به گزارش هنرآنلاین ، نسخهٔ سوم "کالیگرافی جایگزین" با آثاری از علیرضا آستانه، محمد بزرگی و بابک رشوند به هنرمندانی پرداخته که جملگی از جهان کالیگرافی کلاسیک آمده‌اند اما نتایج دگردیسی نقاشی- نویسه‌هایشان مسیردیگری پیش گرفته است.

نخستین مجموعه گروهی "کالیگرافی جایگزین" دی ماه ۱۳۹۰ در گالری هما به نمایش درآمد؛ هدف از چینش نفرات در آن سری، معرفی آثاری بود که کوشش خود را معطوف به ابعاد غیر تزئینی خط- نوشته کرده و گسترش فاهمهٔ خط- نقاشی را در بستر معاصر دنبال می‌کردند؛ مجموعه‌ای که در سال بعد در آرت فر وین نیز به نمایش درآمد و با واکنش‌های متمایزی مواجه شد. برخی آن را چهره دیگری از خط نقاشی و برخی منتقدین داخلی این گونه رفتار‌ها با سنت را در ادامه جریان اگزوتیک یا پست اگزوتیک دیدند.

در چند سال اخیر برخی از هنرمندان خوشنویس تحت تاثیر کار ویژهٔ خلاقهٔ کالیگرافی -در دیگر زمینه‌های تجسمی- آزمون و پویش‌های تازه‌ای را چه در حوزه محتوا و چه در ریخت آغاز کرده‌اند و عموما آنچه از رهاورد آن‌ها ایفاد شده، مبتنی بر نوعی استفاده غیر متعارف خط در مدیوم‌هایی‌ست که پیش از این جسارت استفاده از آن‌ها در سوابق کالیگرافی مدرن ایران دیده نشده است.

ممکن است دامنهٔ این تجربیات در مقایسه با تحولاتی که در نقاشی و مجسمه شاهدش بوده‌ایم چندان ساختارشکن محسوب نشود اما اگر روحیهٔ سترون و محافظه کار جامعهٔ درگیر با خوشنویسی را بشناسیم، ابعاد دگرگون کنندهٔ این جریان نو را با تامل افزون تری خواهیم نگریست.

انتهای پیام/