطوف به ساخت مجسمه پرنده افتاده او میدانم. مجسمه که در عین کوچکی و حذف زواید بسیار گویا و زیباست. با این که این مجسمه افتاده است و دیگر نباید حرکتی داشته باشد اما بیراوند این مجسمه را به گونهای خلق کرده است که در عین افتادگی همچنان حرکت دارد و این موضوع حس خوبی به این مجسمه داده است.
ایستایی و تحرک را همواره میتوان به صورت همزمان در مجسمههای بیراوند دید، او با توجه به این در مجموعه اخیرش که در گالری گلستان به نمایش گذاشت، تم حیواناتی که در فرهنگ و تمدن ایرانی جایگاه ویژهای دارند را دست مایه کارش قرار داده بود، اما این حیوانات در عین ایستاییشان در طی قرون در مجسمههای بیراوند به حرکت و خیزیش درآمدهاند و این موضوع زیبایی خاصی به مجسمههای او بخشیده است.
با این که شیر یکی از تم های است که از قرن های بسیار دور در فرهنگ و تمدن ایرانی جایگاه ویژه ای دارد و اگر روند مجسمه سازی ایران را مرور کنیم، مجسمه سازان متعددی به این فرم توجه ویژه کرده اند؛ با این همه در مجسمه های بیرواند شیرها استقلال خاص خودشان را دارند و هرگز نمی توانیم به این فکر کنیم که بیراوند این تم و فرم را از مجسمه ساز دیگری به وام گرفته است.
نکته بارز آثار بیراوند این است که در آثارش خودش است و حتی او در مجسمه سازی با این که شاگرد و دستیار پرویز تناولی است اما در آثارش هرگز ردی از کپی فرمهای پرویز تناولی نیستیم. بیرواند مجسمهسازی است که قصد ندارد با تکرار ایدههای استادش ارادتش را به او نشان بدهد.
بخش عمده فرم های بیرواند از زادگاه تاریخی او خرم آباد به آثارش راه پیدا کرده اند و به عنوان مثال او برای خلق فرم های شیر به سنگ قبرهای لرستان توجه ویژه ای داشته است. او در ساخت فرم هایش به قرینه سازی بسنده نکرده است و سعی کرده تا همه چیز را به حرکت وا دارد. مثلا در مجسمه پرنده و انسان او؛ با این فرم انسانی او خوابیده است و به یک پرنده نشسته زل زده اما این حرکت را به خوبی می توانیم در این مجسمه بینیم، خیزش انسانی که پس از باز کردن بال پرنده آغاز خواهد شد و این بسیار زیبا است.
کیوان بیراوند برخلاف بسیاری از هنرمندان مدرن که اعتباری به طراحی قائل نیستند به طراحی اهمیت ویژه ای می دهد، اما او در طراحی های آثارش به هیچ وجه عینیت گرا نیست و دراین امر تبحر کامل دارد و طراحی در آثار او به سمت انتزاع پیش رفته اند.
نکته ای که باید به آن اشاره کنم؛ نوع برخورد بیراوند با ابژه پردازی است، بیراوند از جمله هنرمندان مجسمه سازی است که در ابژه پردازی متاثر از نقاشی هایش است. او هنرمندی است که به هیچ وجه ذهنیت آبستره ندارد و در آثارش تعلق خاطرش را نسبت به ابژه شاهد هستیم. نقاشی های او فیگوراتیو بود و در مجسمه های او نیز روح فیگوراتیو جاری است و او به وضوح اعلام می کند که دوست دارد مجسمه ساز فیگوراتیوی باشد.
بیرواند از جمله هنرمندانی است که از ذهنیت فیگوراتیو انسانی به جهانش نگاه می کند و با همین روحیه نیز وارد عرصه مجسمه سازی شده است.
در آثار کیوان بیراوند ردپایی از تزیین نیست، او در مجسمه هایش سعی نکرده که خودش را درگیر تزیین کند، بلکه در مجسمه های او فرم جایگاه ویژه ای دارد، با این که در مجسمه سازی به مفرع ها و سنگ قبرهای لرستان توجه داشته اما سعی کرده در مجسمه سازی به فرم های معاصر دست پیدا کند.
با شناختی که از بیراوند دارم؛ آینده مجسمه های او بسیار روشن است و با پشتکاری که در مجسمه سازی دارد و انرژی زیادی که برای این کار می گذارد، خیلی زود می تواند جایگاه خود را در مجسمه سازی پیدا کند.
انتهای پیام/
علی احمدی پیروز نقاش و عکاس