ابتدا به نظر می رسید یک مدیر عادی باشد که در حوزه ای غیر تخصصی برگزیده شده و انتظار چندانی از او و عملکردش نباید داشت.اما در همان روزهای آغازین پیش بینی های اولیه غلط از آب درآمد.مشخص بود ایوبی شناخت و تسلط کافی روی حوزه جدید مدیریتی اش ندارد اما دو نکته او را از سایر مدیرانی که به هر دلیل ( از جمله دلایل سیاسی ) در جایگاهی بی ارتباط با حوزه تسلط و آشنایی شان گمارده می شوند ، متمایز کرد.نخست آنکه مشاورانی مناسب و آشنا با معضلات سینما برگزید و با کمک آنان به سرعت بر مسائل مبتلا به سینما تسلط یافت.سپس عزم و اراده ای جدی که برای حل این معضلات از خود نشان داد.بی آنکه وارد جدل های بیهوده و فرساینده لفظی با مخالفانش شود.
پس از بلاهای بنیان برافکنی که مدیران پیشین سینما بر سر خانه سینما ( به عنوان تنها نهاد صنفی و فراگیر هنر هفتم ) آوردند، بازگشایی این خانه نه تنها ناممکن می نمود که به نظر می رسید اهالی سینما باید هرگونه وفاق و گرد آمدن در یک نهاد صنفی مستقل از دولت را باید برای همیشه به دست فراموشی بسپارند. ولی ایوبی بدون شلوغ کاری های مرسوم عزم و اراده خود برای حل بزرگ ترین مشکل به ارث رسیده از مدیران قبلی را نشان داد و بی آنکه اسیر جو سازی ها و حاشیه پردازی های مرسوم شود ، خانه سینما را بازگشایی کرد.حتی عناد ورزی ها و سنگ اندازی های مخالفان را با متانت و آرامش پشت سر گذاشت و اجازه نداد حاشیه ها برمتن غلبه کنند.امری که با وضعیت نابسامان موجود تقریبا ناممکن به نظر می رسید.
اما این تازه اول کار بود و آشفتگی های فراوان به جا مانده از مدیریت بی کفایت قبلی ، اصلاح اوضاع سینما را دشوار ساخته بود.بی انضباطی های پرشمار مالی و اداری ، حاکمیت رانت خواری گروهی معدود از همفکران مدیریت قبلی ، رواج جریان مخرب تبدیل سینما به دو گروه اقلیت خودی و اکثریت غیر خودی ، بی اعتمادی سینماگران به مدیریت سینما که حاصل عملکرد سراسر توهین و تخریب تیم شمقدری و یارانش بود و اوضاع نابسامان اقتصادی سینما به عنوان نتیجه سختگیری های بی منطق حاکم بر سینما تنها بخشی از معضلات و مشکلاتی بود که ایوبی در مسند جدید با آنها دست و پنجه نرم می کرد. مدیریت جدید سینما با زمین سوخته ای مواجه شد که بازپروردنش ساده نبود.
تخلفات مالی رخ داده در دوران چهار ساله گذشته چنان گسترده بود که شاید آنچه تا کنون روشن شده ، تنها بخش روی آبِ کوه یخی باشد که بخش عمده اش هنوز روشن و شفاف نیست.شاید ایوبی چاره ای نداشت جز آنکه دستور توقف تمام پروژه های نیمه کاره سینمای فاخری را بدهد که دودمان سینمای ایران را برباد داد و برای بازگشت به وضعیت عادی حتی هشت سال نیز زمانی کافی نیست. کسانی که در چهار سال گذشته اکثریت سینمای ایران را رانت خوار و حیف و میل کننده بیت المال خطاب می کردند ، چنان بلایی بر سر این سینمای نحیف و ناتوان آورده اند که شاید لفظ رانت خواری تعبیر کامل و همه جانبه ای برای توصیف آن نباشد.
در سه ماه اخیر تقریبا هفته ای نیست که پرونده ای جدید از این تخلفات بر سر زبان ها نیفتد.فاجعه ای تحت عنوان " پروژه لاله" که به ترکمانچای سینمای ایران معروف شد ، افشای اختلاس های ریز و درشت در بدنه سازمان سینمایی ، کمک مالی یک میلیارد و هفتصد میلیون تومانی به موسسه سینمایی تاسیس شده توسط یکی از نزدیکان مدیر قبلی ، تاسیس موسسه ای سینمایی که اساسنامه اش به لحاظ شکلی و ماهوی مشکلات حقوقی فراوان دارد و کمک پانصد میلیون تومانی به یک خبرگزاری تازه تاسیس که قرار بود پایگاه رسانه ای مدیران پیشین باشد و هم اکنون بر سر مالکیتش دعوای حقوقی کهنه ای در جریان است ، تنها بخشی از مشکلات مالی است که مدیریت فعلی عزم و اراده مقابله با آن را دارد. افشای این تخلفات و پیگیری برای رفع این مشکلات را می توان روشن ترین نقطه عملکرد کوتاه مدت ریاست سازمان سینمایی دانست.
اما مهم ترین کاری که مدیریت فعلی در کوتاه مدت قرار است برای سینمای ایران انجام دهد چه می تواند باشد؟ سینمای ایران چنان بیمار است که هنوز هم به شدت به بخش دولتی وابسته است.نشان بارز این بیماری ( که البته مدیریت پیشین تنها مقصر این وضعیت نیست ،بلکه تشدید کننده این بیماری مزمن است) حضور پرشمار فیلمسازان نام آشنایی که مدت ها یا خود از این سینما قهر کرده و یا با عملکرد نادرست مدیران پیشین خانه نشین و منزوی شده بودند در جشنواره سی و دوم فیلم فجر است.
ساز و کار حمایت بخش دولتی از سینما در همه شکل هایش مستلزم یک بازنگری کلی و تعریف دوباره رابطه میان دولت و سینماست.این موضوع پروسه ای زمان بر اما به شدت لازم به نظر می رسد.یکدست سازی بحث ممیزی در آثار سینمایی تنها یکی از سرفصل های این بازنگری است.به عبارت ساده تر اگر پرداختن به نکته ای در فیلم های ایرانی به لحاظ قانونی ممنوع است ، این ممنوعیت باید برای همه سینماگران باشد و نباید نورچشمی هایی در این سینما باشند که توانایی نزدیک شدن و عبور از خط قرمز های موجود را داشته باشند.
انتهای پیام/
مازیار فکری ارشاد