به گزارش خبرنگار هنرآنلاین ،فرامرز فرمانی طراح لباس کم بودن تنوع لباس در فروشگاه‌ها و جست‌و‌جوی افراد برای متفاوت بودن را از دلایل اصلی رشد روزافزون مزون‌های شخصی در ایران می‌داند. او که طراحی لباس بعضی از چهره‌های هنری را انجام داده پژوهش‌هایی هم در حوزه مد به ثبت رسانده است. فعالیت‌ها و دیدگاه‌های او در خصوص طراحی مد موضوع گفت‌وگویی با این هنرمند است که در ادامه می خوانید.

چه طور وارد کار طراحی لباس شدید؟

من در رشته الکترونیک تحصیل کرده ام. آشنایی من با طراحی لباس و خیاطی هم به دوران کودکی بر می‌گردد چون پدر و مادرم در این زمینه فعال بودند من هم به این کار علاقه‌مند شدم. از سال ۶۷ در تعطیلات تابستان به کلاس خیاطی رفتم و در یک مزون که متعلق به خانمی دوره دیده در فرانسه بود کار می‌کردم. بعد از آن هم در طول تحصیل و حتی دوران سربازی به این کار مشغول بودم و سرانجام از ۱۸ سالگی به طور مستقل به فعالیت در این زمینه پرداختم. با وجود این‌که آشنایی کاملی با این کار داشتم علاقه‌مند بودم که به صورت علمی در این زمینه آموزش ببینم اما در آن زمان آموزش این رشته در دانشگاه‌ها ویژه دختران بود و دوره‌های آزاد هم برای آقایان وجود نداشت. بنابراین در میلان و ترکیه طراحی لباس را آموزش دیدم که شامل سرفصل‌هایی مثل اندام‌شناسی، پارچه‌شناسی، تاثیر خطوط بر ظاهر و.. بود. در حال حاضر علاوه بر اینکه یک مزون ثابت دارم برای چند مزون و تولیدی هم طراحی می‌کنم.

کمی در مورد سوابق کاری خود بگویید.

من فعالیتهای آموزشی و پژوهشی مختلفی از قبیل تالیف کتاب "روش نوین الگوسازی تخصصی و ساده" و عضویت در تیم پژوهشی کتاب" نقش برند در رقابت پذیری صنایع نساجی و پوشاک" را داشته‌ام. عضویت در تیم برگزاری نشست‌های تخصصی مد و لباس هم از دیگر سوابق من است. علاوه بر این‌ها دوره‌های آموزشی متعددی در زمینه‌های الگوسازی، برش، دوخت، اندام‌شناختی و... برگزار می‌کنم و بیش از ۲۰۰ شاگرد در این زمینه تربیت کرده‌ام. طراحی لباس فرم مشاغل و لباس برای بازیگران و چهره‌های هنری مختلف انجام داده‌ام و طراحی لباس کنسرت‌های همایون شجریان در سال ۹۰، کلهر و نوربخش در سال ۸۹، و کنسرت‌های فرزاد فرزین را هم بر عهده داشته‌ام.

شرایط طراحی و تولید لباس در ایران چگونه است؟

در ایران کار‌ها به صورت سنتی انجام می‌شود. در قسمت پوشاک هم کار تولیدی داریم و هم تک دوزی. تولیدی‌ها کار را به مزدی‌دوز می‌دهند و همه کار‌ها در بخش‌های مختلف برش و دوخت توسط خیاط انجام می‌شود. اما برای طراح بودن باید ایده آلیست باشید، باید تکنیک را بلد باشید تا بتوانید ایده خود را روی کاغذ بیاورید. در دانشگاه تکنیک را آموزش می‌دهند اما ایده نمی‌دهند. در ایران افراد زیادی به عنوان طراح کار می‌کنند که تعداد کمی از آن‌ها آموزش دیده‌اند اما بعضی افراد با وجود آموزش ندیدن در کار خود موفق هستند چون ایده دارند. این افراد طرح خود را برای شخص دیگری توضیح می‌دهند تا برایشان پیاده کند. به نظر من چیزی که درست یا غلط بودن این کار را مشخص می‌کند استقبال و توجه مردم به کار‌ها است.

کارهای شما چه ویژگی خاصی دارند؟ ویژگی کار من ویژگی نداشتن است. چون مخاطب عام دارم و کسانی که به من مراجعه می‌کنند در یک سطح نیستند. بعضی افراد کار ساده را می‌پسندند و بعضی دیگر طرفدار کارهای مدل‌دار هستند. بسیار پیش می‌آید که لباسی را برای کسی آماده کرده‌ام و بسیار به آن علاقه داشته اما آن طرح مورد توجه اشخاص دیگر قرار نمی‌گیرد. امضای من این است که روی تن‌خور لباس خیلی کار می‌کنم چون لباس وقتی روی تن می‌نشیند بهتر خودش را نشان می‌دهد.

به نظر شما لباس‌های ایرانی چه تفاوتی با کارهای خارجی دارند؟

انسان همیشه سعی می‌کند خودش را به یک منبع کامل نزدیک کند. کارهای اروپایی سطح بالایی دارند و خیاط‌های ایرانی سعی می‌کنند به آن ایده آل نزدیک شوند. البته این به معنی توانایی بالا‌تر آن‌ها نیست بلکه آن‌ها تکنولوژی پیشرفته‌ای دارند اما تکنولوژی ما قدیمی است. آن‌ها برای کارشان استاندارد تعریف می‌کنند و با مطالعه روی اندام مردمشان مانکن طراحی می‌کنند و بر اساس آن لباسی می‌دوزند که خیلی خوب روی تن می‌نشیند. من هم سعی کرده‌ام یک استاندارد برای اندام ایرانی تعریف کنم، البته کارهایی که آن‌ها با دستگاه انجام می‌دهند من به شکل دستی انجام می‌دهم. من نمی‌گویم که از خارجی‌ها بهتر هستیم اما سعی می‌کنیم کارهایی ارائه دهیم که قابل قبول مشتری باشد.

کار در تولیدی چه تفاوتی با کار شخصی‌دوزی دارد؟

من طرح خود را به تولیدی می‌دهم و یک نمونه از آن را آماده کرده و می‌دوزم و اگر مورد پسند آن‌ها قرار گرفت به تولید انبوه می‌رسد. اما کاری که برای تولیدی انجام می‌شود با کاری که برای نمایشگاه ارائه می‌دهیم بسیار متفاوت است. کار تولیدی مخاطب عام دارد اما کار نمایشگاهی مخاطبش خاص است. اصولا کسانی که به نمایشگاه می‌آیند به دنبال کارهای تکی هستند که در فروشگاه‌ها موجود نباشد.

سابقه شرکت در مسایقه یا جشنواره‌ای را داشته‌اید؟

بله در جشنواره مد و لباس سال ۹۱ شرکت کردم و پس از بررسی طرح‌ها توسط کارگروه مد و لباس، کار من به عنوان یکی از طرح‌های منتخب بخش اجتماعی معرفی شد. اما بعد از آن دیگر در این جشنواره شرکت نکردم چون برای حضور در آن باید استانداردهای خاصی را رعایت کنید یا در نظر داشته باشید که داوران چه طرح‌هایی را بیشتر می‌پسندند. علاوه بر آن متوجه شدم که این جشنواره‌ها چندان جامع نیست و بعد از پایان آن هیچ اتفاق خاصی برای طراح نمی‌افتد. مسوولین مدتی به پوشش مردم اهمیت می‌دهند و می‌خواهند از طراحان ایرانی برای تغییر نگرش مردم به لباس استفاده کنند. طراحان هم انرژی زیادی برای این کار می‌گذارند اما در پایان نتیجه‌ای از کار خود نمی‌گیرند. در این جشنواره‌ها اگر قصد خرید کاری را داشته باشند قیمت بسیار پایینی پیشنهاد می‌دهند. کار‌ها مدت‌ها در انبار می‌مانند و حتی تعدادی از کارهای من در این انبار‌ها گم شدند.

شما چه محصولاتی تولید می‌کنید؟

محدودیتی در کار ما وجود ندارد و همه نوع پوشش در مجموعه کارهای من هست اما بیشتر سفارش کار‌ها مانتو و لباس مجلسی است. اکثر مشتریان ما خانم هستند اما برای آقایان هم لباس‌هایی برای موقعیت‌های خاص طراحی کرده‌ام که البته تعداد آن‌ها کمتر از لباس بانوان است. در مجموعه جدید کت‌هایی طراحی کرده‌ام که برای دوستان هنرمند بسیار جالب خواهد بود. اصولا کار طراحی لباس مردانه نسبت به زنانه کمتر پیش می‌آید چون لباس مردان چند فرم کلی دارد و اگر لباس طراحی شده فرقی با لباسهای بازار نداشته باشد افراد ترجیح می‌دهند لباس آماده را بخرند. اما کارهای جدید من متفاوت است، به عنوان مثال یقه کت‌های من مشابه دیگری ندارند. کار طراح لباس در واقع همین است که طرحی را ارائه کند که در بازار موجود نباشد.

به نظر شما افزایش روزافزون مزون‌ها و گرایش به طراحی لباس چه دلیلی دارد و این موضوع چه تاثیراتی در آینده طراحی لباس ایران خواهد داشت؟

زیاد شدن مزون‌ها دو دلیل دارد، اول کم بودن تنوع لباس در فروشگاه‌ها و دیگری وجود افرادی که می‌خواهند متفاوت باشند و لباسی داشته باشند که دیگران ندارند. معمولا شکل گیری این مزون‌ها به این صورت است که یک نفر لباس دلخواه خود را در فروشگاه‌ها پیدا نمی‌کند و وقتی در یک جمع چند نفره این موضوع را مطرح می‌کند دیگران هم با او هم عقیده هستند. در این جمع یک نفر که سلیقه یا توانایی بیشتری دارد شروع می‌کند به کار طراحی و دوخت لباس و بعد به دیگران می‌گوید آن لباس متفاوتی را که می‌خواستید من دارم. و بعد مشتری‌ها بیشتر می‌شوند و کارگسترش پیدا می‌کند. اما مشکل اینجاست که اخیرا این کار هم به تکرار رسیده است و مزون‌ها در حال کپی کردن از کارهای یکدیگر هستند.

انتهای پیام/