آنتونیا شرکا : یک مرد زن‌نما با پوستیژ و آرایش و پوشش و مَنشی کاملاً زنانه؛ یک آدم بزدل که فقط برای به دست‌آوردن وامی ناقابل داوطلب حضور در خط مقدم جبهه می‌شود؛پرستاری جوان که پا در زندگی مردی زن‌دار می‌گذارد و به صیغۀ او درمی‌آید و حتی از او باردار می‌شود؛ سیاستمداری صاحب‌نام و خانواده‌دار که رابطه‌ای خارج از چهارچوب خانواده با دخترکی جاه‌طلب برقرار می‌کند و از سوی او مورد اخاذی قرار می‌گیرد؛جوانی هنرمند که سرخورده از موانعی که بر سر راه اجرای کنسرت‌هایش می‌بیند، به اعتیاد رو می‌آورد و سرانجام آوارۀ خیابان‌ها می‌شود؛زوج تحصیلکرده و متمولی که دخترشان به خاطر فساد اخلاقی و مصرف مشروبات الکلی،مورد تعرض دوستی قدیمی قرار می‌گیرد و دست به قتل می‌زند و... داستان‌ها و عناصری که صِرف خواندن‌شان چندان هم خواننده را سر ذوق نمی‌آورد.مضامینی که در فیلم‌های مختلف فرنگی چه بسا با شدت و حدت بیشتری هم به یاد می‌آوریم اما همین که خبر ساخته‌شدن فیلم‌هایی از این دست در سینمای ایران به گوش‌مان می‌رسد، ولع ـ چرا نگوییم شهوتِ ـ دیدن‌شان،آن هم روی پرده،وجودمان را پر می‌کند.

عطشی که از خودِ فیلم در نظرمان مهم‌تر می‌شود.حسی که قوی‌تر از خودمان است و ما را خواسته یا ناخواسته به سمت سالن سینما می‌کشاند. بله،این‌گونه است که یک فیلم،«حاشیه‌دار» می‌شود یا به عبارتی در هاله‌ای از جذابیت پنهان و مرموز فرو می‌رود اما چه چیزی در این هاله گم شده و می‌خواهیم کشف کنیم که مثلاً در فیلم‌ها و سریال‌های ماهواره‌ای که حالا دیگر به زبان فارسی و به فراوانی روی موج هستند،نیست؟

آیا دیدن بازیگران محبوب و معروف‌مان که در قالبی غیرمعمول و تابو ظاهر می‌شوند و نقش می‌آفرینند،ما را تشنه می‌کند یا کشف خطوط واقعی و فرضی قرمز و قرمزنمایی که در فیلم‌های فیلمسازان شناخته‌شده‌مان زیر دست و پا گم هستند،ما را تحریک می‌کند؟یا شاید این حس که یک اتفاق ممنوعه به تصویر کشیده شده،قفل ممیزی را شکسته و جفت‌پا وارد حریم مقدس سینمایمان شده است؟

آنچه مسلم است،روزی می‌رسد که حاشیه‌ها به اصل تبدیل می‌شوند.(تصور کنید مقولۀ خیانت همسران را که در شوکران سال‌های دهه هفتاد یک انفجار در حریم خانواده و زن بود اما در فیلم‌های امسال چه بسیار مثل نقل و نبات به خوردمان داده می‌شود و عین خیال‌مان هم نیست!) واقعیت این است که هاله‌ای که کاذب باشد،در دوره‌ای می‌تواند تماشاگران فراوانی را به سمت خود جلب کند اما همین که مشمول زمان می‌شود،از فیلم،اثری به جا می‌گذارد که مثل خیلی فیلم‌های دیگر زمانی سر و صدایی ایجاد کرده و بعد فراموش شده است.در عوض به یاد بیاورید برخی فیلم‌های جریان‌ساز تاریخ سینما را ـ مانند قیصر و گوزن‌هاـ که به قدری به روزگار و زادگاه خود وصل هستند که هنوز با دیدن‌شان سفری پرماجرا در زمان گذشته می‌کنی و این یعنی این که آن جنجال‌ها گذری و بادکنکی نبوده، بلکه در بستر رویدادهایی اجتماعی شکل گرفته که تاثیری مستقیم روی فیلم داشته‌اند.از این نظر فیلم نیازی ندارد که با خبرسازی/خبرپراکنی‌های ریز و درشت،تشنگانی را به خود جمع کند، بلکه حاشیه می‌شود اصل و اصل هم گرد زمان به خود نمی‌پذیرد.

انتهای پیام/55