به گزارش هنرآنلاین/ حضور ما پیوسته در معماری است، آن چه می‌بینیم، آن چه در آن زندگی می‌کنیم و آن چه را که در بستر شهرها لمس می‌کنیم، با واسطه یا بی واسطه به معماری مربوط است. با این همه اما تاج خار روزگار، از معماری ایران، چیزی جز صحنه آشفته پیش روی‌مان باقی نگذاشته. بیماری‌های فراوانی گلوی لاغر معماری ایران را فشار می‌دهند؛ از یک سو، غلبه کارفرما بر آن چه که قرار است طراحی و ساخته شود، از سویی تنگناهای فضا و نگاه اقتصادی به متراژهای ساخته شده و بیش از هر چیز سرگردانی.

سرگردانی میان تکنولوژی و آن چه که ژورنال‌ها به معماران ما تحمیل می‌کنند و آن چه که خاستگاه باستانی و تاریخی ما بوده و فهم مشترک ما ایرانی‌ها را از فضای مصنوع شکل داده است. در چنین گیر و داری، توجه به معماری هویت‌گرا و حتی معماری اسلامی اگر نگوییم غیرممکن، لااقل قدم گذاشتن در راهی پر پیچ و خم و بی‌مراد است. عدم معرفی درست از کلماتی چون هویت، معماری اسلامی و مفاهیمی از این دست، آن‌هایی را که در این راه قدم بر می‌دارند با چالش‌های عجیب و غریبی همراه کرده و کمی نشدن تعاریف کیفی احتمالی آن راه را بر ورود تکنولوژی به این عرصه بسته است. با چنین چالش‌هایی سخن گفتن از رویکرد معماری ایران در سال 93 آن هم در روز سوم اردیبهشت که قرار است یادمانی برای معمار و آغازی بر هفته معماری باشد نیاز به رسانه‌ها را در این عرصه پررنگ‌تر می کند.

عمر چند صدساله معماری در ایران هنوز نتوانسته، پرورش دهنده رسانه‌های تخصصی یا عمومی و البته مستقل در این وادی باشد و بخشی از سردرگمی و بی اطلاعی مردم در حوزه معماری بی شک وام‌دار همین فقدان است.

تلاش رسانه‌های معماری که در طول این سال‌ها به صورت پراکنده از معماری ‌و معمار گفته اند، حکایت از آن دارد که ظهور و استمرار نگاه مستقل رسانه ای در این حوزه تا چه حد می تواند به رشد و شکوفایی معماری منجر شود و البته که امسال تاکیدات رهبری، رئیس جمهور و دیگران مدیران و مسئولان کشوری بر معماری اسلامی، مجال هر نوع وقت کشی را از رسانه‌های فعال در حوزه های هنری و اجتماعی می گیرد.

هنرآنلاین، سوم اردیبهشت را بهانه‌ای قرار داده تا سرویسی مستقل به نام معماری فراهم کند تا به دور از جنجال‌ها و حاشیه‌ها موجود در بازار مسکن و دلال‌ها و رانت خواران عرصه معماری کشور و فاصله گرفته با آن هایی که به ضرب هزار توجیه، پسوند اسلامی و ایرانی را به بناهای طراحی شده خود می چسبانند، از معماری ایران بگوید و چگونگی رسیدن به آن چه که بعدها نام معماری معاصر این روزگار لقب خواهد گرفت.

بنابراین پیش از هر چیز، دست همکاری به سوی آن ها که دغدغه ساختن و جور دیگری دیدن معماری ایران را دارند می گشاییم و خواهان آن هستیم که آن چه از فعالیت این سرویس مهم در هنرآنلاین باقی می ماند با نقد دیروز، راهگشای فردایی بهتر باشد. فردایی که حضور ما را در معماری، معنایی بهتر و انسانی تر می بخشد.

انتهای پیام/

سعید برآبادی