"ناوارو" یک سریال نیست یک شخصیت است که تماشاگران را به خود جلب کرده. چه سری در این مجموعه هست که بعد از گذشت سال‌ها از ساخت آن و پخش چندمین بار، هنوز جذاب است و ارزش آن را دارد که برای دیدنش پای تلویزیون بی‌برنامه نشست؟ این سریال در دهه 80 میلادی در فرانسه تولید شد و ساخت آن سال‌ها ادامه داشت. در طول پخش طرفداران زیادی در سراسر جهان پیدا کرده بود، به ویژه در ایران. آنچه در این مجموعه بیش از همه به چشم می‌آید و شخصیت ناوارو بازرس پلیس باتجربه و دوست داشتنی است. اطراف این پلیس کار کشته شخصیت های دیگری دیده می شوند که هر کدام جذابیت خاص خود را دارند، از رییس پلیس کار نابلد گرفته تا دختر ناوارو. این سریال به هیچ وجه پروداکشن سنگین ندارد، اما ساختار آن به گونه ای است که تماشاگران را از هر طیف پای گیرندگان تلویزیون می‌نشاند. این مجموعه نه تنها در ایران، بلکه بارها از شبکه های مختلف تلویزیونی فرانسه و دیگر کشورها پخش شده است.

ده ها سال است فیلم‌های پلیسی در سینما و تلویزیون‌های جهان ساخته می‌شود که از اقبال خوبی هم برخوردار است، اما متأسفانه در کشور بزرگ خودمان هنوز نتوانسته‌ایم یک فیلم حتی متوسط پلیسی قابل دیدن بسازیم. صداوسیما که ادعای سریال سازی‌اش گوش فلک را کر کرده و دائم برنامه‌ها و مجموعه‌های ضعیفش را در بوق و کرنای می‌کند، چرا از ساخت یک مجموعه پلیسی مناسب عاجز است؟ متأسفانه سرمایه‌گذاری‌های نیروی انتظامی ایران نیز برای ساخت سریال‌های پلیسی به هدر رفته است، زیرا مجموعه‌های ساخته شده با حمایت ناجا از ضعف‌های آشکار برخوردار است که البته پخش اعظم آن به صداوسیما بر می‌گردد. واقعا ساخت یک مجموعه یا فیلم سینمایی پلیسی که سالانه نمونه‌های زیادی از آن در جهان ساخته و پخش می‌شود این همه دشوار است؟ مطمئناً دشوار نیست، اما در کشور ما از توانایی‌های افراد کار بلد به درستی استفاده نمی‌شود. همیشه سراغ افرادی می‌روند که نه آشنا به کار هستند و نه با مجموعه نیروی انتظامی. چرا باید چنین اتفاقی بیفتد؟ بارها و بارها ناتوانی افراد را آزموده‌اند، اما باز هم می‌آزمایند، به راستی چرا و به چه دلیل؟ فیلم‌های پلیس هم باید سرگرم کننده باشند، هم هشدار دهنده و هم فنی. اگر این سه شاخصه وجود نداشته باشد از چارچوب فیلم‌های پلیس خارج هستند. یکی از موارد مهم در امر مجموعه‌سازی و فیلم‌سازی نبود تحقیق است. هرکس به خودش جرأت می‌دهد بی‌تحقیق قلم به دست بگیرد و نام فیلمنامه‌نویس به خود دهد!

متأسفانه چنین فیلم‌هایی با بودجه‌های کلان دولتی ساخته می‌شوند که نه بینندگان را ارضا می‌کند و نه اقتدار نیروی انتظامی جمهوری اسلامی ایران را نشان می‌دهد. وقتی حاصلی از ساخته این گونه فیلم‌ها نمی‌بریم چرا باید ساخته شوند؟ در یک کلام باید گفت، مسؤولان، فیلمسازان و فیلمنامه‌نویسان ما با ژانر پلیس آشنا نیستند و نمی‌خواهند آشنا شوند، زیرا کاهلی به آنان این اجازه را نمی‌دهد. آنان دوست دارند در یک لوکیشن بنشینند، پا روی پا بیندازند و کارگردانی کنند. با این روش نمی‌توان به جایی رسید. این عزیزان در خود تغییری ایجاد کنند، دل به دریا زده و کاری بکنند کارستان. نگاهی دوباره و چند باره به مجموعه "ناوارو" و دیگر فیلم های مطرح پلیسی بیندازند و ببینند ساختار کار چگونه است و به چه طریقی می توان مثل آنها فیلم ساخت. امیدواریم روزی شاهد ساخت فیلم های پلیسی لااقل متوسط در ایران باشیم. هرچند که ناامیدی بر امید غلبه دارد.

انتهای پیام/