سرویس نمایش هنرآنلاین //

سرایت درد نمایشی متکی بر بیان بدنی است. دو بازیگر یکی با دو عصا و دومی با یک پای بریده و یک عصا در صحنه حرکت می‌کنند. یک منبع نوری در وسط و شش منبع هم از طرفین فضاسازند. دو بازیگر آنقدر راه می‌روند تا هماهنگی اتفاق بیفتد و بعد یکی از این دو، جای خالی آن یک پا را با پای خودش پر می‌کند، در اینجا اتفاق خوشایندی شکل می‌گیرد و خنده ساز می‌شود به تدریج. به همین منوال حرکت و سرگرمی و ایجاد لذت و شادابی ارکان این نمایش خواهند شد.

سرایت درد تئا‌تر فیزیکال است و به حداقل‌ها توجه نشان می‌دهد. این حداقل‌ها شامل عصا و صندلی می‌شود و حداکثرش توجه به بدن خلاقی است که لحظه به لحظه شکلی را می‌سازد و بعد آن را ویران کرده و شکل دیگری را جایگزینش می‌کند. اینکه دست‌ها و پا‌ها در هم تلفیق می‌شوند، هم سخت است چون هماهنگی بین این‌ها تقریبن نشدنی است و هم لذت بخش است چون اسباب سرگرمی و خنده است. تلفیق دست‌ها و پا‌ها و فرم‌های بدنی خلاق بانی اتفاقات بصری خوشایندی است.

سرایت درد تئاتری بدون کلام است و درد به گونه‌ای بصری قابل القا و درک شدن است. دردی که در آن انسان در مرکز ثقل توجهات است و ما را ترغیب می‌کند، به آن توجه کنیم. البته اصراری هم ندارد و این رابطه بدون واسطه شکل می‌گیرد. تو به عنوان مخاطب به پای نداشته بازیگر دقیق می‌شوی و خیلی زیاد هم این تمرکز ذهنی ممکن می‌شود. یعنی ذهن این جایگزینی را تصور می‌کند که اگر من هم پا و دست نداشتم باز هم می‌توانستم اینقدر امیدوار و خلاق در صحنه باشم؟ پرسشی که بی‌پاسخ نمی‌ماند چون بازیگر معلول پر از زندگی است و تحرک و پویایی‌اش یک پاسخ قرص و محکم است.

سرایت درد در فرم متکی بر نمایش سیرک است، با این تفاوت که صرفا سرگرم کننده نیست و به جای به تماشا گذاشتن حیوانات، انسان را در مرکز دید قرار می‌دهد. انسان با قابلیت‌های بی‌شمار و نامحدود. همین بی‌‌‌نهایت بودن انسان است که می‌تواند امیدوارانه او را به غایت زیبایی‌ها بکشاند. انسان وقتی باور درست از خود داشته باشد بر تمام کمبود‌ها چیره می‌شود. رمز و راز موفقیت هر بنی بشری همین تحرک و پویایی است. زندگی یعنی حرکت. چه با دو پا، چه با یک و چه بدون پا. این‌‌ همان کم نیاوردن و لبریز شدن از امیدواری است. چشم‌انداز داشتن انسان را به تعالی و شکوفایی سوق می‌دهد.

سرایت درد قابلیت‌های بسیاری دارد. در فضای خالی دو بازیگر پر جنب‌وجوش و خلاق می‌نمایند. تئا‌تر هم در واقع جهانی است که یکباره شکل گرفته باشد و همین نکته ظریفی برای به حیرت واداشتن و شگفتی مخاطبان خواهد شد. اینکه بتوانی از بدن به طور معجزه‌آسا حرکت استخراج نمایی، این خود منجر به اتفاقی بایسته و دیدنی خواهد شد. از هیچ به جایی رسیدن و خلق یک جهان نمایشی یعنی خلاقیت. این مسیری مکاشفه‌گر برای برون فکنی درد‌ها و آلام انسانی است و بعد آرامش و تداوم حیات و بقا به چشم می‌آید. انسان مدام در حال تیره و تار شدن است و این عاملی بازدارنده است و تئا‌تر امکانی برای خروج از این حس و حال‌های منفی است. مثبت‌اندیشی امری بهینه برای تقابل با نداشته‌هاست. چنانچه این گروه بر نداشته‌ها چیره می‌شود و با داشته-های موجود اسباب حیرت را فراهم می‌سازد. یعنی هنر می‌آفریند. هنری که نو است و چشم‌نواز. در حالی‌که بسیار انسان‌های بدون نقص بدنی داریم که اندک تحرکی در دنیا ندارند و بسیار هم دردانگیز دارند به روال معمول زندگی ادامه می‌دهند.

سرایت درد یک تئا‌تر حقیقی است با آنکه به ظاهر تراژدی و کمدی نیست و در واقع هر دوی این‌ها هست. هم درد و اندوه دارد و هم شادابی و سرخوشی. اتکایی به نمایش قصه‌گو ندارد اما در باطن خود یک قصه بزرگ است که مخاطب را دچار تفکر با دوام خواهد کرد. مخاطب می‌اندیشد به اینکه در یک فضای خالی با چه داشته‌هایی می‌شود جولان داد. این فضای خالی دنیاست و داشته-های پنهان و آشکاری در ما هست که اگر بشود آن‌ها را بیدار نگه داشت مدام دچار انقلابی بزرگ در زندگیمان می‌شویم. سرایت درد تماشایی است!

انتهای پیام/

رضا آشفته