سرویس نمایش هنرآنلاین //
چرمشیر در این نمایشنامه قالبی مبتنی بر گفتوگو را برگزیده و بر این امر تاکید ورزیده است. تا جایی که کمترین حرکت را در صحنه شاهد هستیم و متن نمایشی بیشتر به سمت قصهگویی پیش میرود. به عبارت دیگر دو بازیگر نمایش، یکی روزنامهنگار و دیگری آدمکشی با سابقه قتل بیست و پنج زن، به گفتوگو میپردازند. همین موضوع متن نمایش را به ساختاری روایی نزدیک کرده که هدف نویسنده را از زبان شخصیتهای نمایش بیان میکند نه با ایجاد تصویر و موقعیتهای نمایشی. این موضوع کار نویسنده را با خطری جدی روبهرو میکند. چون نه تنها خود او بر لبه تیغ پای مینهد، بلکه چنانچه کارگردان و یا هرکدام از بازیگران از پس چنین متنی برنیایند، نمایش به ورطه زوال سقوط خواهد کرد. رویدادی که در این نمایش رخ نداد.
دشتآرای نیز در مقام کارگردان در همین مسیر گام برداشته و با طراحی میزانسنهایی ساکن نمایش را پیش میبرد. او به درستی از حرکتهای اغراق آمیز و نمایشی فاصله گرفته و از بازیگران نمایش نیز بازیهایی بیپیرایه و ساده میخواهد. کارگردان در طراحی صحنه نیز از صحنهای ساده به اندازه یک میز طولانی بهره میبرد. هرچند که تصاویری ویدیویی در طول نمایش بر بالای این میز نقش میبندد و دو میکروفن در اختیار بازیگران قرار میدهد که با اضافه شدن شیشهای در میانه میز، یادآور ارتباط غیرمستقیم زندانی و روزنامهنگار و فضای زندان است. اما دو شخصیت را در دو سوی میز مینشاند تا با هم به گفتوگو بنشینند. حال آنکه در این سکون، سکوتی نیست و روند دراماتیک نمایش به خوبی پیش میرود. نتیجه آن میشود که تماشاگر با نمایش همراه شده و بدون خستگی و کسالت تا آخر آن را دنبال میکند.
در ابتدای نمایش، روزنامهنگار که طناز طباطبایی ایفاگر نقش آن است، به ظاهر شخصیت غالب است؛ اما شخصیت آدمکش که تا دو هفته دیگر اعدام خواهد شد، با بازی آتیلا پسیانی به خوبی میداند که چنین نیست. چه در لحظاتی از نمایش، آدمکش پاهای خود را در زیر میز به گونهای کنترل شده تکان میدهد، حال آنکه حرکتهای روزنامهنگار، حرکتهایی عادی و در بیشتر موارد ناخودآگاه هستند. این امر کنترل آدمکش را بر اوضاع از همان دقیقههای نخستین نمایش آشکار کرده و علاوه بر آن ظرافت و ریزهکاری بازی دو بازیگر توانای عرصه تئاتر و نیز زیرکی کارگردان نمایش را به تمامی به رخ تماشاگر میکشد.
نکتهای که در پایان نمایش به روشنی بیان شده و روزنامهنگار زن به عنوان بیست و ششمین قربانی مغلوب آدمکش میشود. از سوی دیگر این دو بازیگر به خوبی از پس کنش و واکنشهای نمایشنامه برآمده و توپ را بدون توقف به زمین یکدیگر پاس میدهند. رخدادی که انگیزه تماشاگر را در از دست ندادن حتی لحظهای از نمایش افزون میکند. همه اینها با دوری جستن آگاهانه از بازی اغراقآمیز تئاتری از سوی دو بازیگر صورت میگیرد.
مخاطب در این نمایش با نمایشی مدرن اما ساده و روان روبهرو میشود و از آن لذت میبرد.
انتهای پیام/
ساسان پارسی