به گزارش خبرنگار هنرآنلاین ؛ نشست خبری نمایش "هیپوفیز" جدیدترین کار گروه تئاتر معاصر با حضور عوامل کارگردان، طراح صحنه، بازیگران و اهالی رسانه در سالن استاد ناظرزاده کرمانی تماشاخانه ایرانشهر برگزار شد.

در ابتدای این نشست کوروش نریمانی با بیان اینکه؛ نمایش "هیپوفیز" یک بازنویسی نمایشنامه "دختر یانکی" نوشته نیل سایمون با ترجمه شهرام زرگر است، درباره علت بازنویسی "دختر یانکی" گفت: همواره تمام نمایشنامه‌هایی که کار کردم، به جز نمایش‌هایی که اساسا متن آنها را خودم نوشته‌ام، در حین تمرین و اجرا با کمک و مشورت اعضاء گروه دچار بازنگری و تغییراتی شده و به نوعی پروژه برای ذائقه مخاطب ایرانی کارگردانی شده است. درباره این نمایش هم به نظر ما بخش‌هایی از نمایشنامه اصلی "دختر یانکی" با ترجمه خوب شهرام زرگر، دور از ذائقه و دور از نیازهای تماشاگر ما بود و نیاز داشت که تغییراتی در قصه بوجود بیاوریم.

نریمانی ادامه داد: یکی از دلائل اصلی این بازنویسی که نهایتا با نام "هیپوفیز" در حال اجرای آن هستیم این بود که بخش‌هایی از قصه در این نمایشنامه، که نسبتا نمایشنامه طولانی نیز هست، به مشخصات تاریخی و ویژگی‌های جغرافیایی کشور مبدا آن یعنی آمریکا اختصاص داشت. به این معنی که موضوعات و اسامی در متن اصلی مطرح می‌شد که مطمئنا مردم آمریکا، به خصوص در دهه 60 میلادی، کاملا با آن ارتباط برقرار می‌کردند و در جریان موضوعات و اتفاقات آن بودند و به همین خاطر برایشان هم قابل فهم و هم قابل پذیرش بود. اما شرایط ما، تماشاگر ما و اصولا شیوه کارگردانی من با آن چیزی که در متن بود کاملا همخوانی نداشت و به همین خاطر دست به تغییراتی زدیم که در ابتدا تصور نمی‌کردیم که زیاد باشد اما چون این تغییرات زیاد شد با همفکری بچه‌های گروه ترجیح دادیم که نام نمایشنامه را نیز عوض بکنیم.

این کارگردان و نمایشنامه‌نویس درباره علت تغییر نام نمایشنامه گفت: نام نمایشنامه را با تجه به اینکه تقریبا از اواسط نمایشنامه، قصه کار تغییرات زیادی کرده بود عوض کردیم چراکه این متن هم دختر یانکی هست و نیست. دختر یانکی هست چون مکان موضوع، تیپ‌ها و کاراکترها در شروع قصه همان‌هایی هستند که در متن اصلی هستند، اما دختر یانکی نیست چراکه روند ماجرا از اواسط کار به بعد تغییر می‌کند و قصه‌ای که در کنار قصه اصلی قرار گرفته بود ربطی به اصل متن ندارد.

کارگردان نمایش‌های "شب‌های آوینیون" و "جن گیر" در این‌باره اضافه کرد: افرادی از این شیوه تحت عنوان ایرانیزه کردن نام می‌برند اما من اصولا متوجه مفهوم این واژه نمی‌شوم و معتقدم کاری که ما کردیم در واقع دراماتورژی و در مجموع کارگردانی کردن یک اثر است و هیچ تفاوتی هم نمی‌کرد چون اگر می‌خواستیم حتی نمایشنامه‌ "هملت" را هم کار کنیم قطعا در حین کار دچار تغییراتی می‌شد و این هم به قاعده اصلی تئاتر که به روز بودن آن است، برمی‌گردد.

او تصریح کرد: مطمئنا امروز اگر مثلا نمایشنامه "هملت" را ما همانطوری‌که در زمان شکسپیر اجرا می‌شده، اجرا کنیم یا نصف تماشاگران خوابشان می‌برد و نصف دیگر هم سالن را ترک می‌کنند. بعبارتی اگر ما می‌خواستیم "هملت" را کار کنیم قطعا باز هم به سبک و سیاق گروه خودمان یعنی با مشارکت بازیگران کار می‌کردیم. این کاری که ما کردیم به نظرم در همه جای دنیا معمول است چون ما یک گروه ایرانی هستیم که یک نمایشنامه خارجی را برای تماشاگر ایرانی اجرا می‌کنیم و به همین خاطر باید به تماشاگر خودمان، به سالنی که قرار است نمایش را اجرا کنیم و... بیاندیشد و میزانسن به معنای شاکله کلی یک تئاتر را با روحیات و ذهنیات تماشاگرش عجین بکند. بعبارتی "هیپوفیز" شکل اجرایی و کارگردانی شده "دختر یانکی" است.

نریمانی در ادامه در پاسخ به سوالی درباره اینکه با توجه به تغییراتی که شما می‌گویید، اهمیت حق مولف چه جایگاهی در آثار او دارد، گفت: من معتقدم که حق مولف محترم است اما به همان اندازه حق گروه اجرایی هم باید محترم شمرده بشود و باید نگاه خودمان را در اجرای یک نمایشنامه دخیل کنیم. در واقع اگر قرار باشد که همه نمایشنامه "هملت" را مانند زمان شکسپیر اجرا کنند آن‌وقت تفاوت پیتر بروک با برتولت برشت در یک کارگردانی یک اثر به خصوص چه چیزی خواهد بود؟! به نظر من هر نمایشنامه‌ای خودش میزان سنگینی محتوای خودش را مشخص می‌کند، هر متنی اگر درست خوانده بشود خودش به گروه اجرایی خواهد گفت که چگونه باید اجرا بشود.

این کارگردان و نمایشنامه‌نویس در پاسخ به سوال دیگری درباره اینکه؛ پس از چهار سال شرایط اجرای نمایش در تماشاخانه ایرانشهر چه تغییراتی کرده و آیا قصد اجرای "هیپوفیز" در سالن‌های دیگر را نیز دارد یا نه؟، اظهار داشت: عمده‌ترین تغییری که در شرایط اجرا ایجاد شده متاسفانه به تعداد اجراها برمی‌گردد چون پیش از این چیزی نزدیک به 2 برابر اجراهای کنونی به ما سالن می‌دادند و این کار چون سرمایه کار را برنمی‌گرداند به گروه‌هایی که می‌خواهند به صورت خصوصی کار کنند بسیار ضربه می‌زند. در رابطه با اجرای این نمایش در سالن‌های دیگر نیز باید بگویم متاسفانه مشکل تئاتر ما اینست که نمی‌توانیم برنامه‌ریزی بلندمدت داشته باشیم وگرنه ما حتی برای اجرا در شهرهای دیگر هم حاضر هستیم ضمن اینکه متاسف هستم که در رابطه با کارهای خودم همیشه در بهترین شرایط کار تمام شده است.

نریمانی همچنین با بیان اینکه؛ سیامک صفری یکی از نفراتی بوده که همیشه در کارهای ما بوده و از حضورش استفاده کردیم، گفت: متاسفانه در این نمایش بخاطر درگیر بودن در پروژه دیگری نتوانستیم از حضور او استفاده کنیم و امیدوارم در آینده باز هم با ما باشد. ضمن اینکه باید بگویم که احساس می‌کنم که گروه تئاتر معاصر در حال یک پوست اندازی است و یک قدم مهمی به سمت جذب نیروهای جوان‌تر و پر انرژی‌تر برداشته و این من را حتی از اجرای خود نمایش بیشتر خوشحال می‌کند.

انتهای پیام/32/