به گزارش سرویس سینما هنرآنلاین/ فیلم "زندگی جای دیگری است" داستان مردی است عبوس که شغلش از مرگ برگرداندن بیمارانی است که دست به خودکشی می‌زنند. حالا او خود دچار بیماری لاعلاجی شده است که ساعت شنی عمرش را هر ساعت خالی‌تر می‌کند. فیلم در همین روایت یک خطی به شرط آنکه شخصیت‌پردازی درستی را پیش بگیرد و همچنین بتواند موقعیت اصلی قهرمان را با خرده موقعیت‌ها و روایت‌های پیرامونی در راستای رسیدن به یک نقطه اوج پر کشش پیوند بزند قطعا می‌تواند فیلمی موفق و خاص باشد.

"در زندگی جای دیگری است" فیلمنامه‌نویسان گرچه تلاش می‌کنند به همین سمت حرکت کنند اما در این میان چند پیش‌بینی اشتباه باعث می‌شود همه فراز و فرودهای روایت در یک نقطه جمع نشوند و هیچ نقطه اوج پر کششی رخ ندهد. فیلمنامه‌نویسان از همان آغاز ما را با قهرمانی عبوس آشنا می‌کنند اما تا انتهای روایت نیز لزومی نمی‌بینند تا ابعاد روانشناختی قهرمان را به ما بشناسانند و پیش داستانی هر چند کوتاه برای بیان دلایل شکل‌گیری این شخصیت به ما بدهند و حتی در صحنه رویارویی قهرمان با پدرش مسائل گنگ‌تر می‌شوند؛ چرا که بی‌شک با دیدن این صحنه متوجه می‌شویم این شخصیت از تربیت پدر به شکل ارثی لااقل به او نرسیده است. تنها می‌ماند غیبت مادر او که هیچ اشاره‌ای به آن نمی‌شود و شغل او که نمی‌تواند به تنهایی دلیل چنین رفتاری باشد چرا که در همان محیط شغلی ما دیگرانی را می‌بینیم که لزوما عبوس و درون‌گرا نیستند. این رویه شخصیت‌پردازی برای هر سه کاراکتر مکمل دیگر هم صادق است. همسر سابق قهرمان حالا با مردی ازدواج کرده که در آستانه اعدام است و دنبال رهایی همسرش از مخمصه به شوهر سابقش رجوع می‌کند. زن صیغه‌ای قهرمان نیز به دروغ خود را حامله جا می‌زند تا مگر به عقد دائمی مرد در آید. ما از هر سه شخصیت و دلایل رفتار آنها در موقعیت‌های مختلف چیزی دستگیرمان نمی‌شود.

از سوی دیگر نویسندگان تلاش کرده‌اند یک موقعیت موازی مکمل را کنار موقعیت اصلی که برای قهرمان پیش آمده قرار دهند و هر دو را با هم جمع کنند تا در نهایت پایان فیلم با جمع‌بندی این دو موقعیت شکل بگیرد. یکی همان بیماری لاعلاج مرد و دیگری محکومیت به اعدام همسر دوم زن سابق قهرمان. یکی باید جرم مرد را به گردن بگیرد تا مرد از زندان رها شود. ساده‌‍ترین راه این است که قهرمان انتخاب کند تا به جای مرد به زندان برود و اینگونه دو فرزندش با مادرشان در خوشی زندگی کنند. در واقع مشکل این فیلم این است که علاوه بر اینکه شخصیت‌ها درست تعریف نشده‌اند موقعیت‌ها نیز چنان بغرنج به تصویر کشیده نشده‌اند. در واقع هر کدام از این دو موقعیت می‌تواند یک فاجعه باشد اما در فیلم در حد یک بازی به همه اینها نگاه می‌شود. حتی اصرار زن صیغه‌ای برای اینکه به عقد دائم مردی که دارد می‌میرد در بیاید نیز بیشتر شبیه یک شوخی و بازی است. برای همین است که در نهایت ما با هیچ عمل قهرمانانه یا حتی ضد قهرمانانه رو به رو نیستیم. حس این بی‌عملی ( به شکل عمیق و بنیادین) از این رو به بیننده منتقل می‌شود که همه چیز در سطح باقی می‌ماند. برای همین در انتها رهایی مرد از زندان و انتخاب‌های قهرمان اصلی به دل مخاطب نمی‌نشیند و از آن عمقی که نام فیلم از آن سخن می‌گوید نیست: "زندگی جای دیگری است" قادر نیست به ما بگوید آن جای دیگر کجاست.

انتهای پیام/

آزاده سهرابی