به گزارش خبرنگار تئاتر هنرآنلاین، نمایش کمدی" دختر یانکی" نوشته نیل سایمون با ترجمه شهرام زرگر و به کارگردانی بهرام تشکر در فرهنگسرای نیاوران به روی صحنه است.
وارد سالن نمایش که میشوی موسیقی " الویس پریسلی" نشانی رویارویی با یک اثر با فضای دهه 60آمریکایی را میدهد. صحنه پر انرژی و شلوغ است . یک میز کار و مبل راحتی در طرف دیگر. دیوار صورتی رنگ انتهای صحنه پنجرهای مشرف به خیابان دارد .در گوشه و کنار اتاق خرت و پرت و وسیله خانه گذاشته شده و صحنه شلوغی را با فضایی رئال نشان میدهد.
داستان درباره اندی( بهنام تشکر) و نورمن( بهرام تشکر) است که در خانه اندی سردبیر یک مجله اتفاق میافتد. نورمن یک نویسنده است که برای مجله مقاله مینویسد و خانه نورمن در واقع دفتر مجله هم هست. مجله تا 6روز دیگر باید به چاپ برسد و اندی و نورمن با عجله مشغول کار هستند.
دختر یانکی نه تنها سوفی بلکه نماد زن آمریکایی در دوره گذار آمریکایی است که ناگهان انسان تبدیل به یک موجود مصرف کننده و حتی بسته بندی شده و مصرف شونده میشود. جذابیت ظاهری و تاریخ مصرفدار انسان را تبدیل به یک موجود مکانیکی کرده است.این جذابیت مقطعی ظاهری تنها برای زنان نیست بلکه اشاره کارگردان به الویس پریسلی سلطان "راک اند رول" که نمادی از آمریکای زمانش است بر این نکته صحه مینهد. در انتقال این مفاهیم کارگردان در طراحیها هوشمندی به کار برده و از آنها بهره گرفته است در طراحی صحنه تماشاگر از همان ابتدا متوجه تابلوی معروف مریلین مونرو اثر اندی وارهول میشود. مونرو ضمن اینکه نماد زن آمریکایی است تابلویی که اندی وارهول از او کشیده خودش به نمادی از هنر آمریکایی در دوره مدرن تبدیل شده است. اندی وارهول از هنرمندان پاپآرت تابلو " قاب دولوحه مرلین" را در 1962 کشیده و مرلین مونرو به عنوان تجسمی از رویای آمریکایی شناخته شده است ضمن اینکه نمایشنامه دختر یانکی مربوط به سال 1967است. در طراحی لباس رنگها شاد و سرزنده اند که خود پویایی نهفتهای را به صحنه تزریق میکند و به ریتم نمایش کمک میکند.
گزارش: سارا سالک