به گزارش سرویس مد و لباس هنرآنلاین//
در قرن نوزدهم میلادی "چارلز فردریک ورث" انگلیسی با دوختن برچسب نام خود به لباسهایی که میدوخت زمینه ساز شروع طراحی مد شد. موفقیت ورث به طوری بود که او به جای اینکه مانند خیاطهای دیگر از دستور مشتری پیروی کند، میتوانست به آنها بگوید چه بپوشند و به همین دلیل واژه طراح مد اولین بار برای توصیف او به کار رفت. در واقع از سال ۱۸۵۸ به بعد خلق پوشاک را میتوان به عنوان طراحی لباس در نظر گرفت. در همان دوره بود که بسیاری از مزونهای لباس شروع به استخدام هنرمندان و نقاشها کردند تا طرح لباسها را بکشند. طراحان لباس تصاویر نقاشی شده را به مشتریها نشان میدادند، چون این کار بسیار ارزانتر از نمونه واقعی لباس تولید شده بود و اگر مشتریها یکی از طراحیهای آنان را میپسندیدند آن لباس را سفارش میدادند. به این ترتیب، سنت طراحی لباس به جای ارائه لباسهای تکمیل شده به عنوان یک کار اقتصادی شروع شد.
یک طراح لباس ابتدا باید طریقه کشیدن اندام را به خوبی فرا گیرد و پس از آن به طراحی لباس بپردازد. طراح باید با خیاطی آشنا باشد تا مطمئن شود که طرح او قابل دوخت و اجرا هست یا نه. او باید بداند که برشهای افقی وعمودی چه تأثیری روی اندام میگذارند، یا لباس مناسب اندامهای چاق یا لاغر چه خصوصیاتی باید داشته باشد. برای طراحی لباس میتوان از هر چیزی در طبیعت یا زندگی روزمره الهام گرفت و با بررسی و دقت در عناصر تشکیل دهنده آن مانند رنگ، بافت و... به طراحی پرداخت.
طراحان لباس به شکلهای متفاوتی طراحی میکنند. بعضی ایده اولیه طرح خود را روی کاغذ پیاده میکنند، بعضی دیگر با آویزان کردن پارچه بر روی مانکن طرح را تصور میکنند و برخی نیز به کمک نرمافزارهای کامپیوتری طرح لباس را ترسیم میکنند. زمانی که طراح در مورد ایده خود به نتیجه برسد، یک طراح الگو طرح اولیه را روی کاغذ یا از طریق نرم افزارهای کامپیوتری پیاده میکند. کار طراح الگو بسیار حساس است زیرا تناسب لباس به دقت او بستگی دارد. پس از اطمینان از ابعاد اولیه، یک نمونه از لباس آماده میشود تا بر تن یک مدل واقعی تست شود و از درست بودن اندازه و ابعاد آن اطمینان حاصل شود. پس از آن با انتخاب پارچه مناسب برای آن طرح، لباس مورد نظر تولید می شود.
انتهای پیام/