برنده اصلی این شب فیلم " جاذبه" بود که همه ویژگی های یک پروژه دهان پرکن هالیوود را داشت و البته کمتر منتقدی هم از این فیلم بدش می آمد.یک قصه کاملا هالیوود درباره تلاش بشری و ضرورت حفظ امید به منظور بقا.سوژه ای که آکادمی محافظه کار علوم و هنر های سینمایی آمریکا در همه ادوار توجه و علاقمندی فراوانی به آن نشان داده است.آلفونسو کوارون مکزیکی پیش از این هم جاه طلبی های خود در عرصه سینما را به نمایش گذاشته بود.اما " جاذبه" امکانی را برایش فراهم کرد تا به حد نهایی بلند پروازی اش برسد.این فیلم صرف نظر از جایزه بهترین کارگردانی ، تقریبا تمام جوایز مهم بخش های فنی /هنری مثل فیلمبرداری ، تدوین و موسیقی متن و همین طور جوایزی که وجهی کاملا فنی دارند مانند جلوه های ویژه بصری و تدوین و میکس صدا را از آن خود کرد.
از سوی دیگر توجه به ملودرام پرسوز و گداز " دوازده سال بردگی" نیز دقیقا همه آن چیزی بود که از آکادمی انتظار می رفت.موضوع برده داری در آمریکای سده نوزدهم و باز هم ردپایی پررنگ از عنصر امید و تلاش برای بقا که بخش اول آن بی تردید محصول حضور نخستین رئیس جمهور سیاه پوست در کاخ سفید است و بخش دوم هم به سلیقه غالب آکادمی بر می گردد.این اثر نه چندان درخشان جایزه بهترین فیلم را به خود اختصاص داد و طبیعی بود که جوایزی مثل فیلمنامه اقتباسی هم به آن تعلق گیرد.
اما انقلاب واقعی اسکار در جوایز بخش بازیگری رخ داد.هر قدر دریافت جایزه بهترین بازیگر نقش اول زن توسط کیت بلانشت برای " جازمین غمگین" بدیهی به نظر می رسید، در سایر بخش ها آکادمی اندکی عمیق و هوشمندانه تر از قبل به ماجرا نگاه کرد.بازی های درخشان متیو مک کاناهی و جرد لتو در فیلم تکان دهنده " باشگاه مشتریان دالاس" به قدری خیره کننده بود که رقبای قدرتمندی را کنار بزند.از جمله لئوناردو دی کاپریو که با وجود بازی قابل تاملی که ارائه داد،در ماه های اخیر از سوی رسانه ها بیش از حد لزوم مورد حمایت قرار گرفت.اما در نهایت آکادمی تصمیم گرفت استقلال رای خود را در این رشته ها به رخ بکشد.
نکته آخر تاسفی شخصی است از نادیده گرفته شدن جواهری چون "شکار" از دانمارک که بی تردید بهترین نامزد جایزه فیلم خارجی زبان و شایسته ترین گزینه برای دستیابی به مجسمه طلایی بود.اما آکادمی مقهور تقلید و الهام پذیری فیلم "زیبایی بزرگ" و کارگردانش پائولو سورنتینو از جهان سینمایی فدریکو فلینی کبیر شد.