سینمایی که گاه حتی نیاز به وجود داشتنش از طرف بلندپایه ترین مقام فرهنگی کشور انکار می شد و گاهی به سان متهم ردیف اول مشکلات اخلاقی مورد طعن و لعن قرار می گرفت و در همه حال صورتش را با سیلی سرخ نگه داشت و به زندگیش ادامه داد ،حالا امیدوار است در دوران تدبیر و امید و اعتدال ، روزهای بهتری را تجربه کند .

انتخاب حجت الله ایوبی به عنوان رییس سازمان سینمایی با استقبال چندانی از سوی سینماگران روبرو نشد . ناشناخته بودن این مدیر آرام و رفتار دور از حاشیه او که باعث نادیده ماندنش در سال های اخیر شده بود ، ایوبی را گزینه ای ناآشنا با سینما و غریبه ای نامطمئن جلوه می داد . با این وجود او به سرعت توانست با منش و سلوک معتدلانه و رفتار آرام و هوشمندانه خود ، آرامش را به سینما بازگرداند . خانه سینما بازگشایی شد ، با این وجود ایوبی در برابر مشکلات ساختاری خانه سینما کوتاه نیامد و اجازه برگزاری مجمع عمومی را تا برطرف شدن مشکلات نداد . جشنواره بین المللی فیلم فجر به رغم برخی اتفاقات ناخوشایند به شکلی باشکوه و آبرومندانه برگزار شد و از نظر اجرایی یکی از بهترین دوره های جشنواره بود . حالا رسیده ایم به اولین بهار دولت یازدهم ، که آغاز راه سینمای ایران در روزگار نو خواهد بود .

سیاست های سینمایی تازه ای که در پیش گرفته شده ، گسترده و پرشمار و هدفمند است . گرچه بی تردید صدور دستورالعمل فیلمسازی بازگشتی ناخوشایند به سال های دور و اتفاقی دردناک است ، اما بدون تعارف باید گفت روند سال های اخیر فیلمسازی در ایران چنان غلط و آشفته بوده که ادامه اش اضمحلال قطعی صنعت سینما در ایران را به همراه خواهد داشت . هم از این رو ، سازمان سینمایی سعی دارد فیلمسازان را به سمت جذب حداکثری مخاطب ، توجه به نیازهای جامعه ، پرهیز از تلخ نگاری و سیاه نمایی ، دوری از اغراق و تفریط در بازگویی مشکلات و ... راهنمایی کند . صدالبته این امر اگر بدون دستورالعمل و بخشنامه اتفاق بیفتد بسیار بهتر است ، اما روند موج زده فیلمسازی در ایران نشان می دهد در بازه زمانی فعلی ایوبی و مدیرانش چاره ای جز همین رفتار دیکتاتورگونه ندارند .

سینمای ایران به صورت جدی با ریزش مخاطب روبروست ، و اکثر فیلم های جشنواره سال پیش هم آثاری بودند انتزاعی و شخصی که بعید است چرخه اکران را با رونق چندانی همراه کنند . برطرف کردن این مشکلات و به صدا درآمدن زنگ های خطر سازمان را ناچار به دخالت مستقیم کرده است ، گرچه باز هم باید تاکید کرد این روند بخشنامه نویسی نوعی بازگشت به عقب آشکار است و نمی تواند در درازمدت به اتفاقات خوشایندی منجر شود .

در کنار پیشنهادهای سازمان سینمایی ، تغییر آیین نامه اکران هم می تواند به کمک سینما بیاید ، به ویژه طرح هوشمندانه شناورکردن قیمت بلیت ها که می تواند سانس های مرده صبح را با رونق همراه کند . اعضای جدید شورای اکران عمدتا از سینه سوختگان و خاک خوردگان سینمای ما هستند که بدون ادعاهای آن چنانی سعی دارند فضایی متفاوت برای اکران ایجاد کنند ، گرچه مشکلات اکران در کشور ما بسیار فراتر از آن است که این گروه به تنهایی و بدون حمایت گسترده سینماگران از پس حل کردنش بربیایند .

اما ... تمام برنامه ریزی های مدیران بالادستی برای سینمای ایران بدون همت و تلاش سینماگران بی نتیجه و منفعلانه باقی خواهد ماند . ادامه روند کشمکش های کلامی تند وتیز بین بزرگان سینمای ایران می توانست خطر بزرگی باشد که خوشبختانه با خویشتن داری کسانی نظیر علی معلم برطرف شد . و حالا آرامشی نسبی برقرار شده است . خانه سینما به عنوان مرکز اصلی مدیریت خصوصی سینمای ایران باید نقش سنگین خود را به درستی درک کند و با پرهیز از سیاست زدگی - چنان که در سال های اخیر اتفاق افتاد و دستاوردش تعطیلی بود ! - صرفا به فعالیت های حساب شده و مستمر صنفی بپردازد . سینمای ایران بیش از این توانایی تحمل درگیری ها و خودنمایی های گستاخانه را ندارد و باید با حذف زیاده خواهان و طلبکاران روند بازگشت سینما به شرایط طبیعی را فراهم کرد . اگر قرار باشد خانه سینما همچنان نقش اپوزیسیون را بازی کند و به جای تلاش برای برطرف کردن مشکلات بر مدار خودکامگی و خودخواهی مدیریت شود ، شک نکنید که دستاورد چندانی نصیب سینما نخواهد شد .

برای گذشتن از روزهای تلخ و سخت و برای ردکردن گردنه تند و خطرناکی که این روزها سینمای ما را دچار خود کرده است ، خانواده سینمای ایران بیش از هر زمانی نیازمند وفاق ، همدلی و همگرایی است . باید اختلافات تازه و قدیمی را دور ریخت و باید به یاد داشت که این سینما حامی و یاوری ندارد ، غیر از همین سینماگران ....