طاهره تختی، شاعر اشعار دفاع مقدس به خبرنگار هنرآنلاین گفت: چهار دوره متوالی نخستین برگزیده جشنواره شعر دفاع مقدس در استان کردستان بودم. این در حالی است که از ابتدای ورد به عرصه شعر در این زمینه اشعاری را سرودم، اما از وجود چنین جشنواره ای آگاه نبودم، که در این صورت سال‌های قبل هم شرکت می‌کردم.

وی در توضیح این مسئله که چگونه به سمت اشعار دفاع مقدس سوق پیدا کرد گفت: نخستین اشعار من همراه با موضوع دفاع مقدس بود و دلیل علاقه من به این زمینه هم بیشتر فیلم‌ها و سریال‌هایی بود که درباره شهیدان همچون شهید کشوری و غیره شاهد آن بودم. این مسائل بر من خیلی تاثیر می‌گذاشت، تا جایی که اگر در زمان هشت سال دفاع مقدس حضور داشتم حتما در جنگ شرکت می‌کردم، اما اکنون تنها کاری که از دستم بر می‌آید این است که با اشعار خود به نوعی ادای دین کنم.

تختی در راستای ثمره اشعار دفاع مقدس خود گفت: با بنیاد حفظ آثار و نشر ارزش‌های دفاع مقدس صحبت‌هایی داشتیم تا 25 غزل من که با موضوع دفاع مقدس هستند را در قالب دفتر شعری به چاپ برسانند. همچنین توسط حوزه هنری استان کردستان دفتر شعری آماده چاپ دارم که 35 غزل مختلف من در آن به چاپ خواهد رسید.

این شاعر بهترین شعر خود را "بابای شیمیایی" می‌داند که با زبان کودکانه گفته شده و نه تنها موفق به دریافت جایزه شده بلکه بیژن ارژن و دیگر بزرگان عرصه ادبیات هم طی جلسه ای این شعر را تحلیل کرده‌اند.

وی در این باره توضیح داد: در همسایگی ما جانبازی زندگی می‌کرد که هم در جنگ شیمیایی شده بود و هم یک پای خود را از دست داده بود. این فرد یک فرزند 3 ساله داشت که به علت صدمات شیمیایی وارد شده به بدن او فرزندش هم دچار مشکلات هورمونی بود. او روزی در خانه خود شهید شد، اما من همیشه می‌دیدم که با بچه خود چگونه رفتار می‌کند و روزها در کوچه با او بازی می‌کرد. شعر "بابای شیمیایی" در زیر آورده شده است:

عموزنجیرباف، بله، بابا اومده، چی چی آورده؟ زخم و کهیر و تاول یه سینـه گـاز خردل یه موج تیز و سرکش چن تایی تیر و ترکش دستی بدون انگشت همیشه مثل یک مشت دو پای نا هماهنگ یکیش چوبی یکیش لنگ با صدای چی بچه‌ها؟ چیه صدای بابا ؟ سرفه و سوت ممتد یه درد کاری و بد خس خس و ناله وآه سلامی از ته چاه صدای تند نفس یه چهچهه تو قفس بازی ما همین بود بابام خونه نشین بود مامان که مثل برفا موی سرش سفید شد بابا دووم نیاورد یه روز غروب شهید شد

طاهره تختی، در سال‌های 88 - 89 - 90-91 در دو بخش شعرفارسی و شعرکودک ونوجوان نفر اول استانی جشنواره شعر دفاع مقدس شده، در جشنواره شعر فجر استانی سال‌های 87 - 88 - 89 - 90-91 نفر برگزیده و در جشنواره کشوری شعر عاشورایی 1389 رتبه دوم را از آن خود کرده است.

این شاعر جوان در سال 88 نفر اول جشنواره شعر اهل بیت و در سال‌های 89 و 92 نفر اول جشنواره شعروادبیات داستانی در رده سنی زیر 35 بود.

تختی همچنین به عنوان برگزیده جشنواره بین‌المللی شعر کردی رضوی سال 1391و نفر دوم کشوری جشنواره شعر طنز اصفهان 1389 هم انتخاب شد.

نمونه اشعار دیگر با موضوع دفاع مقدس این شاعر را در زیر می‌توانید بخوانید:

مـنـم ... کـه آهِ به جا مانـده از عـبــور قطـارم ..

کنــار هالهٔ نـورت ، شبیه گـرد و غبــارم

تـو بـال سـبـز پـریــدن به آسمــان ظـهـــوری ...

ومن هـنـوز به این خاک سرد و کهنه دچـارم

حقـیقـت از پس پرواز باشکــوه تـو پـیـداسـت

تو روح باوری و من ، خـزانه دار شعـارم

منی کـه روز و شبـم را فـقــط ترانه ســرودم

هنـوز تا تـو هزار استخـاره فاصلـه دارم

ای از ســلالـهٔ پـاک کـبــوتــران مسـافــر ...

در این قـفس بگــذارم که مرغ عـشق تبــارم

طلوع‌های پس از تو غروب می‌شود و من ...

شبـیــه شاخــهٔ خشکــی در انتظـار بهـارم

تو مثل صاعـقه در بغض ابرهای کویری

چگـونه از تو بگـویـم و سیـل اشک نـبـارم ؟

چگـونه از تو بگـویم و از غـم تـو نسـوزم ...

منی که بعـد تـو مـیـراث دار سنـگ مـزارم

***

ساعت هفت ...

مثل هر روز صبح ساعت هفت ، پدرم داشت سمت در می‌رفت

چهره‌اش چهرهٔ همیشه نبود ، از همیشه شکسته تر می‌رفت

جای کیفش بدست ساکی داشت ، و لباسی به رنگ سبز کدر

چکمه هم جای کفش واکس زده ، به گمانم پدر سفر می‌رفت ...

ـ :" کت نپوشیده ای چرا بابا ؟ مگر امروز اداره تعطیل است ؟ "

ـ :"می‌روم جبهه پیش همکارم ، طاقتم در اداره سر می‌رفت "

بغض نشکفته ای که مادر داشت ترکشی خورد و صورتم تر شد

جبهه جایی شبیه خانه نبود ، پدرم در پی خطر می‌رفت

آب و قرآن و چند شاخهٔ رز ، مادرم بغض زخمی‌اش را خورد ..

خواست لبخند ساده ای بزند ... مثل هر روز که پدر می‌رفت ...

پدرم خم شد و مرا بوسید ، چشم‌هایش شبیه دریا بود ...

ـ :" آه بابا چه خوب می‌شد اگر ، دشمن از ترس مرگ درمیرفت

کاش این جنگ بد تمام شود ، مثل هر روز ، عصر برگردی " ...

رفتی و عصرهای پی در پی ، بی تو ایّام من هدر می‌رفت

هرکجا که شهید گمنامی ، کاروان‌های غم میاوردند ...

در پی ردّی از شهادت تو ... مادرم باز بی خبر می‌رفت

ـ : "کاش حالا که جنگ دیگر نیست ، یک غروب غریب برگردی...

کاش ، افسوس ، آه" مادر باز ، با همان چشم‌های تر می‌رفت ...

***

دفتر از شکل تانک‌ها پر بود ... خانه‌ها هم شبیه چادر بود

غنچه‌ها سربه زیر و دودی رنگ رویشان ، پاره های آجر بود

آب رنگی شبیه آتش داشت شعله‌ها حسرت سیاوش داشت

خاک می‌خورد یک کمان انگار ... در دلش آرزوی آرش داشت ...

شهر از ازدحام خالی بود کاش مردی در این حوالی بود

عطش آهنگ کربلا می‌زد شاید آغاز خشکسالی بود !

آسمان روی صحنه ویران شد نور هم پشت سایه پنهان شد

بغض سنگین ابر هم ترکید... دل تنگش شکست و باران شد

شب که با چادر سیاه افتاد جمع شد قطره‌ها و راه افتاد

در دل دانه های خشکیده کورسویی به سمت ماه افتاد

می‌شود باز از زمین گل کرد عشق را سمت آسمان پل کرد

زندگی زادهٔ همین خون‌هاست باید این داغ را ... تحمل کرد

کم کم آن دانه‌ها جوانه شدند مثنوی‌های غم ترانه شدند

شسته شد خاک از خرابی‌ها خیمه های کبود خانه شدند

انتهای پیام/38