به گزارش خبرنگار موسیقی هنرآنلاین ، کنسرت "مرور آثار علیرضا مشایخی" که سال گذشته 18 تا 21 شهریورماه جاری با سه گروه از جمله ارکستر مؤسسه موسیقی پارس، ارکستر معاصر و ارکستر پارسیان به اجرای برنامه پرداخت که یک اجرا در این سه شب بهانه ای شد تا شروین پاشایی مدیر برنامه این کنسرت بعد از 15 ماه نامه ای را به علیرضا مشایخی بنویسد که در این نامه حقایق بسیاری را در این زمینه بازگو کرده است که در ادامه این نامه را می‌خوانید.

آقایِ علیرضا مشایخیِ بسیار بسیار عزیز و محترم

سلام، وقت بخیر

نامه که نه، حرف‌هایی از سرِ دل است اما بی‌اجازه خواستم که فقط گوینده باشم از سرِ آن احتمال که شما در مقامِ ریش‌سفیدی قدمی بردارید و از آن‌جا که مقصودم چنین نبود، نوشتم و این‌گونه رو به دیده‌‌گانِ شما می‌نشینم. آقایِ مشایخیِ همیشه گرامی، بی‌اجازه از شما، بنده و برادرِ من، خواستیم و توانستیم که در عمل، خود را در خاطراتِ شما سهیم کنیم، این هم‌خاطره‌گی احترام‌‌اش همیشه برایِ‌مان واجب است و گران‌قدر؛ و چونان عزیز که تلاش شد در جبرانِ حضورِ بی‌اجازه در خاطره‌هایِ شما، بایسته و شایسته‌ باشیم.

خواست و اراده‌یِ شما

می‌نویسم تا این‌بار هم بی‌اجازه در خاطره‌هایِ شما از منظرِ خود سهیم شوم، فکر می‌کنم که این سخن و کلام راندنِ پس‌از پانزده‌ماه، از گذشتِ آن سه‌شبِ خاطره‌انگیز - که سرشار از ادایِ دینِ همه‌ حاضران بود نسبت به شما، از مردمِ مشتاق و حامیِ موسیقیِ دُرُست گرفته، تا ناظران و تماشاچیانِ هنرمند و هنرجو و هنربند، تا نوازنده‌گان و دیگر موزیسین‌هایی که در مقابلِ دیده‌گانِ شما، تلاش کردند صداها و نشانه‌ها را نزدیک به خواست و اراده‌یِ شما به گوش‌ها برسانند - به‌جا باشد گفتن‌ام و نزدِ شما حرمتی داشته باشد از آن‌گونه که اگر عمل‌ام.

می‌دانم که از زیاده‌گوییِ من خسته می‌شوید، توضیحی شاید مختصر می‌نویسم، این نامه را نوشتم چرا که در این شوره‌زار در حدِ دایره‌یِ شناخت‌ام جُز حضورِ شما، صبور و امین و لایق‌ نیافتم که از جزئی بگویم که حکایت می‌کند ازِ نشانِ کل، این‌ها دردِ دل است نه گلایه‌ای از شما.

بی‌حوصله‌گی

از آن‌جا که می‌دانم شاید حوصله‌تان نَکِشد بخوانید "قصه‌یِ تکراریِ پوشیدنِ لباسِ نخ‌نمایِ مندرسِی که حتا دیگر کسی زحمتِ نگاه کردن به آن‌را هم نمی‌کشد"، حرفِ آخرِ این نامه را این‌جا می‌گذارم که بعد اگر حوصله‌تان شد قصه را بخوانید. آنان هم که همیشه از هر کاه، کوهی می‌سازند این‌بار زحمتِ کوه ساختن‌اش را ما کشیدیم، بیایند و ببینیم کوه‌اش را جابه‌جا می‌کنند؟!

اندک‌اند آن چشم‌هایی‌ که در این لحظه ‌می‌خوانند، هرچند تلخ با لب‌خندی نه‌چنان که به‌چشم بیاید احترامِ حضورِشان را یادآور می‌شوند.

حرفِ آخر

(( آقایِ مشایخیِ عزیز، شما دوره‌ای را وام‌دار هستید از وفورِ حرمتِ انسانی که ما شنیدیم اما شما سود جسته‌اید! گویا در آن دوره ناملایمتی‌هایی‌ هم بوده ولی مجالِ حضورشان هم به همان‌مقدار اندک، به واسطه‌یِ ذهن‌هایِ زیبا، سلامتی در اجتماع و تلاشی بیشتر میانِ مردان و زنانِ سرزمین‌ها برایِ شکوهِ انسانی و حرمتی از آن‌دست که می‌دانید. این‌روزها اما ناملایمتی نیست، نااهلانی هستند به مثابه‌یِ مخزنی کوبیده از ناملایمتی‌ها! نااهلانی که هرچه باشد می‌خورند، شما در این دایره‌ی بی‌دریغ‌ِتان که پهن کرده‌اید - برایِ آنان‌که مدعی هستند زنده‌گیِ شما را در دست دارند - کمی هم از آن میوه‌یِ معرفتِ‌تان بگذارید تا شاید تعلیم ببینند و ما هم دور از نگاهِ دیگران و نظرِ شما، پنهان و بی‌اجازه به‌قدرِ لیاقت برداشت کنیم. می‌دانید که در فرهنگِ ما، سخنِ راست از مَردُمِ دیوانه نمی‌شنوند، کلامِ ریش‌سفیدِ مجلس محترم است و هدایت‌کننده، حقِ اُستادی تمام کنید هم برایِ تمامیِ آن نااهلان و هم ما، دیوانه‌گانی از این هیبت که خَطرچِهر نشسته شدیم در باورِ تَنگِ آن نااهلان‌چَشم.

به‌طنز اگر بنگریم! این‌که عکسی یافتم؛ نشانی دارد ظاهری، از این‌که پشتِ سرِ شما اگر حرفی هم از جانبِ من بوده چنین نشان دارد که جُز پَرَنگ بر خَدَنگ‌هایِ آن دیگران که می‌دانید نشدم! این عکس را به‌همین نامه با چسبِ مَجازی چسبانده‌ام تا چاپ شود، لمس شود. یاد شود.

شما به تن کردید و ما هم از همان‌گونه در تلاش‌ایم! قصه‌یِ تکراریِ پوشیدنِ لباسِ نخ‌نمایِ مندرسِی که حتا دیگر کسی زحمتِ نگاه کردن به آن‌را هم نمی‌کشد.

پانزده ماه از گذشتِ سه‌شبِ بی‌تکرار و هر شبِ متفاوتِ اجرایِ آثارِ شما گذشت، زنگ زدم به کسی که در دو یا سه اجرا از اجراهایی که آن‌زمان پروژه‌یِ جعبه‌یِ موسیقی به‌پیش می‌بُرد و برپا می‌کرد، خواستند که بیایند و آمدند که با ما هم‌کاری داشته باشند، دستِ‌برقضا یکی از پیشنهادها که مقبول افتاد این بود وُ شد که شما را به‌واسطه‌یِ همین سه‌شب، دو سه مرتبه‌ای ببینم، بماند، زنگ زدم به این شخص برایِ چه؟ پیگیریِ مطالباتیِ که از برنامه‌ای دیگر از ایشان داشتیم به میزانِ همین پانزده ماهِ صبوری! خلاصه‌یِ اتفاق؛ نتیجه‌یِ گفت‌و گو با مدیربرنامه‌یِ شما، دو نقطه‌ای داشت که پایِ شما را به میان آورد و مرا به نوشتن وادار؛ ناخواسته است و جسارت نیست، حرفِ کلی‌ست، داستانِ این نااهلانِ شاید گُلِ سرسبدِ مجلسِ قافله‌یِ چِرک ا‌ست، قافله‌ای جدا از حضورِ شما، البته که قصه‌‌یِ قافله‌یِ خشکیده و پلاسیده و غیرِ قابلِ بازیافت و تکراری‌ست به وسعتِ تاریخ! عظمتی این‌گونه چه ریشه‌ای می‌خواهد! می‌خواهد؟ اگر رودِ روانِ -دشتِ سرزمینِ پدران و مادرانِ- من جاری شود چه؟ می‌مانند؟ چنین ریشه‌ای؟

نخست

این شخص اعلام کردند تمامیِ موزیسین‌هایی که در این اجرا هم‌راهِ ما و ایشان بودند، ادعایی چنین دارند که ما برایِ ترتیبِ مجلسی چنین، پول‌ها خورده‌ایم و البته که تاکید کرده‌اند سهمِ‌شان را هم! این‌ها را مدیربرنامه‌یِ شما به‌نقل از موزیسین‌ها و نوازنده‌گانی گفتند که در آن سه‌شب به اجرا پرداختند! شاید که شخصِ نقلِ قول کننده که خورده‌اند، من نمی‌دانم! نااهلان شاید به‌عنوانِ چیزی در حدِ سماقی یا نمکی، سهمِ نوازنده‌گان و موزیسین‌ها را خورده باشند اما بنده نه! دوستان شوخی دارند! آقایِ مشایخی برایِ ترتیبِ این مجلس می‌دانید که حدِ نهایتِ امکانات و جسارتِ در توان ‌بود که درخور و شایسته‌یِ شما و این مسیر شد - برایِ ادایِ احترام به حضورِ شما و ذهنِ‌تان که آرزو و امید به جاویدانی‌اش را داریم -؛ شما شاهد بودید که دقیقاً بیش‌از نیمی از بلیت‌ها برایِ هدیه (آن‌طور که به من گفته شد) به تک‌تکِ موزیسین‌ها و نوازنده‌گان اختصاص داده شده بود، که بنده آن‌ها را در حضورِ شما آوردم و میانِ سرگروه‌ها گویا که تقسیم شد! کمتر از نیمِ دیگر بلیت‌ها هم همان‌طور که بی‌خبری در شهر نیست که نداند، می‌رود پایِ هزینه‌هایِ زورِ دلال‌خانه‌ای که مخزنِ سالن و عوارضِ شهرداری و... را پُرتَر کُنَد!

آقایِ مشایخی از شما می‌پرسم تا دیگران عقل بگردانند، هزینه‌ی چاپِ دو اعلانِ گونه‌گون و آفیشی از آن‌دست که می‌دانید و می‌دانند و برجای‌اش نشسته است، هزینه‌هایِ معرفیِ اجتماعی و... از کجا و چگونه تامین شد؟ این‌ها را چه کسی پرداخت کرد؟ منفعتی ندارد برایِ نااهلان که بدانند! خاک را هزاران‌بار شکر که از جیبِ آنان نرفته که اگر رفته بود زمین به آسمان سقوط می‌کرد.

آقایِ مشایخیِ همیشه عزیزم، آن‌روز محلِ تامین‌اش را به شما گفتم شاید باور نکردید، اما امروز باور خواهید داشت. نهایتِ چه!

برای دریافتِ مطالباتِ اندکِ‌مان پس‌از پانزده‌ماه، از برنامه‌ای دیگر، چنین پیشنهاد شنُفتم ( شروین جان! فقط یک راهِ حلِ عملی هست که تو به حقِ‌ت برسی! گوش کن، برایِ اجرایِ مشایخی فاکتور...!) فکر می‌کنم تا همین‌جا کفایت کند! فاکتور برای چه از شما می‌پرسم؟!!!

این‌ها را مدیربرنامه‌یِ شما گفت؛ آقایِ مشایخی این‌جا می‌شد که دردِ دل در این مقطعِ تهوع با شما نگویم؟

در این سرزمین، آقایان! چیزهایی دیگر از آن‌چه، شما پول‌اش می‌نامید ارزش دارند، اگر توانِ بودن در مسیری زیبا، به نامِ فرهنگ و هنر را ندارید یا لیاقتِ خدمت به آن‌را، به کسبِ درآمد از راهِ دیگری بیاندیشید! اعتبارِ هنرمندی کهن سال؛ و خدمتِ صادقانه و بی‌وقفه‌یِ عاشقانِ فرهنگ و هنر را با نااهلیِ خود، چرک و آلوده نکنید و به کافه‌هایِ خود برگردید.! متشکرم.

به چشمِ‌تَفریق اگر در آن هم‌خاطره‌گیِ بی‌اجازه، به تمامی عاشقی نکردیم بگذارید به‌حسابِ ناآگاهی قربان نه بی‌شعوری؛ بگذارید بپندارند به تقدیرِ فریب‌کار گردن نهاده‌ایم! باشد. کار که به‌پایان نرسیده است!

پاینده و شادکام و همیشه سلامت باشید. با احترام و مهر