سرویس نمایش هنرآنلاین //

با ورود به سالن، صحنه این نمایش تکلیف اجرا را روشن کرده و به تماشاگر گوشزد می‌کند که با نمایشی ساده و روان رو به رو خواهد بود. همین‌طور هم هست. درام با سادگی تمام رخ می‌دهد. نمایشی با تم جاسوسی و رخدادهایی که چند بار و هر بار از دیدگاهی متفاوت پیش روی تماشاگر شکل می‌گیرد و به هم چسباندن همین دیدگاه‌ها دست آخر گره‌گشایی را با تماشاگر همراه می‌کند.

صحنه نمایش با چند جعبه چوبی در حکم صندلی و یک میز و سایر آکسسوارهای محدود چیده شده و بازیگران در جای جای صحنه ایستاده و یا نشسته‌اند. اما همه آکسسوار‌ها در طول نمایش به دفعات جا به جا شده و وظایف گوناگونی بر عهده می‌گیرند. به این معنی که هر بار میان نمایش‌گر و تماشاگر قراردادی بسته شده و به عنوان نمونه جعبه چوبی تبدیل به صندلی‌ای در اتوبوس و یا کافه و یا ستونی در کنار رودخانه شده و این قرارداد با درایت انجام می‌گیرد. البته در برخی موارد قراردای که با اجرای نمایش و به شکل نمایشی نشان داده می‌شود، از زبان راوی نیز بیان می‌شود که این امر برای تماشاگرخوشایند نیست. به این ترتیب می‌توان گفت که طراح صحنه با درک درستی از نمایش به سراغ آن رفته است. اما داوود پورحمزه به عنوان کارگردان به خوبی از این ویژگی صحنه نمایشش بهره برده و با طراحی میزانسن‌های خلاقانه قراردادهای از پیش تعیین شده را به نتیجه می‌رساند.

در میزانسن‌های پورحمزه نشانی از پیچیدگی نیست و همین امر باعث می‌شود تا ارتباط خوبی میان نمایش تماشاگری که ممکن است با پیچیدگی‌های هنر ناآشنا باشد ایجاد شود. ارتباطی که تا آخرین لحظه‌های نمایش حفظ می‌شود. هرچند که بازی بازیگران این نمایش نیز در ایجاد ارتباط بی‌تاثیر نیست. بدیهی است که در این گونه نمایش‌ها نباید منتظر بازی‌های واقع‌گرایانه بود یا "متد" را انتظار کشید؛ بلکه شخصیت‌ها نیز به شکل قراردادی خلق می‌شوند و در هر لحظه از نمایش، به تماشاگر یادآوری می‌کنند که در حال تماشای نمایش است.موضوعی که گروه بازیگران ابولهول به درستی به آن رسیده‌اند. علی پوراحمدیان، بازیگر نقش "غریف" و مژگان طاهرپور، بازیگر نقش "ملی" بازیگران جوانی هستند که به نظر تئا‌تر را می‌شناسند و تا اندازه‌ای بدن، بیان و می‌میک خود را تربیت کرده‌اند. آن‌ها بازی یکدستی را ارایه می‌دهند و به خوبی با میزانسن‌ها هماهنگ هستند. هرچند که در دقیقه‌های نخستین نمایش چندان موفق نیستند. اما پس از آن نشان می‌دهند که توانسته‌اند با درک مفهوم دیالوگ‌ها و میزانسن‌ها، شخصیت‌های باورپذیری را خلق کنند. تا جایی که در پایان نمایش، تماشاگر حس خوبی دارد.

اما این همه ماجرا نیست. تا این‌جا گروه نمایش ابوالهول انتظار ما را از یک گروه نمایشی جوان برآورده کرده است. گروهی جوان دست به کار اجرای نمایش شده‌اند. گروهی که به نظر می‌رسد تئوری تئا‌تر را خوب می‌دانند. اما تئا‌تر تنها تئوری نیست. در تئا‌تر، اجرا مهم‌تر از هر چیز دیگری است. این گروه و به ویژه بازیگران نمایش، کارشان را به درستی انجام داده‌اند و با این حال گویی کمی پختگی بیشتر باید چاشنی اجرا شود تا از نظر کیفی با نمایشی در اندازه‌های یک نمایش کامل رو به رو باشیم. به عنوان نمونه بازی بازیگران در مسیر درستی پیش می‌رود، اما به اندازه کافی پخته نیست. حرکات آن‌ها هنوز جای کار بیشتری دارد. بدیهی است با به دست آوردن تجربه بیشتر، کار این هنرمندان جوان به پختگی لازم خواهد رسید.

در پایان بد نیست یادآوری شود که نمایش ابوالهول که از استان لرستان در جشنواره تئا‌تر فجر شرکت کرده، پیش از این در بیست و پنجمین جشنواره تئا‌تر لرستان جایزه‌هایی را از آن خود کرده است. از جمله رتبه نخست طراحی صحنه، رتبه دوم بازیگری زن، و رتبه سوم بازیگری مرد که به پیمان پورخداداد در نقش رودلف اختصاص یافته است.

انتهای پیام/

ساسان پارسی