به گزارش هنرآنلاین به نقل از روابط عمومی معاونت امور هنری وزارت فرهنگ و ارشاد اسلامی، در این مراسم پس از سخنرانی علی جنتی، وزیر فرهنگ و ارشاد اسلامی، رضا امیرخانی، نویسنده، ابراهیم حقیقی، گرافیست، نغمه ثمینی، نمایشنامه‌نویس، محمدمهدی عسکرپور، فیلمساز، عبدالجبار کاکایی، شاعر و کامبیز روشن‌روان، آهنگساز، به نمایندگی از هنرمندان هم‌صنف خود سخنرانی کردند و خطاب به رییس‌جمهور، از مشکلات فرهنگ و هنر و امید همکارانشان به بهبود اوضاع گفتند. در پایان مراسم، دکتر روحانی نیز ضمن ابراز خرسندی از حضور در میان هنرمندان و فرهیختگان، از برنامه‌های دولت تدبیر و امید برای بهبود شرایط حوزه فرهنگ و هنر و احوال هنرمندان سخن گفت.

در این مراسم هنرمندانی همچون محمود دولت‌آبادی، علی نصیریان، شهرام ناظری، پری صابری، شهرداد روحانی، لوریس چکناواریان، داود رشیدی، احترام برومند، حمید سبزواری، غلامحسین امیرخانی، مسعود کیمیایی، پرویز کلانتری، بهمن فرمان‌آرا، نصرالله افجه‌ای، رخشان بنی‌اعتماد، جهانگیر کوثری، احمد مسجدجامعی، هادی خانیکی، افسانه بایگان، جلیل رسولی، سعید بیابانکی، ساعد باقری، سهیل محمودی، علی معلم دامغانی، حسین محجوبی، علی‌اکبر صادقی، فخرالدین فخرالدینی، محمد سلحشور، رضا بانگیز، فرشید ابراهیمیان، محمدمهدی قان‌بیگی، منیر قان‌بیگی، مهلا زمانی، چنگیز جلیلوند، ناصر ممدوح، حسین عرفانیان، تهمینه میلانی، مریم معترف، قطب‌الدین صادقی، هادی مرزبان، فرزانه کابلی، ستاره اسکندری، ترانه علیدوستی، مهناز افشار، سحر دولتشاهی، ویشکا آسایش، فرشته طائرپور، پوران درخشنده، کامبیز درم‌بخش، صابر ابر، حمیدرضا نعیمی، هانیه توسلی، اشکان خطیبی، صداقت جباری، محمدعلی بنی‌اسدی، علی فرامرزی، فرزاد ادیبی، ناصر پلنگی، علی شیرازی، جواد بختیاری، امرالله فرهادی، فرهاد توحیدی، محمد سریر، سهراب پورناظری، مجید اخشابی، خشایار اعتمادی، بیژن بیژنی، امین‌الله رشیدی، علی پویان، محمد گلریز، محسن یگانه، فرزاد فرزین، ساسان احتشامی، زهرا صبری، بیژن امکانیان، عنایت بخشی، عباس امیری، عباس شوقی، اسماعیل خلج، محبوبه بیات، داریوش اسدزاده، پیمان قاسم‌خانی، انوشیروان ارجمند، پانته‌آ بهرام، بهرام حصیری، حمیدرضا نوربخش، داود فتحعلی‌بیگی، ایرج راد، حسین مسافرآستانه، حسین پارسایی، حبیب دهقان، سعید ذهنی و... حضور داشتند.

طالع بخت رئیس‌جمهوربین من، 16 سال یک بار طلوع می‌کند

رضا امیرخانی که امشب یکی از سخنرانان در دیدار نویسندگان و هنرمندان با رئیس جمهور است، متن سخنرانی‌اش را در اختیار مهر قرار داد. او در این سخنرانی می‌گوید: سال‌ها پیش فرصت داشتم تا رودررو نکاتی را خدمت آیت‌الله هاشمی رفسنجانی عرض کنم. بعد از 16 سال مجددا این فرصت به من رسید. این فرصت را قدر می‌نهم و در طالع شانزده سال یک‌بار این ستاره بختی می‌بینم و حکمتی.

رضا امیرخانی، یکی از سخنرانان دیدار اهالی فرهنگ و هنر با دکتر حسن روحانی، رئیس جمهور بود او در این مراسم متنی را قرائت کرد که به شرح زیر است: "16 سال پیش فرصت داشتم تا رو در رو نکاتی را خدمت آیه‌الله هاشمی رفسنجانی عرض کنم. بعد از 16 سال مجددا این فرصت به من رسید تا این بار با آقای دکتر روحانی صحبت کنم. این فرصت را قدر می‌نهم و در طالع شانزده سال یک‌بار این ستاره بختی می‌بینم و حکمتی.

من از قبیله‌ی ادبیات و خاصه ادبیات داستانی سخن می‌گویم. که شتران‌م در این قبیله‌اند.

مردمان نه فقط در این ملک که در جا‌ی‌جای عالم، بیش از نیمی از زمان مطالعه‌ی خود را به خواندن داستان می‌گذرانند. داستان مهم‌ترین بخش صنعت نشر هر کشور است.

صنعت نشر ایران اگر چه خودنمایی سایر صنایع فرهنگی خاصه سینما را ندارد اما اعداد مشت پر کن و آمار قابل اعتنای مکتومی دارد. ادعا می‌کنم در میان همه صنایع فرهنگی کشور، صنعت نشر، مردمی‌ترین صنعت است.

حلقه‌ی انتهایی سینما و مخاطب سالن سینما است. بیش از هفتاد در صد سالن‌های سینمای کشور در اختیار دولت و حکومت است.

حلقه‌ی انتهایی چرخه‌ی کتاب و مخاطب، کتاب‌فروشی است. بیش از 90 درصد کتاب‌فروشی‌های کشور متعلق به مردم هستند.

کم‌تر فیلمی است که بخش خصوصی بدون حمایت‌های پنهان دولتی قادر به تولید و توزیع آن باشد.

کم‌تر کتاب موفقی است که خارج از سازوکار مردمی نگارش، توزیع و فروش به توفیق دست یافته باشد.

در میان رقم فروش ریالی فیلم و کتاب در میان پرفروش‌ها این‌گونه نیست که تفاوت خیلی معناداری وجود داشته باشد. ده کتاب پرفروش واقعی معمولا به اندازه‌ی فیلم‌های بیستم تا سی‌ام پرفروش همان سال فروش ریالی داشته‌اند. اما بخش خصوصی نشر به خلاف سینما و البته به دلایل شغلی و مالیاتی از ارائه‌ی آمار خودداری می‌کند.

اما بعد... چرا ادبیات داستانی دیده نمی‌شود؟ دلیل روشن است. به دلیل انبوه عناوین کتب ارشادساخته! چند عنوان کتاب به دست مردم می‌رسد؟ جواب روشن است. به تعداد کتب موجود در قفسه‌های کتاب‌فروشی. این رقم بین هزار تا دو هزار عنوان است. حال آن که ارشاد آمار تولید کتاب را در سال بیش از 50 هزار عنوان اعلام می‌کند. 48 هزار عنوان از این کتاب‌ها، کتب غیرحرفه‌ای در صنعت نشر هستند. حمایت‌های ارشاد در همه‌ی ادوار و علی‌القاعده دوره‌ی فعلی، به شرط صحت، 95٪ هرز می‌رود! و فقط 5٪ صرف کتب حرفه‌ای می‌شود...

فدراسیون فوتبال در وهله‌ی اول موظف است به حمایت از تیم ملی کشور، بعد از آن لیگ‌های برتر و پایین‌تر... اما در رفتار ارشاد اطفال بازی‌گوش فوتبالیست خیابانی با ملی‌پوشان تفاوتی ندارند.

ارشاد در همه‌ی شهرستان‌ها با ادارات کل پای‌گاه دارد. در مراکز دست‌گاه‌های فراوان دارد. آن‌چه ندارد، نه پای‌گاه است و نه دست‌گاه... آن‌چه ندارد سرگاه است! (سرگاه را ترجمه‌ای مناسب می‌دانم برای اتاق فکر) سرگاه ارشاد را نه نویسنده‌گان به تنهایی که ناشران برجسته بایستی راه‌بری کنند.

تجربه‌ای دوساله در مدیریت یک نهاد صنفی نویسنده‌گان در کشور و ارتباط با سایر اتحادیه‌های نویسنده‌گان کشورها، مرا متفطن کرد که اگر در کشوری اتحادیه‌ی نویسنده‌گان قوی باشد، ادبیات آن کشور به خلاف تصور رو به افول است. و برعکس اگر در کشوری اتحادیه‌ی ناشران در سرگاه مدیریت فرهنگی قرار داشته باشد، ادبیات آن کشور در حال پیش‌رفت است. اتحادیه‌ی نویسنده‌گان نویسنده را از فردیت‌ش بیرون می‌کند و تبدیل‌ش می‌کند به ماشین امضای نامه‌های جمعی سیاست‌زده. حال آن که نویسنده، هر نویسنده خود نامه‌ای است به عالم! اما اتحادیه‌ی ناشران اگر رشد کند و مسائل داخلی‌ش نظیر تعلیق را خود حل کند و مسائل خارجی‌ش نظیر نمایش‌گاه را خود مدیریت کند، فرصت رشد برای صنعت نشر فراهم می‌شود و در رشد صنعت نشر نویسنده در فضای رقابتی رشد می‌کند.

حمایت از نویسنده، حمایت از قول حسن است، اما حمایت از ناشر، حمایت از اعتبار احسن است. خداونده‌گار کلمات، از ما شنیدن قول حسن را نخواسته است. شنیدن اقوال گونه‌گون و رنگ رنگ را خواسته است و پس از آن، انتخاب بهترین را.

جناب آقای دکتر روحانی! مورخ که نه، پرده‌خوان در پرده‌ای می‌گوید که لشگر جن به نزد حضرت ارباب رسیدند و به هواخواهی رخصت نبرد خواستند. حضرت ارباب رخصت نداد و فرمود حرب شما با خصم من از فتوت به دور است. شما ایشان را می‌بینید و ایشان شما را نمی‌بینند. آقای رئیس‌جمهور! ممیز و حامی و داور وزارت ارشاد را از لشگر اجنه انتخاب نفرمایید!"

حقیقی: سیر نزولی موزه هنرهای معاصر/ دولت از احداث گالری در شهرستان‌ها حمایت کند

ابراهیم هنرمند برجسته هنرهای تجسمی با بیان اینکه موزه هنرهای معاصر سیر نزولی خود را طی می‌کند گفت: این موزه که جزو موزه‌های بزرگ جهان به شمار می‌رود مدت‌ها است خرید جدیدی از آثار هنری نداشته است.

به گزارش فارس، ابراهیم حقیقی طراح و هنرمند هنرهای تجسمی در دیدار هنرمندان با رئیس‌جمهور اظهار داشت: از زمانی که آقای روحانی اعلام نامزدی کرد تمام هنرمندان وی را می‌شناختند، اما بعد از مناظره‌ها امیدی در دلشان ظاهر شد و با انتخاب‌هایی که در هیئت دولت داشت تدابیرشان نیز روشن شد.

وی ادامه داد: حوزه هنرهای تجسمی حوزه بسیار بزرگی است و مانند یک آلبوم خانوادگی می‌ماند؛ متاسفانه عمده نگاه‌ها به عرصه هنر تجسمی نگاه تفریحی است در حالی که همه نقش و نگار شهر، روزنامه‌ها و بسیاری موارد دیگر حاصل کار یک طراح در عرصه تجسمی است.

این هنرمند عرصه هنرهای تجسمی یادآور شد: تبصره دیگری که می‌خواهم بگویم این است که مسائل مالی بابت خرید آثار هنری از سوی بانک‌ها و موسسات معطل مانده است در صورتی که این امر می‌تواند کمک ویژه‌ای به هنرهای تجسمی نماید.

وی خاطرنشان کرد: متاسفانه گالری‌های اصلی عرصه هنر در تهران فعالند و تعداد کمی در شهرستان‌ها داریم؛ از دولت می‌خواهیم در استانداری‌ها برای احداث گالری‌های جدید حمایت کند.

وی در بخش دیگری از سخنان خود به موزه هنرهای معاصر اشاره و اضافه کرد: این موزه که جزو موزه‌های بزرگ جهان به شمار می‌رود مدت‌ها است نتوانسته است خریدهای جدیدی از میان آثار هنری داشته باشد و سیر نزولی یافته است. از دولت می‌خواهیم د راستانداری‌های خود برای احداث گالری‌های جدید حمایت کند. چرا که این امر باعث می‌شود هنرمند محروم شهرستانی دیگر مجبور نشود برای برگزاری یک نمایشگاه خود به تهران بیاید ایا موفق شود و یا نشود.

حقیقی ادامه داد: این موزه در حالی که از 10 موزه بزرگ جهان از حیث دارا بودن آثار هنری برشمرده می‌شود مدتهاست که نتوانسته خریدهای جدیدی از میان آثار هنری داشته باشد و سیر سیر نزولی خود را طی می‌کند. سوال اینجاست که با این ظرفیت چرا سهم ما در بازارهای جهانی اندک است.

آقای رئیس جمهور! حذف شدگان را فرا بخوانید

نماینده اهالی هنر نمایش در دیدار اهالی فرهنگ و هنر با رئیس جمهور، خطاب به روحانی گفت: انتهای تمام مطالبات ما، همه یک چیز است: حذف شدگان را فرا بخوانید، به ما اعتماد کنید و امید محتضر را در جانمان نمی‌رانید.

به گزارش مهر، نشست صمیمی اهالی فرهنگ و هنر با حجت الاسلام والمسلمین دکتر حسن روحانی رئیس جمهور شامگاه چهارشنبه 18 دی ماه با حضور جمع زیادی از هنرمندان، سینماگران، نویسندگان، شاعران و اهالی موسیقی، تئاتر و هنرهای نمایشی، در تالار وحدت در تهران برگزار شد.

در این مراسم نغمه ثمینی نمایشنامه‌نویس، فیلمنامه‌نویس و پژوهشگر تئاتر، به نمایندگی از فعالان هنرهای نمایشی و تئاتر، متنی را قرائت کرد که به شرح زیر است:

آقای رییس‌جمهور سلام!

بگذارید در این وقت اندکم، بی‌مقدمه آغاز کنم. شما هر آن‌چه باید بدانید می‌دانید و کیست که نداند تئاتری‌ها در این سال‌هایِ اخیر از ممیزی، بی‌پولی، بی‌امکانات بودن و کار نکردن چه کشیده‌اند؟ کیست که به یاد نیاورد کسانی را که کوچ کرده‌اند و رفته‌اند؟ کیست که نشناسد کسانی را که به رفتن، و برایِ همیشه رفتن فکر می‌کنند؟ رفتن به جایی که، هر جا باشد، خانه نیست. این‌جا نیست. مال ما نیست، و نیست.

بارها گفته‌اند در این سال‌ها و به کرات. و شما بی‌تردید بارها شنیده‌اید از بودجه تئاتر که شوخی است و به هیچ جا نمی‌رسد. از انبوه نیروهای جوان که پشت درها مانده‌اند و راهی برای به درون آمدن پیدا نمی‌کنند. حتما شنیده‌اید از آن موج شگفت‌انگیز و غبطه‌ برانگیز نمایشنامه‌های ایرانی، ده دوازده سال قبل که داشت قله‌ها را فتح می‌کرد و حالا در کشوی میزها آب خنک می‌خورد یا در ارشاد به تبعید رفته است.

شما حتما این همه را بارها و بارها شنیده‌اید و تردید ندارم که بارها باز هم خواهید شنید و درست به همین دلیل است که فکر می‌کردم نباید سخن بگویم. فکر می‌کردم در مقام کسی که می‌خواهد نماینده دیگرانی خاموش باشد، سخن نگفتن، سکوت کردن، بی‌صدا ماندن واقعی‌تر است. شمایل واقعی‌تری است در بازتاب کسانی که بخواهید و نخواهید ایرانی هستند. دارند همین هوایی را تنفس می‌کنند که شما و روی همان خاکی راه می‌روند که شما و به اندازه تمام کسانی که در ایران هستند، ایرانی هستند، و هستند.

پس بگذارید من این‌جا صدایی باشم که شاید شما کم‌تر می‌شناسیدش: صدای خاموش‌ماندگان و حذف‌شد‌گان. تمام کسانی که ذهن‌شان می‌سوزد از ایده‌های خلاق و فکرهای ناب. کسانی که زندگی‌شان را برای تئاتر خرج کرده‌اند. کسانی که به تئاتر ایمان دارند. به منطق سخن گفتن. به منطق گفت‌و‌گو. به منطق گریز از خشونت، و خشونت را روی صحنه تئاتر نمایش دادن.

به من اجازه دهید صدای خاموش کسانی باشم که قدرتی ندارند. جز صدایی کم‌جان بر روی صحنه هیچ چیز ندارند. کسانی که به راحتی وزیدن نسیم می‌شود حذف‌شان کرد و حذف شده‌اند در طی این سال‌ها. دیوار بی‌اعتمادی بین ما و کسانی که قدرت دارند و قضاوت‌‌مان می‌کنند، بسیار بلند است. بلندتر از آن که بشود به این راحتی‌ها فرو ریختش و فراموش کرد هر آن‌چه در این سال‌‌ها برما رفته‌است. آن سوی دیوار بعضی از آدم‌ها هنوز همان آدم‌ها هستند. کسانی که رغبتی به فرو افتادن دیوار ندارند. کسانی که ما تئاتری‌ها را به عنوان دشمن نگاه می‌کنند. دشمنی که تنها سلاحشان گفت و گوست. تنها سلاحش بازی است. تنها سلاحش نمایش‌ است.

قرن‌ها و قرن‌ها پیش وقتی آدم‌ها دریافتند که می‌شود خشونت، جنگ، اختلاف نظر و جدال را روی صحنه آورد بی‌تردید تمدن بشری گامی رو به جلونهاد؛ وقتی آدم‌ها دریافتند که هر پاره‌‌ دردبار و هولناک خوی بشر می‌تواند با نقد روی صحنه شانی انسانی بیابد. آدم‌ها وقتی دریافتند تضادها را می‌توان روی صحنه‌ی تئاتر حل کرد، نه در خیابان یا زندان، بی‌تردید تمدن بشری گامی به جلو نهاد و من در این لحظه که می‌دانم که لحظه‌ ناپدیدار با ارزشی است ابایی ندارم که همه تئاترهای ایران را از میرزا آقا تبریزی، تا دانشجویان بی‌‌آینده تئاتر ایران، هم و همه را وارثان تمدن بخوانم. وارثان نسلی کهن از کسانی که روزگاری دریافتند، ‌تئاتر ذاتا نقاد است، خون جامعه را پاک می‌کند و می‌شوید. ما وارثان خاموش و بی‌پول تمدنیم آقای رییس جمهور!

وحالا من اتفاقا برخلاف قول رایج فکر می‌کنم خدا ما تئاتری‌های ایران را دوست دارد. که اگر دوست نداشت ما نبودیم، و با این همه فشار و سختی هنوز نمی‌دویدیم، دیوانه‌وار نمی‌دویدیم که باهیچ و پوچ جایی روی زمین یا زیر زمین متنی را که به آن باور داریم اجرا کنیم. شما بی‌تردید می‌دانید در این شهر که حالا من و شما در آن آنیم و سخن از میلیاردهای گم شده‌است، ما تئاتری‌ها به واقع با هیچ و پوچ پی باد می‌دویم پشت دیوارها، پشت میزها کسی ما را دوست ندارد.

ما در منطق میلیاردها جایی نداریم. ما در منطق میلیاردها گم می‌شویم. ما پیکره‌ ویروسی جامعه‌ای هستیم که سلامتش بر محور میلیاردهای گم شده قضاوت و قدرت نمایی می‌گردد. ما تئاتری‌ها حتی نمی‌توانیم صفر‌های آن میلیاردهای را بشماریم. شاید تنها یکی از آن میلیاردهای گم شده می‌تواند وضعیت صد‌ها جوان تئاتری را دگرگون کند. هنوز شادمانی درونی ما تئاتری‌ها وقتی است که مجوز کتابمان را از ارشاد می‌آید، بدون حذف. هنوز شادمانی درونی ما وقتی است که به ما اعتماد می‌کنند و به صدایمان احترام می‌گذارند و می‌شنوندش به عنوان صدایی در میان صداها. پشت میزنشین‌ها ما را دوست نداشتند. اما خدا ما را دوست دارد. خدا بهتر از هر کسی می‌داند، و خدا می‌داند که توسعه ‌اقتصادی کشور جز‌ در گرو توسعه فرهنگی نیست.

خدا بهتر از هرکس می‌داند و خدا می‌داند که چطور رشد تئاتر رشد فکری یک جامعه است. خدا ما رو دوست دارد که هستیم. با هیچ و پوچ هستیم. تنها کسانی(که) پشت دیوارها و پشت میزها ما را دوست ندارند.

حالا بگذارید من صدای حذف شده‌گان باشم. صدای کسانی که به کل خاموش شده‌اند، کسانی که صدایشان محدود شده، یا کسانی که صدایشان به تبعید فرستاده شد. بگذارید من صدای حذف شدگان باشم. صدای نمایشنامه‌نویسانی که چند سال است کتاب‌هایشان در ارشاد به انتظار مجوز مانده‌است. صدای کارگردان‌هایی که چهار سال است متنی ایرانی را به دست گرفته‌اند و از این سالن به سالن دیگر می‌دوند، اما بی‌دلیل، رانده می‌شوند که متن نویسنده‌ای خارجی را کار کنند. صدای طراح صحنه‌هایی که بی‌بودجه‌گی تئاتر، برای ابد خاموششان کرده ‌است. صدای دانشجویان تئاتر، دانشجویان مشتاق و با استعداد تئاتر که هر وقت حرف آینده می‌شود، در چشم‌هایشان ترسی آشکار موج می‌زند. به ما نگاه می‌کنند و به بی‌پناهی نسل‌های قبل‌تر و به مهاجرت می‌اندیشند و باز به ما نگاه می‌کنند و می‌بینند هنرمندی که مهاجرت می‌کند، لاجرم خاموش می‌شود. رفته رفته رفته خاموش می‌شود.

کاش می‌توانستم بخواهم برای تمام تئاتری‌ها - مانده و مرده‌ها - یک دقیقه سکوت کنیم. آقای رییس جمهور حالا که من این جا صدایی هستم رو در روی شما، بگذارید من صدای خاموش شدگان و حذف شدگان و در آستانه‌ی حذف شده‌گان باشم و به یاد خودم و شما بیاورم که ما از بی‌امید زیستن خسته‌ایم. شبی از شب‌های سالی که به پایان می‌رود با اعتماد به شما، خیابان‌ها را از ‌آن خود کردیم و امید را از پس پشت قبلمان بیرون کشیدیم. امیدی محتضر و تبعیدی به قلب به ما بازگشته. که تاریخ ما، تاریخ مملکت ما، همین چرخه‌ی احتضار و باززایی امید است.

ما تئاتری‌ها آقای رییس جمهور مطالبات روشن و بارها شنیده‌ شده‌ای داریم. بودجه، سالن، ممیزی، برابری امکانات، کمبود نشریات تئاتری، ضعف‌های خانه تئاتر، زیرساخت‌های سست مرکز هنرهای نمایشی به عنوان مجوعه غیرمستقل، ضعف تئاتر شهرستان‌ها و... اما انتهای تمام مطالبات ما، همه یک چیز است: حذف شدگان را فرا بخوانید، به ما اعتماد کنید و امید محتضر را در جانمان نمی‌رانید.

نوبت آن است که تدبیر کنید تا اهل فرهنگ و هنر به شما اعتماد کنند

مدیرعامل خانه سینما و نماینده اهالی سینما در دیدار اهالی فرهنگ و هنر با رئیس جمهور، گفت: اهل فرهنگ سالها تلاش کردند که اعتماد دولتمردان را جلب کنند، اینک نوبت آن است که تدبیر کنید تا اهل فرهنگ و هنر به شما اعتماد کنند.

به گزارش مهر، نشست صمیمی اهالی فرهنگ و هنر با حجت الاسلام والمسلمین دکتر حسن روحانی رئیس جمهور شامگاه چهارشنبه 18 دی ماه با حضور جمع زیادی از هنرمندان، سینماگران، نویسندگان، شاعران و اهالی موسیقی، تئاتر و هنرهای نمایشی، در تالار وحدت در تهران برگزار شد.

محمدمهدی عسگرپور مدیرعامل خانه سینما به نمایندگی از سینماگران در حضور رئیس جمهور سخنرانی کرد. مدیرعامل خانه سینما قبل از آن سخنان خود را آغاز کند، ضایعه تاسف‌باری را که روز گذشته و سر صحنه فیلمبرداری سریال "معراجی‌ها" رخ داد و منجر به درگذشت 5 نفر از اهالی سینما شد، تسلیت گفت. متن کامل سخنان عسگرپور در حضور رئیس جمهور که از روی متن قرائت می‌شد، به شرح زیر است:

آقای رئیس جمهور! پیش از هر چیز مایلم به نمایندگی از سینماگران مراتب سپاس خانواده بزرگ سینما را از وفاداری به تعهد انتخاباتی‌تان در خصوص بازگشایی خانه سینما، اعلام دارم. به تعبیری اولین دری که با کلید تدبیر دولت یازدهم باز شد قفل خانه سینما بود. از همین روی از وزیر محترم فرهنگ و ارشاداسلامی آقای دکتر جنتی و معاون محترمشان آقای دکتر ایوبی صمیمانه تشکر می‌کنم.

جناب آقای روحانی برای اصحاب فرهنگ و هنر، باور دولتمردان به اینکه اشتغال در عرصه فرهنگ و هنر یک حق است و نه یک امتیاز مهم‌ترین دغدغه است. توانایی حرفه‌ای یک پیشه‌ور ، یک پزشک و یک صنعتگر، توسط صنف به رسمیت شناخته می‌شود ودر صورت تخلفِ حرفه‌ای، بر اساس اصل تناسب جرم و مجازات با حضور کارشناسیِ هم صنفانش، به تخلفش رسیدگی می‌شود. اما شاغلان فرهنگ و هنر برای هر نوبت فعالیت شغلی ناچار و مجبور به دریافت مجوزند و در صورت تخلف که آنهم غالبا بدون حضور نمایندگانی از آنها بررسی می‌شود کل فعالیت و اشتغالشان مشمول ممنوعیت می‌شود. انتظار داریم که شما این حقِ اشتغالِ اصحاب فرهنگ و هنر را به رسمیت بشناسید و مقرر فرمایید تا با بازنگری در آیین‌نامه‌ها و تهیه لوایح قانونی نسبت به احقاق این حقِ متکی بر اصول سوم و بیست و هشتم میثاق ملی با تشکیل سازمان‌های صنفی فرهنگی و هنری اقدام شود.

رئیس جمهور محترم! فرهنگ و هنر اشتغال ساز است. برخلاف تصور ارباب اداری- اقتصادی، میزان اعتبار مالی لازم برای ایجاد اشتغال در عرصه‌های فرهنگی به مراتب کمتر از میزان اعتبارات لازم برای عرصه‌های صنعتی است. این مهم یعنی سرمایه گذاری در تولید و عرضه محصولات فرهنگی و هنری به ویژه برای سرزمین ایران که باید برای همسایگان خود در نجد ایران نقش پدری را ایفا کند علاوه بر ارزش اقتصادی نقش تاثیر گذار فرهنگی در بر خواهد داشت.

آقای رئیس جمهور! کل جمعیت هنرمندان و اصحاب فرهنگ و هنر کمتر از 20 هزار نفرند. موجب امتنان است این گروه مرجع جامعه را در راستای اجرای اصل بیست و نهم قانون اساسی با تامین سرمایه اولیه تاسیس صندوق بیمه بیکاری و بازنشستگی یاری فرمایید. تا این اعتبار برای نظام اسلامی باقی بماند که تامین کننده آتیه هنرمندانش بوده است.

هنرمندان و اصحاب فرهنگ سرزمین ایران اسلامی در همین جامعه بالیده‌اند و زندگی می‌کنند. آنان جدای از نظام نیستند و خود بخشی از نظام و تحکیم‌کننده‌ آن‌اند. با اعتماد به آنان و رفع کدورت؛ بی‌اعتمادی که در این سال‌ها موجب رنجش‌شان شده را پایان بخشید و در مدیریت کشور با واگذاری امور و همفکری با آنان در تنظیم مناسباتِ کسب و کار شان، مشارکت‌شان دهید که اینگونه نظام پایدارتر و با اقبال و به پشتوانه مردمی هماره مستظهر خواهد بود. نباید فراموش کرد که زیانِِ جدایی دولت از عقبه اجتماعی مثل آنچه در دولت پیشین اتفاق افتاد، فقط به یک دولت ختم نمی‌شود، که نتیجه‌اش هرج و مرج در همه ابعاد است.

مصلحت از جمله کلید واژه‌هایی است که کارکردی دوگانه دارد. متأسفانه امروزه استفاده از آن به شدت و به غلط مرسوم شده است و هرکسی برای دور زدن قوانین و مقرارت و یا اِعمال سلیقه‌ی شخصی خود بدان متمسک می‌شود. مصلحت‌بینی و مصلحت سنجی از اختصاصات مدیریت کلان نظام است. مصلحت، ورود موردی و برخلاف جریان آب نیست. مصلحت می‌تواند به قدرت جذب و دفع نظام و کاستن از زنگار فساد و تباهی از آن هم تفسیر شود. مصلحت، نترسیدن از بیان واقعیت‌هاست نه کتمان و یا طفره رفتن از آن. آن مصلحت‌بینی که ریشه‌ی فساد را سیراب‌تر می‌کند، بدون تردید درخت حکومت را می‌خشکاند.

رابطه مدیران با هنرمندان فقط با پول شکل نمی‌گیرد، نمونه‌اش همین چهار سال ماضی، این رابطه با گفتگوی منطقی و محترمانه شکل می‌گیرد. فضای فعلی سینما که یک دوره پر سوء تفاهم و پر از لجاجت را پشت سرگذاشته با رعایت همین اصل ساده شکل بهتری به خودگرفته و البته راهی بسیار سخت هم درپیش است.

در هر جامعه‌ای با هر روشی، امری به نام سانسور و اصلاح وجود دارد.بالاخره هر نظامی خطوط قرمزی دارد. در کشور ما نیز هم ملاحظات اخلاقی و ارزشی و هم مناسبات سیاسی و اجتماعی وجود دارد که می‌بایست بدان اهتمام ورزید. اینجا بحثی در توسعه و تضییق آن نداریم، اما سازوکار آن به شدت مورد تشکیک است. ممیزی اکنون به شاخص نگرانی حکومت تبدیل شده است و افراط در آن نشان از عدمِ اعتماد به نفس ِنظام به بقای خود دارد. اگر ممیزی برای دیگران در قیافه‌ی «فرصتی» برای تحکیم پایه‌های حکومت درآمده،دقیقاً و مقابل آن، «تهدیدی» جدی برای نظام ما تلقی شده است، زیرا انگار از هر چیزی که می‌ترسیم، آن را می‌بندیم! چسباندن هر ویرایش و اصلاحی به حکومت حتماً نام سانسور را به دنبال خواهد داشت، اما در دیگر کشورها باتغییر سازوکار آن، نام «ویرایش و بازبینی» بر آن نهاده‌اند. چرا بایدعواقب غالباً وخیم سانسور را به حاکمیت منتسب کنیم؟ بگذریم از این مضحکه که برخی تولیدات و محصولات فرهنگی دولت هم دچار ممیزی شده‌اند.

سینما می‌تواند یار خوبی برای دیپلماسی فعالی که دولت یازدهم آن‌را در پیش گرفته باشد، چرا که به اعتقاد بسیاری از سفرای کشورمان سینما نه‌تنها بهترین سفیر فرهنگی که بهترین سفیر کشورمان می‌تواند باشد.

و اما کلام آخر، جناب آقای روحانی! اهل فرهنگ سالها تلاش کردند که اعتماد دولتمردان را جلب کنند، اینک نوبت آن است که تدبیر کنید تا اهل فرهنگ و هنر به شما اعتماد کنند.

ادبیات انقلاب اسلامی سرو برومندی است که نمی‌خواهد در فضای گلخانه‌ها نفس بکشد

عبدالجبار کاکایی نماینده شاعران در دیدار با رئیس جمهور گفت: ادبیات انقلاب اسلامی اکنون سرو برومندی شده که نمی خواهد در فضای گلخانه ها نفس بکشد، می‌خواهد با رقیب خود به چالشی ادبی بنشیند.

به گزارش مهر، در این برنامه عبدالجبار کاکائی شاعر و دبیر جشنواره شعر فجر امسال به نمایندگی از اهالی شعر در سخنانی خطاب به رئیس جمهور گفت: در این مکان و در این فرصت قصد دارم به جای دفاع از نسلم، از رقیبم دفاع کنم چرا که عمیقا معتقدم جوهر خلاقیت آشکار نمی شود مگر در سایه آرامش.

وی افزود: امروز ادبیات بیش از گذشته با زندگی درگیر شده و چالش با قدرت زمینه ای شده است برای ظهور ادبیات اجتماعی.

دبیر هشتمین جشنواره بین‌المللی شعر فجر تاکید کرد: نفس به نفس حرکت تاریخی و مردمساز انقلاب اسلامی، ادبیات متعهد دینی و یا به تعبیر برخی ادبیات دولتی شکل گرفت اگر چه در کنار شاعران و هنرمندان انقلاب گروهی از هنرمندان و شاعران شریف که بعضا سمت استادی بر ما دارند، تنها به خاطر نقد قدرت مورد بی مهری و انزوا و گوشه نشینی قرار گرفته اند.

کاکائی ادامه داد: متاسفانه روش و منش مدیران جوان که ناشی از جهل و جوانی بود، امکان سخن گفتن را رفته رفته از آنها (برخی شاعران) پس گرفت و چنین تصور می شود که این حملات و فشارها از ناحیه شاعران انقلاب است.

این شاعر در ادامه این بخش از سخنان خود به دفاع از خود و هم نسلشان پرداخت و گفت: ما برائت خودمان را از کسانی که قلمهای مخالفان ما را می شکنند اعلام می کنیم.

وی تاکید کرد: ادبیات انقلاب اسلامی اکنون سرو برومندی شده که نمی خواهد در فضای گلخانه ها نفس بکشد، می‌خواهد با رقیب خود به چالشی ادبی بنشیند و پذیرش دبیری هشتمین شعر فجر از طرف بنده با همین مقصود بوده است.

دبیر هشتمین جشنواره شعر فجر سخنانش را با قرائت شعری به پایان برد.

رفع مشکلات موسیقی با تشکیل اتاق فکر در معاونت هنری یا مرکز موسیقی ارشاد

کامبیز روشن روان هنرمند برجسته عرصه موسیقی کشور گفت: خانه موسیقی ایران امروز به سختی چراغ خود را روشن نگه داشته و به حمایت دولت نیاز دارد البته عملکرد شهرداری تهران در بازسازی این خانه جای تشکر دارد اما برای رفع ریشه‌ای مشکلات موسیقی کشور یک اتاق فکر در معاونت امور هنری یا مرکز موسیقی وزارت فرهنگ و ارشاد نیاز است.

کامبیز روشن‌روان موسیقیدان در دیدار هنرمندان با رئیس‌جمهور اظهار داشت: موسیقی کشور ما امروز حال خوبی ندارد و در چند سال گذشته هم حال آن بدتر شده است؛ از زمان پیروزی انقلاب اسلامی هنرمندان عرصه موسیقی تمام بضاعت خود را در اختیار ایران اسلامی قرار دادند تا آثار هنری خلق کنند، اما عموما به جای در صدر نشستن جفا دیدند.

وی تصریح کرد: موسیقی از هنرهایی به شمار می‌رود که برای دسترسی به قله‌های بلند آن باید سالیان سال و در برخی موارد بیش از 20 سال در مقابل اساتید بزرگ زانو زد.

این هنرمند عرصه موسیقی به موضوع آموزش اشاره و خاطرنشان کرد: هنرستان‌های موسیقی به لحاظ بودجه و امکانات وضعیت خوبی ندارند؛ آموزشگاه‌های آزاد موسیقی نیز که سال‌ها طبق آیین‌نامه به وجود آمد از نظارت دقیقی برخوردار نیست؛ در واقع اساتیدی که برای مدیریت این آموزشگاه‌ها انتخاب می‌شوند باید از برخی امتحانات و گزینش‌های عملی عبور کنند تا توانایی تاسیس این موسسات را داشته باشند، در حالی که با نظارت جزئی شاهدیم برخی از بزرگان موسیقی احساس می‌کنند بهتر بود برخی از این آموزشگاه‌ها به وجود نمی‌آمد.

روشن‌روان با اشاره به تولید موسیقی گفت: متاسفانه تعداد زیادی از شرکت‌های تولیدکننده موسیقی تعطیل شده‌اند، در حالی که در گذشته بسیار زیاد بودند، اما به گفته خودشان ورشکست شدند.

وی ادامه داد: لوح‌های فشرده اساتید بزرگ عرصه موسیقی که شاید سال‌ها برای خلق یک اثر تلاش کرده‌اند با قیمت‌های بسیار نازل عرضه می‌شود؛ در شهرستان‌ها نیز مجوزهای صادر شده توسط وزارت ارشاد با سلایق‌های شخصی مواجه می‌شود و از انتشار آنها جلوگیری به عمل می‌آید.

این هنرمند عرصه موسیقی تاکید کرد: در سال‌های گذشته شاهد این بودیم که ارکستر برجسته یعنی سمفونیک تهران و سمفونیک ملی تعطیل شدند، در حالی که ارکستر سمفونیک تهران دارای 80 سال سابقه و از با سابقه‌ترین ارکسترهای آسیا بود که یک شبه از بین رفت و امروز حتی سرود جمهوری اسلامی ایران هم اجرای زنده ندارد، یعنی ارکستر سمفونیکی وجود ندارد که این اثر زیبای ملی را زنده اجرا کند.

وی یادآور شد: کمبود بودجه مسئله‌ای است که مرکز موسیقی ارشاد همیشه به واسطه آن در عذاب بوده است و هیچ کاری با این میزان بودجه نمی‌توان انجام داد؛ جمعی از جوانان موسیقی کشور بعد از دوران فارغ‌التحصیلی فضایی برای کار و ارائه هنر خود و حتی محلی برای تمرین ندارند.

روشن‌روان همچنین به ارتقای سطح بیمه هنرمندان موسیقی در سازمان تامین اجتماعی اشاره کرد و گفت: در حال حاضر بسیاری از هنرمندان پا به سن گذاشته‌اند و دچار مشکلاتی در زمینه بیمه، درمان، تامین اجتماعی و مقابله با بیماری‌های خاص هستند از این رو خواستار حمایت هیئت محترم و شخص رئیس‌جمهور از آنها هستیم؛ موسسه هنرمندان پیشکسوت در این زمینه تلاش‌های ارزنده‌ای انجام داده که باید حمایت شود.

وی در پایان گفت: آسیب‌شناسی موسیقی ایران باید به صورت جدی دنبال شود و خانه موسیقی ایران امروز به سختی چراغ خود را نگه داشته است که به حمایت دولت نیاز دارد البته عملکرد شهرداری تهران در بازسازی این خانه جای تشکر دارد؛ برای رفع ریشه‌ای مشکلات موسیقی کشور یک اتاق فکر در معاونت امور هنری یا مرکز موسیقی وزارت فرهنگ و ارشاد نیاز است.

اجرای مراسم به عهده سیدعباس سجادی بود و در میان سخنرانی هنرمندان، گروه آوازی تهران به رهبری میلاد عمران‌لو و با خوانندگی وحید تاج قطعاتی را اجرا کردند. همچنین حبیب رضایی بخش‌هایی از نمایشنامه مسافر رضوی نوشته محمد رحمانیان را اجرا کرد. علیرضا قربانی هم با همراهی گروه ارکسترش سه قطعه را خواند.

این مراسم ساعت ۱۸ چهارشنبه هجدم دی‌ماه شروع شد و نزدیک به سه ساعت به درازا کشید. پس از پایان مراسم وزیر فرهنگ و ارشاد اسلامی به همراه معاون امور هنری در لابی تالار وحدت با هنرمندان به گفت‌و‌گو پرداختند.

انتهای پیام/