به گزارش خبرنگار تجسمی هنرآنلاین؛ نخستین اکسپوی عکس آپادانا به میزبانی گالری آپادانا این روزها در مرحله دریافت آثار است. فراخوان این رویداد منتشر و از هنرمندان دعوت شده که تا 10 اردیبهشت ماه با ثبت نام در صفحه اختصاصی اکسپو در سایت گالری آپادانا (www.apadanagallery.com) هر کدام 3 اثر را که مطابق با قوانین ذکر شده در فراخوان هستند، برای شرکت در اکسپوی عکس آپادانا ارسال کنند. این آثار بررسی و منتخبی از مجموعه آثار رسیده در نمایشگاهی که از 19 تا 24 اردیبهشت ماه در گالری آپادانا برگزار خواهد شد، به نمایش گذاشته می‌شوند. درباره برگزاری این رویداد با خسرو خالقی، دبیر اولین اکسپوی عکس آپادانا گفت و گویی انجام داده‌ایم که در ادامه می‌خوانید. ایده اولیه این اکسپو از کجا آمد؟

ایده اولیه از حراجی‌های آخر سال گالری آپادانا به ذهنم رسید. این حراجی‌ها معطوف به نقاشی بودند. دوست داشتم نگاه جدی‌تری نسبت به عکس در اصفهان وجود داشته باشد. با مدیر گالری صحبت کردیم و او موافقت کردند که اکسپوی عکس آپادانا به عنوان اولین اکسپوی عکس اصفهان برگزار شود. هدف‌مان هم به دو بخش هنری و تجاری تقسیم می‌شد. تاکید داشتیم که آثاری از هنرمندان دریافت کنیم که هم از نظر هنری و کیفی قابل توجه باشند و هم فروش خوبی در میان مجموعه‌داران و هنردوستان داشته باشند. فکر می‌کنم اصولاً باید به بحث تجاری در هنر بیشتر توجه شود چون هم در کشور و هم مخصوصاً در اصفهان خریدار عکس بسیار کم است و خب هنرمندی که نتواند از هنرش درآمد داشته باشد، هنرمند حرفه‌ای هم نیست. این فقط مخصوص عکاسی هم نیست. در هر حوزه ای که وارد شوید می‌بینید که حرفه‌ای‌ترین آدم‌ها پردرآمدترین آدم‌ها هستند. به هر حال وقتی ما از کاری که انجام می دهیم هیچ گونه درآمدی نداریم، پس آن کار را برای چه انجام می دهیم؟ بعضی‌ها هم شاید به هنر برای هنر اعتقاد دارند!

البته هنر برای هنر هم درست است اما من معتقدم هنر برای خود آدم است. هنر برای زندگی کردن است. الان دوره‌ای نیست که بخواهیم فقط کار هنری انجام بدهیم. حتی اگر خیلی ثروتمند باشید نمی‌توانید کار هنری انجام بدهید. چون وقتی بی‌دغدغه باشید، کارهایتان به یکنواختی می‌رسد. کسی می تواند هنر برای هنر انجام بدهد که آدم بی دغدغه‌ای باشد اما از آن طرف آدم بی دغدغه نمی تواند هنر انجام بدهد. یک بخشی‌اش را می تواند انجام بدهد و سریع به یکنواختی می‌رسد. این نظر من است البته. بحث اکسپو هم همین است. اکسپو را با تاکید بر فروش عکس راه انداختیم. مشکل این است که فقط عکاس‌ها عکاس‌ها را درک می کنند انگار وقتی کسی نقاشی انجام می دهد، اسمش هنر است اما وقتی عکس بگیرد، هنر نیست. آدم‌ها معمولاً در نمایشگاه‌های نقاشی و عکس، نقاشی را می خرند و عکس را نه. چون خیال می کنند عکس را خودشان هم می توانند بگیرند. چرا مخاطب این تصور را درباره عکس پیدا کرده؟

کیفیت بد بعضی از عکس‌هایی که در نمایشگاه‌ها به نمایش گذاشته شده‌اند باعث این تصور شده. ورود یک سری عکاس‌های آماتور و بی‌تجربه و ارائه آثارشان باعث شده که نگاه جدی نسبت به عکس نباشد. عکاسان خوب خیلی زیادی داریم و آثار خیلی زیادتری که در خانه‌ها و روی هارد کامپیوترهایشان است و ارائه نمی‌دهند اما عکاس های تازه وارد دارند کارهایشان را همه جا ارائه می دهند. همه جا دیده می شود. و سلیقه آدم‌ها دارد پایین می‌آید. آدم‌ها دارند در موبایل، فیسبوک، اینستاگرام و همه جا عکس های بد می بینند. این به مرور نگاه‌ها را نسبت به خرید عکس تغییر می‌دهد. مردم می گویند خودم می توانم عکاسی کنم چرا عکس بخرم؟! بحث دیگر نحوه ارائه ضعیف عکس هاست. باید خلاقیتی در ارائه به وجود بیاوریم و سبکمان را تغییر بدهیم. برای همین است که مقرراتی برای چاپ عکس‌ها در فراخوان در نظر گرفتید؟

بله. عکس‌هایی که برای نمایشگاه انتخاب شوند، در سایزهای حداقل ۷۰ در۵۰ و حداکثر ۱۸۰ در۱۲۰ و روی پارچه بوم (canvas) یا کاغذ عکس، به انتخاب هنرمند، چاپ شوند. دوست داشتیم عکس‌ها بهتر دیده شوند.

یکی دیگر از محدودیت‌ها هم حذف عکاسی طبیعت بود. در فراخوان آمده که موضوع آزاد است به جز عکاسی طبیعت.

دقیقاً. به اعتقاد من و دوستانی که با هم در این باره تصمیم گیری کردیم، طبیعت موضوع دم دستی است. خیلی از عکاس‌های بزرگ را می شناسم که از آدم نمی توانند عکاسی کنند. عنصر انسان در عکس‌هایشان وجود ندارد و سخت‌ترین چیز برایشان عکاسی از آدم است. ما کار را سخت کردیم و مبنا را بر این قرار دادیم که طبیعت نباشد. چون در عکاسی طبیعت مهم ترین چیز زاویه است و بعد تکنیک عکاسی. در همین مبحث چیزی که چالش برانگیز است، عکاسی از متکدی ها ، بچه های کار و ... است که وقتی اسم عکاسی مردم‌نگارانه به میان می‌آید، شاید خیلی‌ها سراغ کلیشه‌هایی مثل عکاسی از کودکان کار و غیره بروند. ببینید، نمی توانیم خرده بگیریم به کسی که می رود از این سوژه ها عکاسی می کند. ما خروجی را می بنیم. کسی که به آن درک رسیده که عکاسی مردم نگارانه، فقط عکاسی از گداها و معضلات اجتماعی نیست، کار آن آدم به درد ما می‌خورد. اولویت ما عکس هایی است که با نگاهی متفاوت و ترجیحاً با وجود عنصر انسانی گرفته شده باشند ولی مهم نگاه عکاس است. برنامه بلند مدتی برای این اکسپو دارید؟

فعلاً اولین دوره‌اش را برگزار می‌کنیم. همه چیز بستگی به میزان استقبال و فروش عکس‌ها دارد. البته برنامه‌هایی برای دوره‌های بعد در نظر گرفته‌ایم. در برنامه‌مان هست که یک تور ایرانگردی برای نمایشگاه این اکسپو بگذاریم. خانم منانی، مدیر گالری آپادانا، مشغول رایزنی با چند گالری در شهرهای مختلف هستند تا نمایشگاه اکسپو را در چند شهر بزرگ هم به نمایش بگذاریم. اصلاً برگزاری این اکسپو چه لزومی دارد؟!

لزومی ندارد. واقعاً می‌تواند برگزار نشود! اما چه بهتر که برگزار شود. دغدغه اولیه مردم به هر حال، خرید عکس نیست. دغدغه اولیه مردم خرید مایحتاج روزانه‌شان است. اما ما برای این که به عکاسان و قشری که در این حوزه کار می کنند، کمک کنیم و در بلندمدت نگاه جدی‌ای به مقوله عکس بشود، این اکسپو را برگزار می کنیم. کلاً به نظرتان وضعیت فروش عکس چه طوری است؟

در کل کشور فروش عکس خیلی بد است. یک سری عکاس‌ها هستند که با سرویس‌های خارجی کار می‌کنند و درآمدی دارند اما نسبتاً کمتر می‌توان از عکس درآمد داشت. روزنامه‌ها عکس‌ها را بدون پرداخت هزینه کار می‌کنند و حتی توجیحشان این است که دارند به عکاس لطف می‌کنند. و حتی ترجیح می‌دهند از سایت‌های مختلف عکس را کپی کنند! بله. این ضعف مدیران است. در بحث عکس خبری این طوری است و در حوزه‌های دیگر هم تقریباً همینطور است. خب به نظرتان برای حل این وضعیت چه می‌شود کرد؟

باید عکس‌های خوب بیشتر دیده شوند. عکس‌ها کارشناسی شوند. اگر فلان مرکز یک سری عکس ارائه می دهد و مرکز فروش عکس است، بیاید عکس‌ها را درجه بندی کند و کارشناس‌هایی باشند که تفاوت عکس‌های درجه یک و پنج را مشخص کنند. این قضیه نیاز به فرهنگ سازی دارد و خیلی سخت است. بنابراین در این زمینه بهتر است که تمرکزمان بر روی مجموعه داران، کسانی که قدرت خرید دارند، هنردوست‌ها و البته شرکت‌ها و بانک‌هایی که معمولاً در پروژه‌های سینمایی سرمایه‌گذاری می‌کنند، باشد تا این که مردم عادی را سوق بدهیم به خرید آثار 500 هزار تومانی و بیشتر. چون مردم عادی وقتی به مرکز خرید شهرشان مراجعه می‌کنند و می‌بینند عکس هایی هست از چین آمده، روی شاسی چاپ زده‌اند و دانه‌ای 1500 تومان، خب لزومی حس نمی‌کند که برای عکسی در همان قطع مثلاً 50 هزار تومان بدهد و متوجه تفاوت اینها و مفهوم عکس اوریجینال هم نمی‌شوند.

انتهای پیام/

320