یک - جشنواره 32 چنان که تصور می شد با سرو شکلی مناسب و شایسته در حال برگزاری است . حضور مدیران مجرب و عزم جدی برای اصلاح برخی کاستی های دوره قبلی ، سبب شده امسال حال و هوایی مناسب و قابل قبول بر کاخ جشنواره - سالن برج میلاد - حاکم باشد . صدالبته هنوز مشکلاتی هست ، فیلم ها گاهی با تاخیر پخش می شوند ، نسخه های بعضی از فیلمها ایرادات فنی دارد ، کارتهای بعضی از مهمانان دیر به دستشان رسید و ... اما همین که تعداد میهمانان دارای مجوز حضور در سالن اصلی به تعداد صندلی هاست و روی زمین نمی نشینیم ، همین که میز و صندلی وجود دارد و پذیرایی در طبقه بالای لابی سالن اصلی انجام می شود و نه در رستورانی سرد و دور ، همین که مدیران جشنواره انصافا پاسخگو و پیگیر مشکلاتند جای قدردانی دارد . آرزوی دور و دست نیافتنی ای نیست که این نوع نگاه به سیاست گزاری فرهنگی سینما هم تسری یابد و روزهای بهتری از راه برسند . چنین باد .

دو - ظاهرا امیدواری مضاعف ما و انتظار برای دیدن آثاری شاخص در میان فیلم های امسال ، قرار است به ناامیدی ختم شود ! در پایان روز چهارم جشنواره و در حالی که تعدادی از آثار فیلمسازان نامدار و معتبر دیده شده اند ، همچنان خبری از غافلگیری نیست . فیلم ها عموما خنثی و میانه رو هستند و به شکلی واضح هنوز تحت تاثیر مدیریت قبلی سینما ساخته شده اند . ترس ، تلخی فزاینده ، اغراق در سیاه نمایی و شعارزدگی ویژگی های مشترک فیلم های جشنواره - تا اینجای کار - هستند . گرچه بارقه هایی از درخشش در برخی فیلم ها دیده می شود ، اما عموما با آثاری متوسط و ضعیف روبروییم که چندان شوقی در مخاطب بر نمی انگیزد . البته تازه چهار روز از جشنواره گذشته و هنوز امیدها برقرار است . فیلمسازان ایرانی دوره سختی را پشت سر گذاشته اند و خواسته یا ناخواسته دچار دو معضل بزرگند ، یکی ترسیدن از جسارت و دیگری تلاش برای بیان همه حرف هایی که در دلشان مانده بود!

سه - فیلمسازان جوان تر سینمای ما ، امسال هم می توانند گوی سبقت را از بزرگ ترها بربایند ! فیلم قابل تحسین "سیزده" که هومن سیدی به عنوان دومین فیلم خود به جشنواره امسال آورده است ، یکی از بهترین فیلم های جشنواره تا اینجای کار بوده است . سیدی با روایت تلخ و تاثیرگذار تنهایی یک نوجوان و به بیراهه کشیدن او ، مخاطبین بسیاری را به سوی خود کشاند . "سیزده"در زمره فیلم هایی است که بعد از تمام شدن هم مخاطب را رها نمی کند ، به ویژه والدینی که می توانند خود و کودکشان را با شخصیت های فیلم مقایسه کنند . در کنار این فیلم محکم و منسجم ، باید به فیلم جذاب "خط ویژه" هم اشاره کرد که مصطفی کیایی ساخته و یک سر و گردن بالاتر از فیلم های قبلی اوست . "خط ویژه" فیلمی جذاب ، خوش ساخت و عامه پسند است که بی تردید یکی از شانس های فتح گیشه های 93 خواهد بود . داستان گزنده فیلم و شوخی ها و کنایه های سیاسی ریزبینانه" خط ویژه" را بدل به یکی از فیلم های محبوب جشنواره کرده است . فیلم اولی های دیگری هم آثار قابل دفاعی ساخته اند ، مثل ناصر ضمیری که فیلم "با دیگران"را ساخته و خوب هم ساخته اما فیلمش انگار ده سالی دیر ساخته شده و رنگ کهنگی دارد ، یا سعید آقاخانی که نیمه اول فیلم "لامپ صد" را عالی ساخته و در نیمه دوم رشته ها را پنبه کرده و چند اسم دیگر .

چهار - در میان کهنه کارها ، رخشان بنی اعتماد و ابراهیم حاتمی کیا با آثارشان شان و اعتبار خود را حفظ کردند . نه "قصه ها" و نه" چ" فیلم هایی ماندگار و برگزیده نیستند ، اما لااقل تعهد و تخصص آشکارا در هردو دیده می شود . به ویژه "قصه ها" که به سان پازلی خاکستری تصویری ناخوشایند اما به شدت واقعی از ایران سال های اخیر به ما نشان می دهد . "چ" اما طبق معمول مشکل جدی فیلمنامه دارد . تکنیک فیلم در حد کمال و به مراتب بالاتر از استانداردهای سینمای ایران است ، اما افسوس که فیلمنامه نه از شخصیتی حماسی مانند دکتر چمران درست استفاده می کند و نه در خلق تنش های لازم موفق است .

پنج - از بهروز افخمی ظاهرا باید قطع امید کرد ! کارگردانی که با "شوکران" برای همیشه نام خود را در تاریخ سینمای ایران ثبت کرد ، کارش به جایی رسیده که فیلمش " پرویز ، آذر ، شهدخت و دیگران" را می توان به عنوان نمونه ای از فیلم بد به دانشجوها نشان داد ! در کنار او باید به مسعود کیمیایی هم اشاره کرد که "متروپل" آخرین ساخته او از سطح تحمل دوستان و حامیان همیشگیش هم خارج است . نیز کیومرث پوراحمد که" پنجاه قدم آخر" را انگار با نیمی از توانایی خود ساخته که حاصلش یک فیلم نصفه و نیمه شده است ! صبر می کنیم ، شاید میرکریمی و مهرجویی در رقابت با جوان ترها کم نیاوردند .

شش - بضاعت سینما ما ، تقریبا همین فیلمسازان حاضر در جشنواره امسال است . نق زدن و تلخی کردن و زیر سئوال بردن کار راحتی است ، اما یادمان نرود داشته های ما هستند که آینده مان را می سازند نه توقعات ما ! ایمان بیاوریم به آغاز فصلی تازه برای سینمای ایران ، و چشم به راه فردا باشیم که آفتابی تر خواهد بود .