به گزارش خبرنگار تجسمی هنرآنلاین، عصر روز چهارشنبه ششم آذرماه نشست تخصصى نمایشگاه " به روایت عکاسان معاصر ایران " با حضور حمید سوری،حمید رضا کشمیر شکن ، مهدی مقیم نژاد و جمعی از عکاسان در گالرى پردیس ملت بر گزار شد.
مهدی مقیم نژاد نمایشگاه گردان نمایشگاه به روایت عکاسان معاصر ایران که دبیری این نشست را نیز برعهده داشت در ابتدای نشست گفت: درفرصت نمایشگاهی که گالری پردیس ملت در اختیار ما گذاشت؛ تصمیم گرفتیم که نمایشگاهی را به سامان برسانیم که با عکاسی معاصر ایران همخوانی داشته باشد. برای همین از عکاسانی که برای شرکت در این نمایشگاه دعوت کردم، درخواست کردم که به انتخاب خودشان چند عکس از مجموعه ای که خصلت نمای دوره کاری شان را دارا هستند برای نمایش در این نمایشگاه در اختیار من بگذارند.
او افزود: دراین نمایشگاه توانستیم میزبان جمعی از عکاسان ایران باشیم و زمینه حضور بسیاری از عکاسان معاصر ایران فراهم نشد. اما برپایی این نمایشگاه بهانه ای شد تا به موضوع عکاسی معاصر ایران بپردازیم. دراین نشست نیز قصد نداریم که تمرکزمان را بر روی نقد و بررسی این نمایشگاه بگذاریم و قصد داریم که درباره عکاسی معاصر ایران سخن بگوییم.
حمید سوری گفت: من در این نشست تمرکز سخن ام را بر روی عکاسی معاصر و مولفه های آن خواهم گذاشت. ارائه تعریفی از عکاسی معاصر ایران کار بسیار دشواری است و ارائه چنین تعریفی از عهده من برنمی آید. هنرمندان از دهه 60 میلادی تلاشی را شروع کردند که ناب بودن یک رسانه که در مدرنیسم اصلی قطعی و رسمی محسوب می شد را حفظ کنند و هنر را پالوده و ناب ارائه کنند اما در پنج دهه اخیر هنر به سمتی پیش رفت که تلفیق هنرها با هم مطرح شد و مولفه های رسانه خاص زیر سوال رفت و ناب بودن یک رسانه مورد تردید قرار گرفت و عکاسی نیز از این تلفیق و هم آمیزی مصون نبود.
او افزود: در چنین فضایی نقاشی و مجسمه سازی که در شمار رسانه های سنتی محسوب می شدند زیر سوال رفتند و با کنار زده شدن رسانه های سنتی، عکاسی که تا پیش از این شهروند درجه دو جهان هنر محسوب می شد هویت جدیدی پیدا کرد. از این رو عکاسی در زمانی اهمیت پیدا کرد که خاص بودن رسانه زیر سوال رفته بود و از این رو هنرمندان با تلفیق هنرهای مختلف به تعریف عکاسی پرداختند. از این رو از دهه 90 دیگر با این مقوله روبرو نشدیم که الزاما کسی را صرفا عکاس یا هنرمند بخوانیم.
به گفته سوری در دهه 90 با ورود تکنولوژی به جهان عکاسی که موجب تغییرات اساسی در این رسانه شد و عکاسی از شیوه سنتی خود فاصله گرفت که برخی این شیوه جدید عکاسی را پست فتوگرافی می نامند. به قول یکی از نویسندگان هرگاه خواستیم از عکاسی تعریف جدیدی ارائه بدهیم تغییر شکل داد. مثل گربه سرزمین عجایب که هر گاه فهمیدم او چه شکلی است به سرعت شکل خود را تغییر داد.
این منتقد هنری ادامه داد: بسیاری از عکاسان پس از دگرگون شدن تعریف عکاسی، اقدام به ارائه تعریف جدیدی از عکاسی کردند و آثاری را خلق کردند که خودشان نیز هیچ اصراری ندارند که آن را عکس بخوانند. چهار سال پیش نیزدر موزه چلسی نمایشگاهی با حضور عکاسان بزرگ جهان با عنوان این یک عکس نیست برگزار شد . عکاسان امروزه عکس هایی را خلق می کنند که اشارات و ملزوماتی به محدوده نظری سایر رشته ها همچون فلسفه، جامعه شناسی و روانشناسی دارد.
به گفته سوری عکاس امروزه خود را چشم شکارگر لحظه زیبا نمی پندارد، عکاس کسی است که دغدغه های فلسفی، نظری و جامعه شناسی دارد و تصویرکردن عکاسانه روشی است که به آن دست پیدا می کند. در این دوران ما شاهد رشد شاخه های مختلف عکاسی هستیم، بسیاری از عکاسان با فاخرترین شیوه های عکاسی کار می کنند و بسیاری دیگر نیز از ساده ترین وسائل دوربین عکاسی می سازند و عکس می گیرند. در این دوران متریال درعکاسی اهمیت ویژه ای پیدا کرده است، پیشتر وقتی می گفتیم تنها تعبیرمان چاپ بر روی کاغذ عکاسی بود اما امروزه چاپ بر روی کاغذ یک متریال است.
مهدی مقیم نژاد در ادامه گفت: کار عکاسی در چند دهه اخیر خاستگاه آکادمیک پیدا کرده است. در دوران عکاسی مستند عکاسی را یک شیوه ثبت خود آموخته می دانستند که با تجربه و تداوم، فردی که به این کار اهتمام داشت کارش برجسته می شد. اما امروزه بخش قابل توجه ای ازعکاسان برجسته ایران و جهان از پایه تحصیلات آکادمیک در این رشته برخوردار هستند. او افزود: جریان شناسی عکاسی در ایران هم از زمانی شکل گرفت که پایه عکاسی دانشگاهی در ایران گذاشته شد و بیشتر کسانی که در نمایشگاه روایت عکس هایشان به نمایش گذاشته شده است تحصیلات آکادمیک شان در این زمینه است.
سوری با تایید صحبت های مقیم نژاد گفت: تا پیش از این وجه تکنیکی هنر اهمیت داشت، ازنیمه دوم قرن بیستم این جریان معکوس شد. شاید اگر دقیق تر بخواهم بگویم از دهه 60 و 70 اجرا و مهارت کاملا کنار زده شد و کانسپتچوال آرتیست ها حاکمیت هنر را برعهده گرفتند وحضور جدی در هنر پیدا کردند دیگر تکنیک کمتر مورد توجه قرار گرفت و زیبایی شناسی و فاخربودن اثر هنری به کناری زده شد. در این دوره بود که آموزش هنر دیگر مبتنی بر تکنیک نبود.
او با اشاره به دوران تحصیل خود گفت: من در جایی تحصیل می کردم که استادم تنها به من می گفت که هفته آینده باید 10 فرم عکس سر کلاس بیاوری و دیگر با من کاری نداشت و تکنیک عکاسی را به من درس نمی داد. تنها چیزی که او از من می خواست این بود که من ایده خودم را چگونه اجرا خواهم کرد و دستیارش هر تکنیکی را که من می خواستم برای اجرای ایده ام به من آموزش می داد. در واقع استاد واقعی من استاد تکنیکی من نبود، او تنها می خواست به من جهت بدهد.
سوری ادامه داد: اتفاقاتی که پس از دور شدن عکاسی ازتکنیک رخ داد این بود که عکاسی بر نظریه ها مبتنی شد. بسیاری از منتقدان معتقدند که عکاسی امروزه به باید از این فضا فاصله بگیرد و برخی هم معتقدند که دوره جدیدی در عکاسی شروع شده است. ما در دوره ای زندگی می کنیم که به گزاره هایی که مطرح می کنیم قطعیت نمی بخشیم. امروزه در شرایطی به سر می بریم که نوع بیان کردن ما و آن چیزی که مطرح می کنیم مورد تردید است. اگر امروز نظریه عکاسی مهم شد، خود عکاسی در حال ارجاع عکاسی به خودش است و بیان چنین موضوعاتی کمتر از عهده یک عکاس خود آموخته برمی آید.
حمید کشمیرشکن در ادامه گفت: تفاوتی که در بستر زیستی افراد وجود دارد جوهره هنر معاصر را می سازد و برای همین است که جوهره زیستی آثار هنری از ابزار اهمیت اش فراتر می رود. قدمت عکاسی در ایران به شکل آکادمیک آن به 15 سال اخیر بازمی گردد و در این دوران عکاسی معاصر ایران در خارج از مرزها نیز مورد توجه قرار گرفت. برخی یکی از دلایل مورد اقبال قرار گرفتن عکاسی ایران را در عرصه بین الملی را ناشی از شهرت سینمای ایران در عرصه بین الملی می دانند و برخی نیز تفاوت زیست ایرانی در جهان و عکس هایی که برآمده ازتجربه های زیستی ایرانیان است را دلیل این اقبال می دانند.
به گفته این پژوهشگر هنرمعاصر؛ نمایشگاه گردان هایی که در مرکز تحولات جهان هستند، وقتی قصد دارند که آثاری از هنرمندان ایرانی را انتخاب کنند؛ بیشتر به آثاری توجه می کنند که منطبق با موضوعاتی چون مسائل سیاسی حاد، مشکلات زبان،تقابل میان سنت و برخی خصلت های مذهبی است. این موضوع را می توان در برخی متن هایی که از این نمایشگاه ها منتشر شده، مشاهده و بررسی کرد.
حمید سوری در ادامه با اشاره به این مطلب که در دو دهه اخیر شرایطی فراهم شد که دوباره ایران با جهان ارتباط برقرار کند گفت: با باز شدن فضای سیاسی ایران و گسترش اینترنت در ایران، جهان کنجکاو شد تا بداند وضیعت هنر در ایران چگونه است و یکی از مهمترین رسانه ها که می تواند در این زمینه سودمند باشد عکس است. در چنین شرایطی وقتی عکس جنبه هنری بیشتری به خود بگیرد بیشتر مورد توجه قرار می گیرد. این میل برای دانستن درباره ملت های دیگری چون آفریقایی ها نیز برای ما ایرانی ها وجود دارد.
او افزود: در چنین فضایی که میل به شناختن هنر ایران در جهان گسترش پیدا کرده است، فضای جدیدی برای نمایش آثار هنرمندان ایرانی در جهان به وجود آمده است که پیامد آن برپایی نمایشگاه های متعدد عکس است. از این رو ژانرهای عکاسی که در جهان مرسوم است برای عکاسان ایرانی جذابیت پیدا کرده و عکاسان ایرانی که از این ژانرها برای خلق عکس استفاده می کنند.
سوری گفت: آنچه که در حوزه عکاسی در 50 سال اخیر در جهان رخ داد در ایران در 15 سال اخیر به صورت فشرده شاهدش بودیم، این شتاب زدگی در ایران اثراتی در پی داشته است که یکی از آنها عدم توجه به پایه های تئوریک عکاسی است. غربی ها اگر دست به تجربه جدیدی در عکاسی رسیدند، برپایه سنت های مرسوم عکاسی در این کشورها بود اما در فرهنگ ایرانی ها هنر را با سنت مغایر می دانستند، از این نظر در عکاسی معاصر ایران بلا شک با شتاب زدگی مواجه هستیم و یکی از آسیب های جدی این شتاب زذگی جذب خود رسانه شدن است.
او افزود: در چنین شرایطی تبی در جامعه ایرانی بوجود آمد که مثلا اگر هر هنرمندی اینستالیشن کار کند، یا استیج پیشرو است و یا اگر کسی همچنان نقاشی می کند و یا مجسمه می سازد عقب مانده است. در شرایط فعلی تا حدودی این تب کاسته شده است. اما امروزه عکاسان ایرانی الزاما به این موضوع فکر نمی کنند که باید به جدیدترین دستاورد تکنولوژی و ژانر دسترس داشته باشند تا بتوانند تا یک عکس را خلق کنند. نمونه های بارزش را در غرب نیز شاهد هستیم که عکاسان با عادی ترین وسائل مشغول عکاسی هستند، اما با این همه در بیشتر موارد عکاسان ایرانی به این فکر می کنند که به چیزهای دهن پر کند بپردازند که نمونه آن چاپ عکس در ابعاد بزرگ و استفاده از قاب های بزرگ است.
به گفته این مدرس هنری؛ عکاسان ایرانی تجربه های خوبی را پشت سر می گذارند که بخشی از این تجربیات ناشی از شتاب زدگی است که تاثیر این شتاب زدگی را در آینده خواهیم دید. مثل عکاسی استیج که این روزها در ایران بسیار مورد توجه قرار گرفته است و در این نمایشگاه نیز شاهد عکس هایی از هشت عکاس هستیم که در عکاسی استیج می کنند.
مهدی مقیم نژاد هم در ادامه با اشاره به توجه عکاسان ایرانی به عکاسی استیج گفت: توجه بیش از حد به برخی از شاخه های عکاسی موجب شده است که عکاسان ایرانی به برخی از شاخه های عکاسی یا توجه نکنند و یا تازه در ابتدای راه باشند. البته عکاسی مستند در ایران نیز تحولات خوبی را در این سال ها پشت سر گذاشته است.
به گفته حمید سوری نگاه عکاسان ایرانی نسبت به عکاسی طبیعت همچون نقاشانی که همچنان به این شیوه نقاشی می کنند بسیار کلاسیک است. بیشترعکس هایی که از این مناظر وجود دارد در آنها زیبایی سهم دارد. به نظر من چنین عکس هایی جزو عکاسی معاصر محسوب نخواهد شد، عکسی که بخواهد زیبایی یک منظره را به ما نشان بدهد، معاصر نیست. اگر منظره با فرهنگ ارتباط تنگاتنگی دارد.چنین شرایطی با گرفتن چنین عکس هایی ،یعنی بازگشت به دوران تاریخ عکاسی پیش از 1905.
او با اشاره به مهجور ماندن عکاسی مستند در عکاسی ایران گفت: نگاه ما نسبت به عکاسی مستند خیلی کلاسیک است. مثل عکس های مستندی که امروزه ما در خانه هنرمندان ایران شاهدش هستیم. به غیر از عکس های یک عکاس بیشتر عکاسان این مجموعه گویی در 60 سال اخیر عکاسی کرده اند. در عکاسی مستند ارجاعاتی وجود دارد که این عکس ها را جذاب می کند.
"به روایت عکاسان معاصر ایران "به دعوت گالری پردیس ملت با حضور 36 هنرمند از سه نسل عکاسی معاصر ایران با نمایشگاه گردانی مهدی مقیم نژاد و حمایت موسسه تصویر شهر شهرداری تهران برپاشده است حدود 72 عکس از دوره های مختلف عکاسی این هنرمندان را به تماشا گذاشته است که نوعی مرور و مطالعه تصویری در روند عکاسی امروز ایران به شمار می آید. این نمایشگاه ازیازدهم آبان ماه آغاز به کار کرده است که به روال همیشگى این گالرى ، نشست تخصصى و نقد وبررسى رویداد در میانه زمان نمایشگاه برپا مى شود ؛ بنا به دعوت گالرى پردیس ملت با سخنرانى حمید سورى ، حمیدرضا کشمیرشکن و مهدى مقیم نژاد و نیز هنرمندان حاضر در این روایت عکاسانه ، نشست تخصصى این اتفاق شاخص هنرى ساعت 17:30 چهارشنبه ششم آذر ماه برپا مى شود که شرکت در آن براى همه علاقه مندان آزاد است.
«به روایت عکاسان معاصر ایران» ، زاویه نگاه نافذ هنرمندان مولفى ست که با نگاهى تعالى جو پیرامون خویش را کنکاش و نقد مى کنند و در قابى که معرف سلیقه زیبایى شناسى آنان است آن را ثبت مى کنند ؛ خاصه آنکه عکاسان مدعو به این نمایشگاه آزاد بودند دو اثر برگزیده خویش را به این رویداد معرفى کنند.
٣٦ عکاس حاضر در این رویداد به ترتیب حروف الفبا عبارتند از : آزاده اخلاقی،کورش ادیم،آرمان استپانیان،مهرداد اسکویی،مهرداد افسری،جمشیدبایرامی،شهریار توکلی،صادق تیر افکن،بهمن جلالی،رعنا جوادی،تورج خامنه زاده،محمد خوشرو،گوهر دشتی،جلال سپهر،محمد رضا شریف زاده،بهنام صدیقی،سیفالله صمدیان،کیارنگ علایی،سمیرا علیخانزاده،شادی قدیریان،علیرضا فانی،کتایون کرمی،محمود کلاری،مجید کورنگ بهشتی،عباس کیارستمی،رضاکیانیان،رومین محتشم،مهدی مقیم نژاد،رامیار منوچهرزاده،علیرضامیرزایی،سروش میلانی زاده،علی ناجیان،مهرداد نراقی.
به روایت عکاسان معاصر ایران تا22 آذرماه در گالری پردیس ملت دایر است و علاقمندان مى توانند همه روزه از ساعت 11 تا 21 از این نمایشگاه واقع در خیابان ولیعصر،بزرگراه نیایش ،رو به روی کردستان سینما گالری پردیس ملت،طبقه 2- دیدن نمایند.
انتهای پیام/320