بهروز فائقیان: مجموعه‌ای که محتشمی در این نمایشگاه ارائه کرده از آن دست آثاری هستند که تعیین اینکه با چه نمادی از یک سیستم نمادین یا مفهومی سروکار داریم، یا در حالتی دیگر، مصداق، آن‌چنان دسترس‌ناپذیر است که پیدا کردن مابه ازایی خارجی کاملاً متناسب با آن، کاری بیهوده است. وقتی یک نماد ویژگی‌های متعدد دارد و نه انگشت شمار، وقتی نماد یک مثال از ویژگی‌هایی است که سمبولیزه شده است و می‌تواند کارکردهای ارجاعی متعددی داشته باشد که ارتباط‌های ساده و پیچیده‌ای نیز با هم دارند، در چنین موقعیتی نمی‌توان به سادگی برای رفتن به سوی ارجاعات یا ضمیمه‌ها می‌دهد از نماد گذر کرد. این دادهٔ مهم که بیان‌گر ناشفاف بودن اثر هنری و اولویت اثر هنری است نسبت به آنچه که به آن ارجاع می‌دهد، نمی‌تواند باعث انکار یا بی‌تفاوتی ما نسبت به کارکردهای نمادین اثر هنری شود، بلکه برعکس نشان می‌دهد که این خصوصیات یعنی ناشفاف بودن و اولویت اثر هنری نسبت به چیزی که به آن ارجاع می‌دهد نشأت گرفته از برخی ویژگی‌های اثرهنری به عنوان نماد است.

نقاشی‌های محتشمی به صورت ویژه‌ای تداعی کننده است و در جایگاه تصاویری برای بیان کشف حالات عاطفی - هیجانی هنرمند قرار می‌گیرند. در حقیقت نقاشی‌های او بر خواسته از نگاه خالق خود به پدیده‌ها است. آنچه این آثار را متمایز می‌کند و ظرفیت‌های ویژه ذهنی را در آن‌ها بارور می‌کند برخورد مستقیم هنرمند با عنصر رنگ و همسو کردن ذهن با آن است.

شیوه پرداخت این مجموعه با گسترش ایده شکل می‌گیرد و از جایی شروع و سپس تمامی سطح بوم را فرامی‌گیرد. با استفاده از فضای سیال، تمرکز گسترش یافته و سایر فضا‌ها را تحت تاثیر قرار می‌دهد. گسترش تدریجی فاصله بین رویداد‌ها در یک اثر اتفاقی مرحله بعدی این روند است. ایمپرووایز و بداهه سازی هم به هنرمند اجازه می‌دهد حس درونی و خودش را پدیدار کند بدون این‌که هنرمند بامنطق یا برنامه ریزی در آن دخیل باشد. او بدون هیچ طراحی قبلی و مستقیما با ترسیم خطوط و دنبال کردن اتفاقاتی که به نظرش پررنگ‌تر آمده ساختار مجموعه را شکل داده و سعی کرده از طبیعت کاغذ و جوهر تبعیت کند و اجازه ندهد نظم و شکل کلی اثر به هم بریزد.

ارزش‌های جهان‌شناختی این مجموعه در رنگ و شکل خلاصه می‌شود و به طور کلی ربطی با مضمون ندارد و تنها با شکل‌های آزاد و سیال سروکار داریم. رنگ‌ها نیز آشنازدایی شده‌اند و کارکرد ذهنی پیدا کرده‌اند. همین طور رنگ و فرم علاوه بر جلوه‌های مجرد هر یک، با توجه به معانی و مفاهیم آن‌ها به کار رفته است. در این رویکرد رنگ‌ها و فرم‌ها بدون آنکه موضوع یا شیء را به نمایش در آورند، حالات عاطفی خاصی را برای بیننده ایجاد می‌کنند. عناصر تصویر شده در این مجموعه هم از جهانی نامعلوم و ذهنی ناشی شده که در بستر پرورش یک ایده مبتنی بر تراوشات ذهنی هنرمند شکل گرفته است.