به گزارش خبرنگار تئاتر هنرآنلاین، پیرو برگزاری نشستها و کارگاههای آموزشی سی و دومین چشنواره بینالمللی تئاتر فجر؛ امروز (سهشنبه 1 بهمن) نشست تخصصی تئاتر هند توسط ساتیش وسنت آلاکار نمایشنامهنویس و کارگردان و همچنین بنیانگذار "مرکز تئاتر پونه" از کشور هند برگزار شد. این نشست از ساعت 10 صبح تا 12 در سالن کنفرانس مجموعه تئاتر شهر برگزار گردید.
در ابتدای نشست، فیلم مستندی درباره تاریخ معاصر هندوستان پخش شد که آلاکار توضیحاتی را به روی آن ارائه میکرد. فیلم درباره تاریخ سیاه و پر از سختی و مشقت مردم هند بود و از وضعیت اقتصادی و سیاسی آن دوران میگفت.
آلاکار توضیح داد: ترور گاندی و سپس گردن زدن قاتل آن تاثیر بسیار بدی به روی مردم داشت و جو متشنجی را در جامعه ایجاد کرد. از آن زمان به بعد مردم ثبات فکری خود را از دست دادند و دو گانه میاندیشیدند و دوگانه میزیستند به طور مثال ما در خانه طرفدار جناح راست بودیم و عموی من در همان خانه یک چپ دو آتشه و مردم همیشه در دوگانگی بودند.
او در ادامه افزود: اینها را به شما نشان دادم تا در جریان بسترهای تئاتر معاصر هند باشید. چرا که هنرمند و نویسنده همیشه از محیط خود متاثر بودهاند و ضمن آن چگونگی تشکیل فستیوالهای فرهنگی پس از آن دوران را بهتر درک کنید. با این تفاسیر و پس از این دوران من مرکز تئاتر پونه را در شهر پونه بنیانگذاری کردم و داوطلب برگزاری فستیوال تئاتر شدم و بازیگران را گرد هم آوردم تا آثاری را ادبیات معاصر هند به روی صحنه ببرم که البته این آثار هرگز منفک از آئینهای سنتی ما نبوده و نیست.
او سپس عکسهای از نمایشهای متفاوت هندی از سال 1843 و عکسهایی از " ویژای ماتا" نمایشنامهنویس هندی و آثارش را به حضار نشان داد.
در ادامه آلاکار به معرفی یکی از نمایشنامههایش که در 1974 آن را تالیف کرده پرداخت و گفت: این نمایشنامه "کمدی جدایی" نام دارد و در آن مرگ یک آدم از طبقه متوسط جامعه دستمایه خنده قرار میگیرد. این نمایش کمدی سیاهی است که بیش از 500بار به زبانهای مختلف کشمیری، هندی و بنگالی اجرا شده است.
داستان آن درباره مردی است که میمیرد و در سوزاندنش با اتفاقات کمیک مدام تاخیر میافتد. در این بین به جای لباس مرگ طی اشتباهی کت و شلوار به تنش میکنند. روحش ظاهر میشود و زن جوانش که حالا بیوه شده او را به جای مرد دیگری میگیرد و دلباخته او میشود این در حالی است که در اتاق بغل جسد او را میسوزانند.
نمایشنامه در مورد مرگ و آئینهای مرگ است که پوچی را نشان میدهد و به سبکی غیر واقعی نوشته شده و از نوعی تئاتر عامی و مرسوم هندی به نان " کیل تارا" گرفته شده است.
کیل تارا نوعی مراسم مذهبی است که در معبد اجرا میشود و تا 15 روز ادامه دارد تمام بازیگران اجرا کننده این آئین آموزش خاصی دیدهاند حتی به مدرسه میروند تا آن را یاد بگیرند. کسی که این آئین را اجرا میکند باید خواننده خوبی باشد، سبک کلاسیک هندوستان را به خوبی بشناسد، همچنین با موسیقی و فلسفه هند آشنا باشد. در اجرای مراسم هم از ماهاباراتا ایده بگیرد و بتواند از مسائل سیاسی را از این طریق بیان کند.
پس از آن آلاکار بخشی از فیلم مراسم مرده سوزی در هند را پخش کرد و همچنین به معرفی کتاب اخیرش که به زبان انگلیسی از سوی دانشگاه آکسفورد منتشر شده و شامل 5 نمایشنامه در یک مجلد است پرداخت.
انتهای پیام/