مریم سادات جعفری، طراح لباس تئاتر و بانوان، در گفت و گو با خبرنگار هنرآنلاین" گفت: آثار ارائه‌ شده در سومین دوره جشنواره فجر خوب بود، اما جای کار بهتری داشت تا بشود طرح‌های بهتری بالا بیاید. با این وجود باز به نسبت سال‌های قبل مدل و کیفیت طرح‌ها بالاتر رفته است.

او معتقد است برای بهتر شدن طرح‌ها باید کیفیت و خلاقیت بالا برود و افزود: من فکر می‌کنم به این دو مورد اهمیت داده نمی‌شود. داوران باید بیشتر به این دو موضوع تکیه کنند تا لباس‌های بهتری نمایش داده شود. حتی اگر طراحان خوب طراحی نکنند، کار داوران جشنواره خیلی مهم است که طرح‌های باکیفیت را تایید کنند.

جعفری بیان کرد: کیفیت زیرمجموعه خلاقیت است. اگر خلاقیت بالا باشد کیفیت هم بالا می‌رود. اما این مسئله باز بستگی به جنس لباس، طرحی که ارائه می‌شود و دوخت آن دارد. متفاوت بودن لباس هم مسئله مهمی است. باید طرحی باشد که بشود از آن استفاده کرد، گاهی بعضی طرح‌های قشنگ هستند، اما نمی‌شود از آن‌ها به عنوان لباس استفاده کرد.

او گفت: طراحان لباس معمولا در زمینه دوخت طرح با مشکل بر می‌خورند. وقتی که یک طراح لباس خود را به خیاط ارائه می‌دهد چند مشکل پیش می‌آید. یکی این که طرح او ناخودآگاه به خیاط رسیده می‌شود و در ذهن خیاط می‌رود، این باعث می‌شود طرح از ناب بودن خارج شود. خیاط می‌تواند چند بار دیگر از آن مدل بدوزد و دیگر به اسم طراح نیست. مسئله دیگر هم این است که طراح وقتی طرح خود را به خیاط می‌دهد نمی‌تواند درست آن را تفهیم کند. خیاط معمولا نمی‌تواند طرحی که در ذهن طراح است را پیاده کند. همین مسئله باعث می‌شود طرح از بین برود.

این طراح لباس بخش‌های مختلف جشنواره را مکمل یکدیگر می‌داند و معتقد است: وقتی تولیدکننده‌ها و کسانی که دست بر تولید در زمینه مد و لباس دارد، می‌خواهد سوزن‌دوزی باشد یا عکاسی مدلینگ کمک کننده است. طراحان و دانشجوهای طراحی لباس برای بازدید از جشنواره می‌آیند و آشنایی با عوامل این نوع کارها خیلی به درد آن‌ها می‌خورد تا با همکاری هم کارهای بهتری ارائه دهند.

او بیان کرد: من با این نظر که تولیدکننده‌ها آثاری که طراحان لباس ارائه می‌کنند را کاربردی نمی‌دانند موافق نیستم. چون که تولیدکننده‌ها انگار نمی‌خواهد در این زمینه ریسک کنند! اگر خطرکننده و قدمی بردارند به نظر من طرح‌های تازه جواب می‌دهد. چون مردم احتیاج به خلاقیت و نوآوری دارند. از نظر من مردم پذیرای طرح‌های نوین هستند اما تولیدکننده‌ها نمی‌خواهند این ریسک را انجام دهند.

جعفری گفت: من می دانم که جشنواره در سال‌های آینده می‌تواند به جایگاهی برسد که با ترکیه و کشورهایی که در زمینه مد و لباس حرف خوبی می‌زنند می‌رسد. واقعا حیف است اگر نخواهیم پیشرفت کنیم. چون واقعا خلاقیت در ایرانی‌ها خیلی زیاد است و نباید با محدودیت‌ها جلوی آن را بگیریم.

او محدودیت‌ها را این‌گونه بیان کرد: اگر ما جنس و دوخت لباس را بالا ببریم قدم بزرگی برداشته‌ایم. چون واقعا خیاط‌ های ما در دوخت زیاد دقت نمی‌کنند. درحالی‌که جنس و خوب دوخته شدن در کیفیت بهتر ارائه لباس خیلی مهم است. اما باز این زمینه نیاز به کمک مالی دولت دارد.

این طراح لباس توضیح داد: دانشجوهای طراحی لباس خیلی احتیاج دارند که از نظر مالی به آن‌ها کمک شود. چون واقعا هزینه‌ها بالا است. از نظر من اگر دولت وامی را برای دانشجویان قرار دهد قبل از پروژه که طراحان لباس اندازه یک شو کار خود را انجام دهند و همان آثار ارائه‌شده را از آن‌ها خریداری کنند. مثل همین کاری که جشنواره برای طراحان لباس انجام می‌دهد.

او افزود: قسمت عمده هزینه‌های طراحان در دوخت و پارچه است. حتی اگر خیاط‌هایی برای طراحان لباس در نظر گرفته شود که به دانشجوها معرفی کننده و بشود با هزینه کمتری دانشجوها طرح‌های خود را بدوزند و دوخت خوبی هم داشته باشد، پیشرفت خوبی است. البته این مسئله‌ای است که برای تمامی طراحان وجود دارد، اما دانشجویان همان طور که گفته می‌شود دانشجویی هستند و احتیاج به کمک بیشتری دارند.

این طراح لباس تئاتر مشکل کمبود بودجه را در طراحی لباس هم مطرح کرد و گفت: گروه‌های تئاتری بزرگ که در تئاتر شهر و تالار وحدت اجرا می‌کنند موقعیت خوبی را دارند. اما گروه‌های آزاد تئاتری در زمینه طراحی لباس در وضعیت نابه سامانی به سر می‌برند. این گروه‌ها بودجه کافی ندارند و طراح لباس باید سعی کند با هزینه‌ای کمتر طرح خود را ارائه کند، همین مسئله باعث می‌شود کیفیت آثار پایین باشد.

او توضیح داد: البته آرشیوهای لباسی که دولت در اختیار گروه‌های تئاتری قرار می‌دهد مثل تالار وحدت هستند. اما هم لباس‌های باکیفیتی ارائه نمی‌شوند و هم برای تمام زمینه‌ها نیست. مثلا ما در نمایش‌های خود نقش‌های سورئال داریم و با توجه به آن رنگ و طرح انتخاب می‌شود. اما هرچقدر در لباس‌های آرشیوی بگردیم به این نیاز خود نمی‌رسیم.

انتهای پیام/38