به گزارش خبرنگار هنرآنلاین ، پگاه محمد باقری طراح لباس در رشته مدیریت تحصیل کرده است. پیش از این کارهای او با عنوان "دکمه" ارائه میشد اما به دلیل تکرار زیاد این نام و قصد او برای ثبت شدن کارهایش به عنوان یک برند، نام "ژاکارد" را برای تولیدات خود انتخاب کرد. گفت و گویی که در ادامه می خوانید درباره فعالیت های این هنرمند در عرصه مدو لباس است.
طراحی لباس را چه طور و از چه زمانی شروع کردید؟
من از کودکی طراحی میکردم و به آن علاقه داشتم. خیلی دوست داشتم که در ایران هم طراحی لباس جدیتر گرفته شود. 4-5 سال پیش که تصمیم گرفتم این کار را شروع کنم همه میگفتند اشتباه میکنی چون در ایران همه کارها کپی است و نتیجهای نمیگیری، اما من این کار را انجام دادم و نتیجه خوبی هم گرفتم.
برای این کار دورهای هم دیدید؟
کلاسهای مختلفی رفتم و دورههای طراحی لباس و طراحی دوخت را گذراندم. در طراحی لباس اول اندام را طراحی میکنیم و بعد روی آن طرح را پیاده می کنیم. طراحی دوخت هم برای رسم الگو است.
چه مدتی است که به این کار مشغول هستید و چند نفر در گروه شما فعالیت میکنند؟
از دو سال پیش شروع به کار کردم. کارها را در شوهای فصلی نمایش میدهم و در فاصله بین دو نمایشگاه کارها در مزون هستند و مشتریها میتوانند خرید کنند. ما هفت نفر هستیم. یک طراح و بقیه خیاط و برشکار و همکاران دیگر کارهای دستی را انجام میدهند.
برای شروع این کار سرمایه زیادی لازم است؟
اگر کار به شکل محدود انجام شود با سرمایه کم هم میتوان شروع کرد. من اوایل ایدههای زیادی داشتم اما به خاطر مسائل مالی نتوانستم همه آنها را عملی کنم. بنابراین فکر کردم باید آنقدر کار کنم تا به آن ایدهها برسم. همه با سرمایه محدودی میتوانند این کار را شروع کنند اما اگر سرمایه داشته باشند سریعتر پیشرفت میکنند. الان هم کار طراحی لباس به صورت یک اپیدمی درآمده و مشتاقان یادگیری و انجام این کار بسیار زیاد شدهاند . من از این موضوع خیلی خوشحالم چون یک زمانی همه کپی میکردند اما الان همه میخواهند با خلاقیت خودشان لباسها را طراحی کنند.
لباسهای ایرانی و خارجی چه تفاوتی با هم دارند؟
من همیشه خیلی دوست داشتم که کالای ایرانی جایگزین کالای خارجی بشود. فکر میکنم کارهایی که الان در ایران روی پارچه انجام میشود در خارج از ایران مشابه ندارد. آنجا کیفیت پارچهها خوب است اما کار روی پارچه ندارند. من خواستم کیفیت دوختی را ارائه دهم که خریدار فکر نکند بهتر بوده لباس خارجی میخریده است. اکثر مواقع به دلیل کیفیت بالای کارهای ما مشتریان فکر میکنند که لباسها خارجی هستند. نکات مهم در کار ما استفاده از رنگ خوب ، پارچه خوب و دوخت خوب است، در کنار هدف اصلی که ایرانی بودن کار است.
از نظر شما نشانه های ایرانی بودن یک کار چیست؟
طرحهایی مثل بته جقه ایرانی هستند و بیننده سریع هویت آنها را می شناسد. استفاده از نقوش سنتی و ایرانی روی لباس یکی از راههای ایرانی کردن آن است. البته من خودم به سبک مدرن کار میکنم اما سعی می کنم کارها هویت ایرانی داشته باشند و بیننده متوجه هویت آن بشود. متاسفانه ما ضعف زیادی در نساجی داریم و پارچههای ما مرغوب نیستند و دوام زیادی ندارند. به همین دلیل پارچهای با هویت ایرانی نداریم. خریدار باید بتواند از لباسی که میخرد مدتها استفاده کند پس ما مجبوریم هزینههای بسیار بالایی برای پارچههای خارجی پرداخت کنیم.
از لباس های محلی هم در کارهایتان الگو میگیرید؟
من تمام لباسهای محلی را نگاه می کنم، اما چون سبکم سنتی نیست از آنها استفاده نمیکنم. با وجود این به لباسهای سنتی خیلی علاقه دارم و هر جا نمایشگاهی از این کارها باشد به دیدن آن می روم. اما من آن چیزی را که در وجود خودم هست کار میکنم و فکر می کنم این کار بیشتر به دل مینشیند. همیشه به طرحهای کلاسیک و مدرن علاقه داشتهام و به همین شیوه کار می کنم.
شما چه محصولاتی تولید می کنید؟
مانتو ، پالتو و شال. از مشتریان خاص سفارش لباس هم می گیریم.
فکر می کنید لباس تولید شده در مزون چه تفاوتی با کار تولیدی دارد؟
من نمیخواهم کار تولیدکنندهها را زیر سوال ببرم ، اما کار آنها چیزی نیست که برای آن وقت زیادی بگذارند. برشهای آن با دقت نیست. سایز بندیها دقیق نیست. مثلا سایز مشتری 36 است اما لباس سایز 38 به او میخورد. در حالی که در مزون لباس برای مشتری و مطابق سایز او دوخته میشود. پارچههای آنها کیفیت بالایی ندارد؛ چون برایشان صرف ندارد که پارچههای گران را در تیراژ بالا استفاده کنند. حتی گاهی ترجیح می دهند کار را به دلیل هزینههای بالا در ایران تولید نکنند و تولید در چین برای آنها به صرفهتر است. در کل مزونها دقت بالاتری در همه مراحل کار دارند.
آیندهی طراحی لباس در ایران را چه طور می بینید؟
امیدوارم همه ما به جایی برسیم که از خلاقیت خودمان استفاده کنیم. الان در مزونها جا افتاده که از کار همدیگر کپی نکنند. چون دلشان می خواهد با طرحهای خودشان شناخته شوند. امیدوارم به این سمت برویم که برندهای جهانی ثبت کنیم و از این به بعد به جای وارد کننده بودن صادر کننده باشیم .
انتهای پیام/