سرویس تجسمی هنرآنلاین //

الیکا هدایت برای گذار از ماهیت فرمیک به مفهومی عناصر روزمره‌اش در مجموعه "ماه‌گرفتگی" از رویکرد ساده سازی شکلی و یا انتخاب زاویه دیدهای پنهان‌گر سود می‌جوید. این تکثر باعث نوعی گوناگونی در رویکرد به فیگور شده است که نشان از گرایش نقاش به سوی تجربه‌های تازه دارد ، گرچه در برخی نمونه‌ها ، تمامی این رویکرد‌ها با هماهنگی قابل توجهی با زمینه غیر فیگوراتیو ترکیب شده است . فیگورهای ساده شده او هنگامی که با توجه به زمینه نگریسته شوند ، خیال انگیزاند . به نظر می رسد که اغلب آن‌ها در موقعیت‌هایی قرار دارند که با تعمق و شاید یاد آوری خاطرات تناسب دارد. انگار فضای نقاشی ترکیبی از محیط واقعی اطراف فیگورها و فضای درونی خاطرات آن‌ها باشد.

ناهنجاری آن چنان که در آثار هدایت نمود می‌یابد دیگر رفتار یک فرد نیست بلکه نماد دنیای به شدت مصرف‌گرا و رسانه‌ای امروزی است . نگاهی که باعث می‌شود حقیقت آن‌طورکه باید و شایسته است خود را نشان ندهد و به تعبیری رسانه‌ها دست به ساختن دنیایی برای ما کنند که خلق واقعیات مجازی را متبلور ساخته است.

امروزه جامعه مدرن خود را فرزند بی‌زمانی و بی‌مکانی ناشی از گفتمان جهانی شدن می‌داند و در این راستا رسانه‌ها از بازیگران اصلی حوزه عمومی زندگی مطلوب انسان‌ها محسوب می‌شوند.

نقاشی‌های هدایت رویکرد نقاشانه در پرداخت تصاویری بیان گر را با توفیق نسبی به کار می‌بندند. نادیده گرفتن کامل عمق‌نمایی با به کار گیری تضاد های رنگی و وارد کردن فیگور ساده شده به فضایی انتزاعی دستاورد عمده او در این مجموعه است. نقاشی‌ها در ابعادی هستند که به سادگی در میدان دید جای می‌گیرند و میزان عناصر ارجاعی در بیشتر آن‌ها به دقت تنظیم شده است.

فضای رنگی کارهای الیکا هدایت در بهترین نمونه‌هایش ،نقاشی را به دو بخش کم‌عمق و عمیق تقسیم می‌کند گویی خرت و پرت‌های متراکم محیط زندگی روزمره ناگهان و صاعقه‌وار بر ما ظاهر شده باشد. این نوع فضاسازی با همان تم فراگیر ناهنجاری چشم‌اندازها همساز است . در برخی نمونه‌ها عناصری که شاید کارکرد ارجاع‌گرانه دارند این تصور را تایید می‌کند و بر بیان گری آثار می‌افزایند. هنگامی که به این تقسیم‌بندی فضایی نوعی رنگ‌گذاری اکسپرسیو اضافه می‌شود ، نتایج متنوعی به دست می‌آید. گاهی اثر کیفیتی وهمی پیدا کرده ، گاهی ارجاع‌های مبهمی به حیات روزمره پدید آمده و گاهی نوعی خشونت و قدرت بیان در تابلو به وجود آورده است که به فاصله‌گذاری هنرمند در پرداختن به موضوعات ملموس منجر شده است.

استثمار، بی‌تفاوتی، بی‌عدالتی و زوال در حوزه زندگی اجتماعی درونمایه‌های مجموعه "ماه گرفتگی" است. شهروند تابع و تزویری ذاتی که برای بقا به آن نیازمند است. تزویری که در رابطه بین فریبکار و فریب دیده حاکم است. زنجیره بدن‌ها تشخیص قربانی را غیرممکن می‌سازد.

ماه گرفتگی گزارشی از بخشی از جامعه است از مضحکه تا تقلید. شخصیت‌ها تشنه توجه هستند. اصرار بر دیده شدن ادامه دارند. جماعت خود شیفته‌ای که تاکید بر حضور دارند.

بدن‌های ناکامل، بدن‌های مثله شده، کالبدهائی لامکان. بدن هائی که بدون آغاز یا پایان و مشخصا بدون هیچ هدفی، وجود دارند. بیننده بی‌پرده دعوت می‌شود که به ظاهرسازی و آشفتگی حاضر در خیابان‌های تهران توجه کند. این‌ها عکس‌های فوری از بخشی از جامعه هستند که درگیر عوام گرائی، خود نمایشی، و بازی‌های پشت پرده خرده قدرت‌ها هستند. این آثار ادراکی است از ناهنجاری‌های واقعیتی که به تصویر می‌کشند.

انتهای پیام/

روزبه صدر