سرویس نمایش هنرآنلاین //

چرم­شیر در این نمایشنامه قالبی مبتنی بر گفت­‌وگو را برگزیده و بر این امر تاکید ورزیده است. تا جایی که کمترین حرکت را در صحنه شاهد هستیم و متن نمایشی بیشتر به سمت قصه‌­گویی پیش می‌­رود. به عبارت دیگر دو بازیگر نمایش، یکی روزنامه­‌نگار و دیگری آدم‌کشی با سابقه قتل بیست و پنج زن، به گفت‌­وگو می‌­پردازند. همین موضوع متن نمایش را به ساختاری روایی نزدیک کرده که هدف نویسنده را از زبان شخصیت­‌های نمایش بیان می‌­کند نه با ایجاد تصویر و موقعیت­‌های نمایشی. این موضوع کار نویسنده را با خطری جدی روبه­‌رو می‌­کند. چون نه تنها خود او بر لبه تیغ پای می‌­نهد، بلکه چنانچه کارگردان و یا هرکدام از بازیگران از پس چنین متنی برنیایند، نمایش به ورطه زوال سقوط خواهد کرد. رویدادی که در این نمایش رخ نداد.

دشت‌­آرای نیز در مقام کارگردان در همین مسیر گام برداشته و با طراحی میزانسن­‌هایی ساکن نمایش را پیش می‌­برد. او به درستی از حرکت­‌های اغراق آمیز و نمایشی فاصله گرفته و از بازیگران نمایش نیز بازی­‌هایی بی­‌پیرایه و ساده می‌­خواهد. کارگردان در طراحی صحنه نیز از صحنه‌­ای ساده به اندازه یک میز طولانی بهره می‌­برد. هرچند که تصاویری ویدیویی در طول نمایش بر بالای این میز نقش می‌­بندد و دو میکروفن در اختیار بازیگران قرار می‌­دهد که با اضافه شدن شیشه‌­ای در میانه میز، یادآور ارتباط غیرمستقیم زندانی و روزنامه­‌نگار و فضای زندان است. اما دو شخصیت را در دو سوی میز می‌­نشاند تا با هم به گفت‌و‌گو بنشینند. حال آنکه در این سکون، سکوتی نیست و روند دراماتیک نمایش به خوبی پیش می‌­رود. نتیجه آن می‌­شود که تماشاگر با نمایش همراه شده و بدون خستگی و کسالت تا آخر آن را دنبال می‌­کند.

در ابتدای نمایش، روزنامه­‌نگار که طناز طباطبایی ایفاگر نقش آن است، به ظاهر شخصیت غالب است؛ اما شخصیت آدم­­کش که تا دو هفته دیگر اعدام خواهد شد، با بازی آتیلا پسیانی به خوبی می‌­داند که چنین نیست. چه در لحظاتی از نمایش، آدم­کش پاهای خود را در زیر میز به گونه‌­ای کنترل شده تکان می‌­دهد، حال آنکه حرکت­‌های روزنامه‌­نگار، حرکت­‌هایی عادی و در بیشتر موارد ناخودآگاه هستند. این امر کنترل آدم­کش را بر اوضاع از‌‌ همان دقیقه­‌های نخستین نمایش آشکار کرده و علاوه بر آن ظرافت و ریزه‌­کاری بازی دو بازیگر توانای عرصه تئا‌تر و نیز زیرکی کارگردان نمایش را به تمامی به رخ تماشاگر می‌­کشد.

نکته­‌ای که در پایان نمایش به روشنی بیان شده و روزنامه‌­نگار زن به عنوان بیست و ششمین قربانی مغلوب آدم­کش می‌­شود. از سوی دیگر این دو بازیگر به خوبی از پس کنش و واکنش‌­های نمایشنامه برآمده و توپ را بدون توقف به زمین یکدیگر پاس می‌­دهند. رخدادی که انگیزه تماشاگر را در از دست ندادن حتی لحظه­‌ای از نمایش افزون می‌­کند. همه این­‌ها با دوری جستن آگاهانه از بازی اغراق‌­آمیز تئاتری از سوی دو بازیگر صورت می‌­گیرد.

مخاطب در این نمایش با نمایشی مدرن اما ساده و روان روبه­‌رو می‌­شود و از آن لذت می‌­برد.

انتهای پیام/

ساسان پارسی