فیلم های حاضر در جشنواره امسال عمدتا فاقد ویژگی های لازم برای دستیابی به موفقیت تجاری چشمگیر هستند . درواقع آنچه که به عنوان دستاورد یک ساله سینمای ایران در جشنواره عرضه شد ، به ندرت شامل آثاری بود که واجد شرایط اولیه برای جذب مخاطب باشند . فیلم ها عمدتا آثاری هستند تلخ ، سیاه اندیش ، دشوار و با مضامین و داستان هایی دور از خواسته های طبیعی مخاطبین . از سویی صدا و سیما با انواع سریال های سطحی نگرانه و فاقد ارزش های کیفی سلیقه مخاطب را به شدت کاهش داده و آنها را در تعامل با سینمای خاص و اندیشه گرا بی حوصله کرده است ، و از سوی دیگر سینماگران ایرانی انگار برای صندلی های خالی فیلم می سازند و جذب بیننده را از دایره وظایف خود حذف کرده اند ! سینماها به شکلی کنایه آمیز فقط در ایام جشنواره و برای فیلم هایی کم شمار شلوغی را تجربه می کنند و دوباره کسادی و رخوت به سالن های پیر و نیمه استاندارد سینمای ایران باز می گردد . دردناک تر این که انگار این چرخه قرار نیست جایی متوقف شود . ادامه چنین روندی مسلما سینمای ایران را به اضمحلال و نهایتا خاموشی خواهد کشانید .

در بین فیلم های جشنواره ، فیلم هایی هم بودند که احتمالا موفقیت دلچسب درگیشه را به داشته های خود اضافه می کنند . مثلا "خط ویژه" ساخته هوشمندانه و پخته مصطفی کیایی با ساختاری درست ، سنجیده و هوشمندانه در کنار دارا بودن فضای بصری و تکنیکی کاملا قابل قبول از داستانی ساده اما جذاب بهره برده است که بدون تردید می تواند موفقیت جاری این فیلم را تضمین کند . حضور بازیگران جوان و محبوب نیز می تواند عامل مضاعفی برای توفیق این فیلم خوش ساخت و دوست داشتنی باشد . همچنین فیلم "طبقه حساس" ساخته تازه کمال تبریزی با فیلمنامه مثل همیشه عامه پسند و جذابی که پیمان قاسم خانی نوشته، یک رضا عطاران جنجالی و به شدت بامزه دارد که بدون تردید تنها بازیگر امروز سینمای ایران است که نام و حضورش تضمین موفقیت یک فیلم است . "ردکارپت" ساخته خود رضا عطاران هم از معدود فیلم هایی است که از همین حالا می توان موفقیت البته نسبی آن را در گیشه پیش بینی کرد . شوخی های جذاب فیلم و فضای تازه ای که برای اولین بار در سینمای ما در "ردکارپت" دیده می شود ، از عواملی هستند که فروش آن را تضمین کرده است .

اما گروهی از فیلم ها هم هستند که با اطمینان نمی توان درباره موفقیت یا عدم موفقیت آنها سخن گفت . "خانه پدری" ساخته بحث برانگیز کیانوش عیاری مثلا فیلم بسیار تلخی است اما حاشیه هایش و البته فضای خاصی که دارد ،می تواند عاملی برای موفقیت آن باشد . البته اگر اساسا به اکران برسد ! همینطور فیلم "کلاشینکف" ساخته شلوغ و خشن سعید سهیلی هم یکی از گزینه های فروش متوسط به بالاست ، به ویژه با نقش آفرینی متفاوت رضا عطاران . "چ "ساخته ابراهیم حاتمی کیا هم می تواند با تبلیغات مناسب یکی از پرفروش های سال آینده باشد ، اما به همان اندازه هم پتانسیل این را دارد که بدل به شکست تجاری بزرگ سال شود ! "سیزده" ساخته قابل تحسین هومن سیدی ، "چند متر مکعب عشق "عاشقانه دلچسب جمشید محمودی و "ملبورن" فیلم پرستاره نیما جاویدی هم می توانند به بازگرداندن سرمایه خود امیدوار باشند ، البته اگر در آشفته بازار اکران شانسی برای نمایش گسترده داشته باشند .

"عصبانی نیستم" ساخته دیدنی و پخته رضا درمیشیان - بعد از ظلم آشکاری که در اختتامیه بر آن رفت - ، و "آرایش غلیظ" فیلم تند وتیز و بسیار جذاب حمید نعمت الله را می توان در میان آثار جشنواره محتمل ترین گزینه ها برای موفقیت تجاری دانست ، هر دو فیلم از حاشیه های جذاب لازم هم بی بهره نیستند و شانس موفقیت آنها بالاتر از سایرین است و. همینطور "معراجی ها" ، ضعیف ترین فیلم کارنامه ضعیف مسعود ده نمکی ! فیلم های ده نمکی به هر حال شرایطی دارند که اکران مناسب و تبلیغات بی حساب موفقیتشان را تا حدودی تضمین می کند ، گرچه این فیلم آخری حتی در سطح ده نمکی هم فیلم قابل دفاعی نیست !

شاید هم برنده بزرگ اکران 93 فیلمی باشد که در جشنواره حاضر نبوده است . تولید حرفه ای و سختگیرانه فیلم سینمایی "شهر موش های 2" که این روزها در سکوت خبری در حال انجام است ، می تواند این فیلم را به شکلی غافلگیرکننده بدل به پدیده سال آینده کند . اما آنچه مسلم است سینمای ما در سال 93 روزهای سختی را پشت سر خواهد گذاشت . شاید سیاست گزاری تازه های تازه دولت اعتدال در حوزه فرهنگ و هنر رونق تازه سینما را تضمین کند ، اما اگر قرار باشد در به روی همان پاشنه بچرخد که در ماه های اخیر چرخیده ، دل بستن به فرداهای روشن کاری دشوار است !