مرتضی ممیز یکی از دوستان بسیار قدیمی و ارزشمند من بود که دقیقا به خاطر ندارم چه زمانی دوستی ما شکل گرفت. اما همکاری ما از زمانی آغاز شد که ممیز از فرانسه به ایران بازگشت و در دانشگاه تهران مسئولیتی را برعهده گرفت و به واسطه همین مسئولیت از من برای تدریس دعوت کرد.
بعدها وقتی من درسال 1353 مدرسه انیمیشن را تاسیس کردم، من نیز متقابلا از ممیز دعوت به همکاری کردم تا به دانشجویان انیمشین اصول گرافیک و طراحی را تدریس کند و این همکاری سالهای سال ادامه داشت و دوستی ما را هر روز عمیقتر میکرد.
مرتضی ممیز هنرمند چند وجهی بود که بخش عمده شهرت او به واسطه گرافیک و بنیانگذاری انجمن گرافیک ایران و گسترش گرافیک در ایران است. اما او از جنبههای هنری دیگری نیز برخوردار است که هر یک از این جنبهها قابل تامل و معتبر هستند.
یکی از مهمترین فعالیتهای مرتضی ممیز، تصویرسازی است و او آثار ماندگاری در این زمینه خلق کرده است. از زوایه دید من بهترین تصویرسازیهای مرتضی ممیز ازقصههای قرآن است.
با این که پیش و بعد از او بسیاری دیگری قصههای قرآن را تصویرسازی کردند، اما هیچ یک به خوبی ممیز نتوانستند از پس این کار برآیند.
این تصویرسازیها از جنبههای مختلفی دارای اهمیت هستند که یکی از این جنبهها این است که داستانهای قرآن را به شکلهای مختلفی تصویرسازی کرده است. او این آثار را با مرکب و تک رنگ کارکرده است.
تکنیک ممیز به این شکل بوده است که او ابتدا مرکب را برروی کاغذ میگذاشته و پس از آن با تراشیدن مرکب سیاه؛ تصاویر مد نظرش را از این سیاهی، همچون مجسمهای که از دل سنگ خلق میشود را بیرون میکشید.
من اگر برحسب اتفاق تمام آنچه که از ممیز به یاد دارم را از خاطر ببرم، حتم دارم که نمیتوانم این تصویرسازیهای درخشان او را به فراموشی بسپارم. این آثار بسیار منحصر به فرد هستند.
ممیز این تصاویر را در هر شماره نشریهای منتشر میکرد و در نهایت انتشار این نشریه و این تصویرسازیها متوقف شد و بعدها آن را در قالب کتابی منتشر کرد.
یکی از تاسفهای همیشگی من این است که چرا ممیز پس از آن دیگر اقدام به تصویرسازی قصههای قرآن نکرد.
انتهای پیام/320