هنرآنلاین //

نفوذ روزافزون شبکه نمایش خانگی به خانه‌های تعداد قابل توجهی از ایرانیان به صورت بالقوه فرصت‌ها و امکاناتی با ارزش را در اختیار مدیران و برنامه‌ریزان متولی این رسانه قبول عام یافته قرار داده و توجه و پیش‌بینی‌هایی برای بهره برداری هرچه بهتر از این امکانات را یادآوری می‌کند. ظرفیت‌هایی که متاسفانه تاکنون کاملا بکر مانده و هرگز مورد بهره‌برداری قرار نگرفته‌اند.

واقعیت این است که شبکه نمایش خانگی این قابلیت را دارد که علاوه بر کارکرد اصلی‌اش یعنی گسترش و ترغیب بیشتر مخاطبان به تماشای تولیدات سینمایی به خصوص تولیدات سینمای داخل کشور در پیشبرد اهداف بلندمدت و میان مدت دیگری در حوزه فرهنگ و هنر هم تاثیرگذار و راهگشا باشد.

سال‌ها است که هنرمندان و دست اندرکاران فعالیت‌های هنری عرصه‌های مختلف چون موسیقی، تئا‌تر و هنرهای تجسمی از نبود رسانه‌ای قدرتمند و پرنفوذ در انعکاس و اطلاع رسانی رویدادهای هنری گله مند‌اند و جبران این نقیصه را امروز به عنوان یکی از مطالبات اصلی جامعه هنری عنوان می‌کنند و ضرورت پرداختن جدی به مسائل و دغدغه‌های جامعه هنرمندان در رسانه‌های گوناگون را عاملی تعیین کننده در اقبال یا نبود توجه عمومی به محصولات هنری دیگر رشته‌های هنری می‌دانند. ضرورتی که در قالب پیشنهاداتی از جمله راه اندازی شبکه‌های دیداری و شنیداری مختص به هنر، پوشش جدی و همه گیر فعالیت مراکز هنری کشور، برنامه سازی و تدوین راهبردهای عمومی کردن هنر و از این دست از جمله دغدغه‌هایی است که اکثریت قریب به اتفاق هنرمندان و دست اندرکاران شاخه‌های مختلف هنری در فرصت‌ها و تریبون‌هایی که در اختیار داشته‌اند همواره مطرح و بر آن تاکید کرده‌اند.

از آنجا که پیشنهادات یاد شده برای مثال ایجاد شبکه‌های تخصصی هنر عملا اقداماتی زیربنایی را می‌طلبد و برای دست یافتن به چنین ظرفیت‌هایی لازم است مسیری طولانی‌تر و نگاهی زیرساختی دنبال شود در این مجال از پرداختن به آن صرفنظر می‌کنیم اما در این فرصت صحبت از امکانی بالقوه و تا اندازه‌ای در دسترس است که تنها با برنامه ریزی و تعاملی سازنده میان نهادهای متولی فعالیت‌های هنری دست یافتنی و ممکن به نظر می‌رسد.

اکنون که رسانه‌ای پرنفوذ و مورد قبول تحت عنوان شبکه نمایش خانگی توانسته راه خود را به درون خانواده‌ها باز کند بهترین فرصت برای نشانه گذاری رویدادهای هنری و مراکز فرهنگی خود به خود ایجاد شده است. کافی است به جای حجم وسیع آگهی‌های تبلیغاتی که اغلب از شدت تکرار و تعدد آزاردهنده و دافعه برانگیز نیز به نظر می‌رسند کلیپ‌ها یا گزارش‌هایی از رویدادهای هنری و یا معرفی نمایشگاه‌ها و از این قبیل را در حلقه‌های تصویری بگنجانیم و به این ترتیب شکلی از اطلاع رسانی مستقیم و بی‌واسطه را در معرفی جامعه هنری کشور برداریم.

جالب‌تر اینکه گمان می‌رود با گنجاندن چنین آیتم‌هایی در حلقه‌های تصویری خانگی چه بسا در ارائه مطلوب‌تر و شاخص‌تر یک محصول و بسته فرهنگی نیز موفق‌تر عمل کرده باشیم و به نتایج مطلوب تری دست پیدا کنیم و در حقیقت با این اقدام موفق خواهیم شد در یک محصول فرهنگی واحد دیگر علاقه‌مندی‌ها و دغدغه‌های فرهنگی مخاطبین بالقوه رویدادهای هنری را پوشش دهیم و خدمات فرهنگی جامع تری به آنان ارائه دهیم. این مهم می‌تواند با ارائه اطلاعات و آگاهی‌های موجز و مفید از مکان و مدت زمان برگزاری رویداد‌ها گرفته تا هدایت مخاطب برای یافتن اطلاعات تکمیلی در مورد علاقه‌مندی‌هایش شکل بگیرد.

می‌شود سیاههٔ مفصلی از رویدادهایی که می‌تواند در بستر شبکه نمایش خانگی معرفی شود فراهم کرد. از موزه‌ها و نمایشگاه‌های ادواری گرفته تا دوسالانه‌ها و سمپوزیوم‌های هنری و از نمایش‌های صحنه‌ای و می‌دانی تا هفته‌های فرهنگی و اپرا‌ها و تولیدات چندرسانه‌ای. تصور کنید که گزارشی کوتاه و جذاب مثلا از یک سمپوزیوم مجسمه سازی که در حال برگزاری است، یا تصاویری از اپرایی که روی صحنه رفته تا چه حد ممکن است برای بیننده عام جذابیت داشته باشد و علاوه بر این آگاهی‌ها و اطلاعات او را برای حضور در این رویداد‌ها افزایش خواهد داد و افزون بر همه انگیزه‌های او را برای بازدید از آن‌ها بیشتر خواهد کرد. چنین اقدامی به ویژه از آن جهت موثر و مقبول به نظر می‌رسد که نارضایتی از فضای اشباع شده تبلیغی در محصولات شبکه نمایش خانگی حقیقتا به دلزدگی منجر شده و موجب شده تا مخاطبین این محصولات با نارضایتی از کنار آن بگذرند و عملا بر ناکارآمدی این شیوه از اطلاع رسانی صحه بگذارند.

تا کنون از امکان اطلاع رسانی فعالیت‌های فرهنگی و هنری در بستر شبکه نمایش خانگی سخن گفتیم و البته عقل سلیم هم بهره برداری از چنین فرصتی را توصیه خواهد کرد اما در مرحله بعد توجه جدی به این مسئله ضروری است که چگونگی و نحوه عمل در این عرصه نیز بسیار حساس و دوسویه می‌تواند باشد چرا که در صورت سرسری گرفتن و رفع تکلیف در این چنین برنامه سازی‌ها ممکن است سرنوشتی چون آگهی‌های تبلیغاتی و تجربه‌های تلویزیونی سال‌های گذشته را در پی داشته باشد و به دلیل سهل انگاری و نداشتن ابتکار عمل در ورطه کم اثر بودن و تلف شدن در اندازد.

در حقیقت نکته مهم در چنین اقدامی چگونگی ارائه اطلاعات و آگاهی بخشی‌ها در خصوص رویداد‌ها و فعالیت‌های هنری به نحوی است که در وهله اول از نظر ساختاری و تدوین جذابیت‌هایی در سطوح بالا در خود داشته باشد و علاوه بر این بتواند مخاطب را تحت تاثیر قرار داده و او را برای حضور در این فعالیت‌ها ترغیب کند. مسلما ناپختگی و سهل انگاری در ارائه این اطلاعات می‌تواند نتیجه مطلوبی در بر نداشته باشد و چنین فرصت مغتنمی را تحت الشعاع ناکارآمدی در برنامه سازی قرار دهد. آنچه واضح است اینکه تجربه‌های گذشته نشان می‌دهد که برای تدوین اطلاع رسانی از نوع موثر و ترغیب کننده درایتی ویژه را می‌طلبد که در توفیق یا عدم توفیق چنین برنامه سازی‌هایی تعیین کننده خواهد بود.

انتهای پیام/

روزبه صدر