به گزارش خبرنگار هنرآنلاین ، در این مراسم فرزندان پری صابری، مریم و تیمور شیرین لو، خسرو سینایی، توفیق سبحانی، ماندانا صدیق بهزادی، پوران صلح کل، گلی امامی، فریده زندیه، تورج اتحادیه، فرهاد مشار، آناهیتا قبائیان، حسن حاج سید جوادی، حمیده مروج، صدیق تعریف، خوشنویس، کورش زعیم، هایده مشایخ،فروزندهاربابی، فروغ بهمن پور، ترانه شایگان و همچنین احمد مسجد جامعی، ریاست شورای شهر تهران، و علی مرادخانی معاونت هنری وزارت فرهنگ و ارشاد اسلامی حضور داشتند .
در بخش پایانی مراسم کیک تولد صابری بریده شد و پرتره پری صابری کارفخرالدین فخرالدینی به او اهدا شد. بنیاد موقوفات دکتر محمود افشار نیز کتاب هایی به او اهدا کرد و توفیق سبحانی پژوهشی از مولوی را به خانم صابری اهدا نمود و هدیهای نیزاز سوی شبکه بین المللی میراث فرهنگی ناملموس در کره جنوبی ICCN وابسته به یونسکو، توسط نماینده این سازمان ، صدری شریفی ، با امید به حضور خانم پری صابری در اجلاس زنان و میراث فرهنگی در اکتبر 2014 / مهر ماه 1393 در اصفهان، به صابری اهدا شد.
علی دهباشی در ابتدای این مراسم گفت: بدون تردید 35سال اخیرنقطه عطفی درزندگی زنان ایران بوده است. حضور گسترده زنان ایران درعرصههای گوناگون و در اینجا روی سخنم عرصه هنر و ادبیات است، با آنچه که گذشته است قابل مقایسه نیست. در اینجا مجال آن نیست به حضور زنان در عرصه هنرهای تجسمی، ادبیات، سینما و دانشگاه بپردازیم. اما در عرصه تئاتر نیز کارنامه درخشان زنان قابل تأمل است.
او افزود: پری صابری یکی از چهرههای درخشان و مؤثر درعرصه تئاتر ایران هستند که در چندین دهه از سالهای دهه 40 تا کنون همواره با آثار ارزشمندی که خلق کردند وجهی دیگر از توانایی زنان ایران را درعرصه هنر به ویژه هنر تئاتر به ما نمایاندند. کارنامه پر برگ و درخشان صابری گویای تلاش پی گیر و مستدام او در حوزهای است که عاشقانه کار کردند.
به گفته دهباشی؛ صابری این امکان و شانس و شرایط را داشتند که با هنرمندان مهمی همکاری و همفکری و نشست و برخاست داشته باشند. دوستی و همکاری نزدیک با فروغ فرخزاد که در نمایش "شش شخصیت در جستجوی نویسنده" پیراندللو متبلور شد. همچنین آشنایی با اوژن یونسکو که نخست در فرانسه بود و سپس در سفر یونسکو به ایران. همچنین با دیگر شخصیتها همچون سهراب سپهری و بسیاری دیگر.
او افزود:مجموعه این مناسبات و همکاری ها و بعد آشنایی و مطالعه جدی درتئاتر جهان این امکان را برای تو فراهم کرد که بتوانند با تواناییهای بیشتر در حوزۀ اقتباس از آثار کلاسیک ادبیات فارسی همچون شاهنامه و مولانا و دیگر متون کلاسیک همچون عطار آثار مدرن و خلاقی را ارائه کنند که بسیاری از حاضران این نمایشنامهها را دیدهاند که از جمله موفقترین آثار نمایشی تئاتر ایران است.
به گفته دهباشی وجه دیگر صابری ترجمههای او است از آثار نمایشنامهنویسان مهم فرانسه زبان همچون کامو، یونسکو، ژان پل سارتر . صابری آثار دیگری نیز در کارنامه خود دارد، از جمله: "هفت شهر عشق"، " شمس پرنده"، "2 قصه برای فیلم لیلا در نصف جهان" .
دهباشی با بیان این مطلب که کارنامه زرین و درخشان پری صابری به راحتی به دست نیامده است گفت: تنها شاید عدۀ معدودی بدانند که چه مایه رنج و رنج را متحمل شدهاند و با سینۀ پردرد اما با لبی خندان به کار خود همچنان ادامه میدهند.
ژاله آموزگار گفت: به همت دهباشی گرد هم آمدهایم تا سال روز تولد بانویی را شادباش بگوییم که کارنامه کاری و اخلاقی درخشانس او را در جرگۀ زُبدگان جامعه ما قرار میدهد که علی رغم تنگناها در این زمینه کم نمیآوریم.
او با بیان این مطلب که سابقۀ پربارتحصیلی وعلمی پری صابری بر کسی پوشیده نیست گفت: زمانی که خانوادۀ روشنفکرش این مجال را برای او فراهم میکنند که تحصیلات دانشگاهیاش را درپاریس در رشتۀ تئاتر و سینما ادامه دهد، دری از پیشرفت به سوی او گشوده میشود که برای بسیار کسان آرزویی دست نیافتنی است.
آموزگار ادامه داد: صابری قدر این موقعیت را میداند ، فرصت را هدرنمیدهد. خوب میآموزد و خوش میدرخشد. اولین فیلم کوتاهش دربارۀ خیام در 1954 درپاریس بهترین فیلم دانشجویی شناخته میشود. مانند بیشتر دانشآموختگان آن زمان، با باراندوختههایش به ایران بازمیگردد تا صفحات کارنامهاش را با کارهای برجستهاش در سرزمین خودش زرین کند.
او افزود: من تخصصی در دانش هنر و تئاتر و سینما ندارم اما خداوند را سپاسگزارم که چشم زیبابین، عشق به هنر، دوست داشتن هنرمندان و ارج نهادن بر این نازنینانی که ما را با خود به مهمانی شادیها و زیباییهای نهان در پرده میبرند و گاه با شکافتن عمق ناگواریها اشک به چشمانمان میآورند، دریغ نکرده است. من هم مانند شما بارها در صندلی سالنهای تئاتر جای گرفتهام و با اشتیاق و تحسین به دستاوردهای این بانوی نستوه نگریستهام و آفرین گفتهام.
آموزگار با بیان این مطلب که سخن گفتن درباره ریزکاری های هنری پری صابری در توان من نیست گفت: به نظر من آن چه بیش ازهمه در کارهای پری صابری تحسین برانگیز است ، همت، جرأت و تحمل اوست. او میتوانست درشرایط نامطلوب ، با امکاناتی که داشت و دارد، به دورازهر قیل و قالی به کناری بنشیند، کتاب بخواند، موسیقی گوش کند، دور جهان بگردد و کاری به کاری نداشته باشد، چنان که بسیار کسان چنین راهی را برگزیدند. اما او چنین نکرد.
این پژوهشگر با اشاره به دوره ای که پری صابری در آن دوران پا به عرصه هنر گذاشت گفت: فراموش نکنیم آن زمان پرتنشی را که او با عزمی زنانه پا به میدان گذاشت و در شرایط سختی که همه به یاد داریم هنرمندانِ زن و مرد را با همه دلزدگیها و زودرنجیهایشان به کار گرفت ، با ظرایف و حساسیتهای شغلی آنها مدارا کرد و شرایط ناگواری را گردن نهاد که از تحمل بسیارکسان خارج است و نتیجهاش آثار هنری ارزندهای شد که درآن سال ها همه را با اشتیاق به سالنهای نمایشش کشاند. هنرمند اثر هنری میآفریند. ولی کار هنرمندی کارستان است که در شرایط نامناسب و در زیرفشارهای گوناگون، به خلق اثری بپردازد. شاهکارها معمولاً درشرایط نامناسب خلق میشوند.
به گفته آموزگار؛پری صابری در زمینی پر سنگلاخ قدم گذاشت. جرأت، همت و جسارت خود را به کار گرفت. با مهارتی خاص دوباره رنگ و حریر و زیبایی و حرکات موزون را آرام آرام به روی صحنه آورد و صدای لطیف زن را کنار آوای مردان به گوش تماشاچیان رساند. صحنۀ تئاتر به دست او پس از مدتها رنگین شد و آهنگین.
آموزگار با بیان این مطلب که صابری با انتخاب موضوعات اصیلی که برای آثار نمایشیاش برگزید پلی شد میان شاهکارهای ادبی وگنجینههای کم نظیر سرزمین ما گفت : به همت او برای نسل جوان و همچنین نسل فراموشکار و غرق در ظواهر و گرفتاریها، از ورای رنگ و حریر و آهنگ، دری به دنیای دیگر گشوده شد. با کارهای او اسطورۀ سیاوش نه تنها در ایران که در تالار یونسکو نیز دلها را لرزاند، تا تماشاگران با "من از کجا و عشق از کجا" به فروغ سلامی دوباره کنند، در"باغ عرفان"با سهراب قدم زدند، "هفت شهرعشق"را با عطار درنوردیدند. با زلیخا عاشق یوسف شدند. یا شاخ نبات حافظ دمخور گشتند. از هفت خان رستم گذشتند، برای سهراب نوحه سر دادند، با رستم همدردی کردند و بر مرگ اسفندیار اشک ریختند و به همت او سرود " دریغ است ایران که ویران شود" را به عرش رساندند و بخشی از این کارها مرزها را نیز درنوریدند و به همت پری صابری این آثار نمایندهای شد از فرهنگ اصیل ما در کشورهای غربی.
او دربخش دیگری ازسخنانش گفت: پری صابری بانویی است آرام، مهربان، متواضع، خوش قلب وبردبار که هرگزموفقیتهای بی شمارش پردهای ازغرور براونکشیده است و او با معنویتی سرشارازصمیمت همیشه برای دوستان قدیم و جدیدش همچنان دلسوز، مهربان و مهماننواز باقی مانده است. من افتخار میکنم که در جرگۀ دوستانش جای دارم و هر از گاهی مورد مشورتش قرار میگیرم.
خسرو خورشیدی گفت: پری صابری دوران درخشانی را در کارنامۀ هنری خود دارند .تئاتر دانشگاهی ما مرهون زحمات بیدریغ و جسارت هنرمندانۀ او بوده و امروز اگر نامی از تالار مولوی برده میشود این نام در زمان مدیریت پری صابری آن چنان درخشید که در کنار تئاتر شهرکه هم زمان در زمستان 1351 با هم فعالیت خود را آغاز کردند قرار گرفت .
او افزود: تئاترشهربا یک ساختمان بسیارمجهز وسرمایه آن چنانی که از طرف تلویزیون ایران در اختیار داشتند. در آن زمان نمایشنامه باغ آلبالوی آنتوان چخوف را بر صحنه داشت و هم زمان ما هم در تالار مولوی نمایشنامه "ملاقات با بانوی سالخورده" را به کارگردانی زنده یاد حمید سمندریان.
او افزود: من تازه از ایتالیا برگشته بودم، زمستان50، دوست دیرینهام زنده یاد حمید سمندریان نمایشنامه کرگدن را در تالار فارابی دانشگاه تهران بر روی صحنه برد و من هم چون همکار او دردانشکده هنرهای دراماتیک بودم شبی به دیدن تئاتر رفتم. البته تئاتر و بازیگران هنرمند ایتالیایی را که در نمایشها دیده بودم در ذهن من جای گرفته بود در حالی که این مقایسه بسیار نادرست بود. و شروع کردم به انتقاد کردن . اما انتقادهای من باعث نشد که در دوستی من و حمید سمندریان کوچکترین خللی وارد آید. اما حمید بعد از مدتی یک روز به من گفت که تو استاد انتقاد هستی اما استاد کار نیستی چون من در این مدت هیچ نوع فعالیت هنری در تئاتر نداشتم. در نتیجه حمید گفت من میخواهم ملاقات با بانوی سالخورده را اجرا کنم . هستی یا نه؟ گفتم صد در صد. چون کلام با نفوذ او و نوع بیانش که استاد این کار بود مرا مجذوب نمود و راه دیگری نداشتم.
او افزود:ابتدا قرارشد این نمایشنامه در تالاری که دردانشکده هنرهای زیبا بود یا تالار دانشکده ادبیات روی صحنه برود،هر دو به اتفاق به دیدن سالنها رفتیم . آنقدر این سالنها بیروح بود که من موافقت نکردم . البته سالن دانشکده هنرهای زیبا بهتر بود. و حمید به یک باره گفت راستی یک سالن دیگر هم در حال ساخت است و پری صابری مدیریت آن را بر عهده دارد . برویم ببینیم میپسندی یا نه.
خورشیدی با بیان این مطلب که علی رفیعی هم آنتیگون را درسالن مولوی به صحنه برد گفت: هوشنگ حصامی ومحمد کوثرهم نمایشنامه هایی برروی صحنه بردند. در این تالار بود که علاقمندانِ تئاتردرفضای دوست داشتیاش چند اثراز گارسیا لورکا، از برتولت برشت، تنسی ویلیامز، آرتور میلر، لوئیجی پیراندللو، آلفرد دوموسه، دورنمات و دیگر بزرگان عالم نمایش دیدند. و همانطور که اشاره شد تالار مولوی جای بسیار ویژهای در تئاترایران پیدا کرد.
او افزود: تمام مدتی که در آمریکا اقامت داشتماز خاطراتی که در ذهنم میگذشت خاطرۀ خوب تالار مولوی بود. تالار مولوی با سالنی مدرن که تماشاچی در تمام اطراف میتواند بنشیند. و ما توانستیم در این سالن ، با وجودی که فاقد تمام امکانات تئاتر ایتالیایی بود، آثار نمایشی بزرگی را به روی صحنه ببریم واین چیزی نبود جز مدیریت پری صابری . به هر حال همیشه درتمام دوران زندگیم، چه هنگامی که دراپراهای بزرگ بودم، چه درتمام تئاترها، هنوز تالار مولوی برای من یک خاطره نمایشی فراموش نشدنی است.
خورشیدی با اشاره به همکاریش با صابری درتئاتر رند خلوت نشین و یوسف و زلیخا و لیلی و مجنون گفت: در این اجرا ها که در تالار وحدت روی صحنه رفت مردم تا آخرین طبقات آن به دیدن تئاتر آمده بودند و این چیزی نبود جز پیوند درست پری صابری با مردم مملکت خود. امیدوارم همیشه سلامت و خلاق باشند و من نیز به ایشان، همانند تمام دوستانشان، افتخار میکنم.
امید روحانی دربخشی دیگرازاین مراسم از دوران 50ساله هنری خانم صابری سخن گفت: این دوره را میتوان به 2 دوره مشخص تقسیم کرد. دورۀ اول دورهای که از بازگشت او از فرانسه آغازمیشود وعملاً تا زمان انقلاب به طول میانجامد.بخش عمدهای از آن چه که ما در سینما داریم؛ حاصل فعالیت هنرمندانی است که دراین سالها که مصادف است با دهۀ 60میلادی به ایران برمیگردند. درزمینۀ تئاتر به ویژه پری صابری و زنده یاد حمید سمندریان شاخصاند. این دو نفرهمان کاری را میکنند که زمانه ازآنها انتظار دارد. ما صاحب یک سنت تئاتری بودیم در سالهای دهۀ 20 ، سالهای طلایی تئاتر لاله زار.
امید روحانی درادامه سخنانش گفت: آن پدیدۀ جدیدی که صابری و سمندریان به تئاترایران می آورند، دراماتورژی است، یعنی خوانش جدید از آثار قدیمی. کشف امکانات نمایشی در آثار قدیمی، کشف امکانات جدید.
در ادامه روحانی به کارهای صابری پس ازانقلاب اشاره دارد گفت: به نظرمن صابری در دوران پس از جنگ چیزی را بنا میکند که بسیارمهمتر از دوران اول است. یعنی خلق اُپرت ایرانی. کوشش برای پیدا کردن اپرت که خودش باز ریشۀ قدیمی دارد. و 20سال گذشته و خانم صابری همچنان خستگی ناپذیر کار میکند.
محمد حاتمی بازیگری که سال هاست در تمام اجراها پری صابری بازی می کند گفت:نمایش به فتح نون و کسر یا، اسم مصدر از نمایاندن یا نمودن است، نشان دادن، به معنی جلوه و منظره و بازی درجایگاهی یعنی تماشاخانه. جایی که سال ها با آن آشنا بوده و هستم . جایی که گفته بودند ناممکنها آغاز میشود و شد.
او گفت:بازیگرآفریننده است، آفرینندهای که خود الگوی آفرینش است و تئاتر وسیلهای برای تأثیرگذاری برجهان و زایاندن انسانی نو. تئاتر یک وحدت است، جایی که همه عناصرباید در هم بیامزیند و یکی شوند تا مروری کنند بر بیداری وجدان در دنیای زیبایی وحق. ما وارد گود میشویم ومیدانیم که اگردرنبرد خطرناک مبادلۀ قدرتهای عریان حسی، نابلد باشیم و موذی پاره میشویم و سرکوفته و ناتمام، که هنر وادی عاشقان تیزبین گستاخ است و باید سفر کنید از بیرون به درون. و من سفر کردم ، سفر حجمی در خط زمان.
حاتمی با بیان این مطلب که از26سال پیش وبا بازی درنمایش باغ عرفان به جمع بازیگران پری صابری پیوسته است، گفت: تمرینات به مرور گذشت و فقط شعر بود و موسیقی و آواز و حرکت. ما فعل حرکت را به جا آوردیم، نورخوردیم، موسیقی نوشیدیم و کلام مان تبدیل به نوشداروی اشعار حافظ وفردوسی بزرگ و مولانا و عطار شد.
او خطاب به صابری گفت: با تو آمدم و آمدیم، پله پله تا ملاقات و پوست انداختم و انداختیم و شکل گرفتیم. ازشهری به شهری واز دیاری به دیاری دیگر. ومن و ما آمیزهای شدیم از زندگانی آدمهای پراکنده که گاه سهراب بودم و گاه مولانا و گاه حافظ و سیاوش و عطار و تا به اینجا که رسیدم و رسیدیم. بازبه ملاقات عشق و شفقت و وحدت که پدر میگفت عشق کلید تربیت انسان است و تصفیه کننده و کیمیاگرو عشق اخگری است برافروخته ازتجلی حسن معشوق ازلی که آدمی و پری طفیلی هستی اویند.
در ادامه مراسم فیلم مستندی درباره آثار و زندگی پری صابری پخش شد.
پری صابری هم درپایان این مراسم گفت: پری صابری هستم، زاده آب و خاک ایران.حرفهام تئاتر،نویسندگی وگردش درباغ هنر است. تئاتر دلبستگی من است. جایگاه شناخت آدمی است. خودشناسی است. نمایش بزک نشدۀ تقواها و شرارتهاست. ادراک حس بلوغ و آزادی است. غوغای زندگی است! کجا میتوان دلپذیرترازتئاتربه آگاهی رسید ،به پناهگاهی علیه دلمردگی کجا انسان ها میتوانند درلحظهای که تنها به لبان یک نفر چشم دوختهاند و با حسی مشترک به تصّرف درآمدهاند و ربوده شدهاند،این چنین به برادری یکدیگر واقف شوند. آن دیگری که خود من است و رنج می برد و لذّت می برد و تار پودم را با همدردی به ارتعاش در می آورد.
اوافزود: بازیگری که تقوا و شرارت را هم قدرت سیم های لخت فشار قوی ، هرروز تجربه و زندگی می کند و زیبایی و زشتی را دراقتدارکاملشان با قدرتی همطراز ، به تماشاگران منتقل می کند. کجا می توان پنداشت تقوائی والاترموجود است؟ درکجا،"یگانگی" معنی بیشتری پیدا می کند؟ما کارگزاران تئاتر، به تعّهد عشقی رو در رو و کارساز، گردن نهاده ایم و باور داریم هنر مولّد بروز استعدادهای غیره منتظره آدمهاست! به انسان امکان زیستن می دهد. امکان شاعرشدن .امکان معرفت!هر انسانی می تواند به خلاقیت دست پیدا کند وبه آگاهی برسد و استعداد های نهفته اش را باور کند و از سرچشمه خرد توشه بردارد کهخرد سرچشمه خوشبختی است.
به گفته صابری ملّت ایران پرچم افتخاراتش را از دست فلاسفه ، علما ،حکما،شعرا،عرفا،معماران و نقاشان بدست آورده است.آثار هنرمندان بازتاب صادقانه ی کابوسها ، دلهره ها ، امید ها و رویا هایی است که از بدو به خود آمدن،ما را در تصرّف داشته اند! شکست یک یک ما :شکست میلیارد ها انسان است! بی خردی و جبر یک یک ما بی خردی و جبر میلیارد ها انسان است !
اوادامه داد:هنروادی عاشقان تیز بین بی رحم بدون لاپوشی هاست. حکیم" ابوالقاسم فردوسی " شاهنامه را به نام خداوند جان و خرد آغاز می کند. جان و خرد را ارج می گذارد و والاترین می پندارد و بقا و سلامت وسربلندی وهویّت، اخلاق، درستی، وطن دوستی قوم ایرانی را پی ریزی می کند. ضمانت بقای ما دردست فردوسی ،سعدی،عطار،حافظ، مولوی ،فلاسفه وعرفای ماست. چنانچه درتمام بحران هائی که بر ما گذشته و خواهد گذشت، صدای سلطان اخلاق و سخن "سعدی" از سر در سازمان ملل، بی گزند از تنگی ها می گذرد و به گوش ما و جهانیان می رسد.
او با بیان این مطلب که صداها ،سرمستی و بشارت زندگی را در جهان تئاتر بدست آوردم گفت: با حس افتادگی به گذشته ها نگریستم و دیدم نو آورانی جایگزین نوآورانی دیگر شده اند و هیچ باید و نبایدی پایدار نمانده است! چنانچه سهراب سپهری عارف گفته است:کارما نیست شناسایی راز گل سرخ/کارما شاید این است /که در افسون "گل سرخ" شناور باشیم.
به هیچ باید و نبایدی دل نبستم. پناهگاهم را علیه روزمرگی و دلمردگی در گرمای سیّال هزار چهره تئاتر جستجو کردم و جان گرفتم. هرگز دو نقاب قدرتمند "خنده و گریه" حاکم بر تئاتررا از یاد نبردم .دو نقابی که به امرالهی برچهره هرانسانی نقش بسته است. با چشمانمان گریه می کنیم با دهان مان می خندیم؛ با رعایت کامل حفظ اعتدال و نزاکت که نه افسرده شویم و نه لوده! به گفته صابری موضوع تئاترموضوع غامض و گسترده ایست که با هیچ ترفند و حتی بی ملاحظگی نمی توان درچند سطریا چند صفحه افق های گسترده اش را که درافق های گسترده هنرهای دیگر ریشه دوانده است؛بررسی و محدود کرد. چگونه می توان تک تعریفی قابل قبول ازتراژدی،تعزیه، کمدی، درام، ملودرام، تئاتر سایه ،تئاترکابوکی، تئاترهای ترکیبی:تئاترو شعر ،تئاتر و موسیقی، تئاتر و رقص، پانتومیم، خیمه شب بازی، سیاه بازی، مضحکه، اپرت،اپرا، سیرک، ارائه داد.
صابری با طرح این پرسش که تئاتر چیست و هدفش چیست؟ گفت: هرکس به ظنّ وسلیقه و پیش داوری خویش تئاتر را تمجید وتقبیح و تعریف می کند.مگر می شود خورشید را از آسمان پائین کشید و تکه تکه اش کرد؟ تنها می توان از گرمای خورشید گرم شد و خرّم! خرّمی که معنای زندگی است: حضوردرجشنواره رحمت الهی : زندگی.
او با بیان این مطلب که در زمان شکوفایی تئاتر، هم تعزیه داشتیم هم روحوضی ،هم سیاه بازی هم تراژدی، هم کمدی هم ملودرام، هم درام هم سیرک و هم مضحکه، گفت: انواع تئاتر پهلو به پهلو حرکت می کرد. کسی از خندیدن نمی ترسید! کسی از اشک ریختن و فغان کردن خجالت نمی کشید. کسی از تخلیه بار سنگین احساسات سرکوب شده اش عارنداشت. امروز تکلیف ما چیست ؟ آیا تئاتر باید تراژدی باشد یا کمدی؟آیا باید به نقش اجتماعیش متعهّد و تسلیم باشد؟زیر پرچم سیاسی خاصی سینه بزند و یا نزند؟ چگونه میشود دوباره خیل تماشاگرانی را که از میادین آمفی تئاترهای یونانی پا به میادین ورزشی فوتبال گذاشتهاند به تالارهای نمایش برگرداند؟
صابری افزود:آیا برای رفع مسئولیّت خودمان بی رغبتی تماشاگران را به تئاتر، به محافظه کاری و کند ذهنی آنان نسبت نمی دهیم؟ آیا توّجه نداریم که سردمداران امر نمایش جهان چگونه با تردستی برنامه ریزی می کنند و چندیدن ماه و چندین سال نمایش های منتخب زبده خود را به دور جهان می چرخانند و مردم برای بدست آوردن بلیط و دیدن کارشان سرودست می شکنند؟
او ادامه داد: آیا قادر خواهیم بود با در دست داشتن ثروت کم نظیری که از اجدادمان به رایگان در اختیارمان قرار گرفته ، در میدان رقابت جهانی قرار بگیریم. با طنز فاخر سعدی،عبید زاکانی،ملانصرالدّین، مردم سراسرجهان را بخندانیم؟ با تراژدی های بی همتای رستم وسهراب،رستم واسفندیار...،گیل کمش ،کاوه آهنگر... و عاشقانه های لیلی و مجنون ، خسرو و شیرین، یوسف و زلیخا؛ در امر نمایش جهان جایگاه معتبری را بدست آوریم؟.معرف خود و فرهنگ خود باشیم؟آیا نیاز مبرمی به خلق ایمانی نوین و پیروزمند در خود احساس نمی کنیم؟ آیا به یاد می آوریم چگونه با نمایش های چارلی چاپلین ،لورل هاردی، برادران ماک سنت، مولیر؛ خنده بر لبان میلیون ها نفر نقش بست. سرگذشت تئاتر، داستان غریبی است، با افت و خیزهای بسیار!هنرمندان سرسپرده اش طی قرون افتان و خیزان رفتند و مشقت ها را تحمّل کردند تا توانستند حق و حقوق مدنی خود را بدست آورند و مورد احترام و ستایش قرار بگیرند.از ملکه انگلیس لقب "سر" بگیرند.
به گفته صابری؛ تئاتر محل آشکار شدن پنهان شده های آدمی است . که همگان را از امیر و وصی ووکیل و ظالم و مظلوم ،سخّی و شریف،باسواد و بی سواد و قدّیس و ملحد را به دایره عریان بازی می کشاند نقاب ها را پس می زند و دُمل ها را می شکافد؛ چرک ها را بیرون می ریزد.انسان را به والائی دعوت می کند. میل به والائی که تماشاگران خاموش ،هرشب با حضورشان اعلام می دارند. بر ما دست اندرکاران حرفه است که با سلاح گونه گونۀ تئاتر به سجایای با لقوّل هر انسانی پاسخ بدهیم .
او دربخش دیگر سخنانش گفت: به تنگی ها تن درندهیم. زیرا که نمایش هر شب در یک ملاقات عاشقانه همگان را به طور مساوی و صادقانه، دربرابر وجد، والائی، درد، شعف، اجحاف،حماقت، شرافت،خباثت، تنگی ها ، گره های کور بودن یا نبودن- شریک می سازد و وسوسه کشف راه حل را تا سر منزل مقصود ، در تارپودشان می دواند.
انتهای پیام/
320