سرویس تجسمی هنرآنلاین //
اگر از علاقهمندان به هنرهای تجسمی هستید خوب میدانید که روزهای آخر هفته زمان افتتاح نمایشگاههای تازه است. در بیشتر نمایشگاهها هم استیتمنتهایی به قلم خود هنرمند و یا شخصی دیگر میبینید که در نزدیک شدن به جهان ذهنی هنرمند به کارتان میآید و دریچهای برای درک بهتر آثاربه رویتان میگشاید. اما مطمئنا شنیدن حرفهای هنرمند هرچند کوتاه درباره مجموعهای که خلق کرده لطف دیگری دارد و هم بیواسطه راهی به درون آثارش باز میکند.
اگر در آخر هفته گذشته نتوانستهاید در افتتاحیه گالریها شرکت کنید با ما همراه شوید تا حال و هوای نمایشگاههای افتتاح شده چند هنرمند را از زبان خودشان بشنویم.
سماجت در دیدن/ مینا غفاری/ گالری آرته
موضوع این مجموعه کارهایم درختها و انسانها هستند. هر دوی این عناصر از نگاه من به اطرافم و در واقع یک نگاه شخصی تصویر شدهاند. کارهایم حال و هوای شعرگونهای دارند و عنوان کلیشان "سماجت" است. نگاهم در این مجموعه ساده ولی با پیچیدگیهایی همراه است. خیلی وقتها برای اینکه پیچیدگیهای یک چیز را بشود درک کرد احتیاجی نیست که حتما از یک زبان خیلی پیچیده و عجیب هم استفاده کرد. خیلی وقتها همان بیان ساده یک چیز، پیچیدگیها را بهتر بیان میکند. مثل توضیح واضحاتاند و شاید آن قدر واضح که ما نمیبینمشان.
بحث کلی این نمایشگاه بحث دیدن است. سماجت در دیدن خیلی چیزها که نمیبینیم ولی باید که ببینیم. خیلی وقتها برای اینها وقت نمیگذاریم ولی باید که بگذاریم. دیدن درون آدمها و محیط اطرافمان، درون شهر و خیلی چیزها که در حال اضمحلال و نابودیاند و... اینها شخص من را ناراحت میکند. مسائل مختف اجتماعی و سیاسی ممکن است روی من به عنوان یک فرد که در جامعه حضور دارم تاثیر بگذارد چون من فارغ از این مسائل نیستم و خیلی وقتها ممکن است دغدغهام هم باشند ولی ترجیح میدهم که به طور مستقیم آنها را بیان نکنم.
کارهای من از نظر خوانش هنری بیشتر به بیان سمبولیک نزدیک است اما غلوی که ممکن است در این نوع نگاه باشد در آثارم حذف شده چون من به ساده نگری اعتقاد دارم سعی میکنم این ساده نگری را در نقاشیهایم پیاده کنم. اما این ساده نگری به معنی ساده اندیشی نیست. به این معنی است که من میخواهم از پس این چیزها که سادهشان میانگاریم ولی اصلا ساده و سطحی نیستند به جهان اطرافم نگاه کنم و معتقدم همینها هستند که اصل زندگیاند.
دگردیسیهای درون/ بهشاد محتشمی/گالری گلستان
کانسپت کلی مجموعه پلههای رشد درونی است که هر آدمی در مراحل مختلف زندگی ممکن است تجربه کند و زمان خاصی نمیشود برایش تعیین کرد.
این مجموعه را در فاصله سالهای ۸۲ تا ۸۵ انجام دادم و آبسترههایی است که با حال و هوای آن موقع من هماهنگ شد در حالی که تا آن زمان آبستره کار نکرده بودم. دوره پر از تغییر و تحولی در زندگی شخصیام بود به طوری که اساسا معیارهایم شروع به جابه جا شدن کرد و عقاید و باورهایم هم پیرو آن.
این مجموعه خیلی حالت ایمپرووایز داشت و خیلی بداهه یک سری کارهای آبستره را شروع میکردم و اجازه میدادم که آن حس کلی درونی و اتفاقاتی که داشت میافتاد یه نحوی خودش را پدیدار کند بدون اینکه من بخواهم با منطق یا برنامه ریزی در آن دخیل باشم. البته که شروع کار همیشه این طور بود ولی به مرور فکر همیشه خودش را وارد میکرد و ساختارهایی را در اینها به وجود میآورد. نکته مهم این بود که کارها با قلم و دوات روی کاغذ و بدون هیچ طراحی قبلی و مستقیما با ترسیم خطوط و دنبال کردن اتفاقاتی که به نظرم پررنگ میآمد شکل میگرفت. سعی میکردم از طبیعت کاغذ و جوهر تبعیت کنم و اجازه ندهم که نظم و شکل کلی اثر به هم بریزد. بعد از این و انگار از دل همین تجربه کارها به روی بوم کشیده شدند که بازهم چون اجراهای خیس داشتند کنترل مرا به حداقل میرساند.
فضیلتهای ناچیز/ مرجان ثابتی/ گالری هفت ثمر
تقریبا سه سال است که به طور مستمر روی موضوع محیط روزمره زنانه کار میکنم. سال قبل عنوان نمایشگاهم "نقطه امن" بود که به فضاهای خصوصی زنان که دورهم جمع میشوند و گفتوگو میکنند اختصاص داشت. در این سه سال به طور مستمر خلوت و محیط خصوصی زنانه را مور توجه قرار دادم. این مجموعه هم ادامه همان کارها است اما فردیتر به شکلی که فیگورها تنها و در فضای شخصیشان هستند.
چیزی که مدنظرم بود بیشتر آن لحظههای روزمرهای است که فردی با جنسیت زنانه طی میکند ولی لزوما روزمرگی بدی نیست و از جنبه منفی با آن نگاه نشده است. این روزمرگی را من بیشتر به عنوان یک فضای امن و فضای شخصی نگاه کرده ام. در این مجموعه فیگورهایی تنها در کنار اشیای سادهای مثل یک گلدان یا ظرف میوه میبینیم.
زمینه اصلی نمایشگاه من برپایه یک پاراگراف از کتاب "فضیلتهای ناچیز" از "ناتالیا گینزبورگ" شکل گرفته که دقیقا به روزمرگیهای لذت بخش زندگی اشاره دارد. دغدغه من بیشتر آن فضای خصوصی بود که خانمها در میان جمع زنانهشان دارند که در جامعه ما اصلا فضای بازی هم نیست. یعنی آن قدر خصوصی است که گسترش پیدا نمیکند و در همان فضا میماند و حفظ میشود.
انتهای پیام/