بهروز فائقیان: آثار به نمایش درآمده در این نمایشگاه از حیث شکل و ساختار به موسیقی پهلو می‌زند. این نقاشی‌ها که خالی از هرگونه عنصر آشنا و تداعی‌گر شکل گرفته، ساختار اصلی خود را بر اساس ضرباهنگ و فراز و فرودهایی پیدا می‌کند که دست‌اندرکار ایجاد فضایی ذهنی و انتزاعی است و تلاش دارد همزمان هیجانات و عواطف مخاطب را نیز با خود درگیر کند. درگیری عواطف بیننده این آثار از طریق شدت و ضعف‌های ضرباهنگ و تغییر جهت‌های هیجانی عناصر حاصل می‌شود. در لابلای سکوت‌هایی سیاه که گاهی نقش پس زمینه را هم ایفا و خودنمایی می‌کنند و در بعضی آثار هم نقش سکوت آن چنان عمده می‌شود که عملا سطح وسیعی از تابلو و وجه غالب آن را شکل می‌دهد.

آواها و نواهایی که از رهگذر این نقاشی‌ها به گوش می‌رسد، رنگ آمیزی هارمونیکی از چند عنصر پیش رونده است که در مسیرهایی اغلب خطی و موازی با یکدیگر، اما با کارکردهایی مختلف همنشینی و سازگاری موسیقی‌وار را دنبال می‌کنند.

رفتار نقاش با سطح‌ها و خطوط گزیده و صرفه‌جویانه است و برای هرکدام مجال و فرصتی برای دیده شدن تعیین می‌کند. این در حالی است که چیدمان سطوح به گونه‌ای است که جابه‌جا شدن و هدایت بصری به آسانی صورت می‌گیرد و نقاش با استفاده از کارکردهایی چون راه پیدا کردن و نفوذ سطوح به یکدیگر خواه از طریق شره‌های رنگ و خواه از طریق تداخل تیرگی و روشنی توانسته به آن دست پیدا کند.

ضرباهنگ و حرکت‌های قلم در نقاشی‌های عنصری بیش از آن که جنبه هم پوشانی داشته باشند تکمیل کننده و تلفیقی به نظر می‌آیند و ورسیون هایی که از ریتم‌های موازی شکل می‌گیرد در حقیقت اجراهایی چندباره و آزمون‌هایی هیجانی از روند شکل گیری ساختار نهایی اثر را تشکیل می‌دهد.

به نظر می‌رسد هنرمند وسعت رنگ‌ها را تا حدی بر مبنای تعریف خود از نقش و هویت عناصر به کار می‌گیرد. سطوح گسترده تر عموما رنگمایه های خاموش دارند و رنگ‌های درخشان در ابعاد کوچک‌تری محدود شده‌اند. این کارکرد موجب شده تا رنگ‌های درخشان به واسطه طول موج بالایشان کلیت اثر را تحت تاثیر قرار ندهند و دیگر عناصر تابلو هم مجال دیده شدن را پیداکنند.

در مجموع به کارگرفتن عناصر ناآشنا و مبتنی بر ابداعات بصری موجب شده تا عنصری، اثرش را به آزمونی بصری تبدیل کند که احتمالا مخاطب از ورود به آن احساس رضایت خواهد کرد.