به گزارش خبرنگار تئاتر هنرآنلاین ، یکی از شاخصه‌های هویت ملل دستاوردهای کلان فرهنگی در مقوله‌های ادبی ، هنری است که در برخی رویکردها و مسیرها از جمله در هنر نمایش و تئاتر نمایان می‌شود. دیرینه‌گی و قدمت آیین‌های نمایشی کشورمان امری واضح است، آیین‌ها و خرده آیین‌های مراسم سوگ ایرانی، تاریخی به قدمت تمدن اسلام در ایران دارد.

یکی از مهمترین دلایل عظمت و غنای فرهنگ و تمدن ایران در بطن تاریخ، آیین‌های مردمانی است که ریشه در باورهای آسمانی،‌ نگاه توحیدی به جهان و خالق آن دارند، تمام آیین‌های نمایشی ما پشتوانه فکری غنی را دارا هستند.

سرشاری تاریخ ادبی ما از نشانه‌های وجود نمایش و جنبه‌های نمایشی در آیین و مناسک است. لذا تلاش برای جستجوی اسنادی که نشان دهد و ثابت کند ما نیز همچون هر ملتی غنی و فاخر و دارای تمدن، از نمایش بی بهره نبوده ایم، می تواند احساس غبن و کم بینی هویتی را کاهش داده و راه بر تلاش های نوین و البته کندو کاو در ریشه های اینجایی نمایشی که می‌توانست در سیر طبیعی خود به تئاتر بینجامد، هموار کند.

نویسندگان عهد اسلامی ایران گاه از جشن‌هایی سخن گفته اند که مایه نمایشی داشته اند.سر آغاز این جشن‌ها معلوم نیست ولی مسلم است که تعدادی از آن‌ها تا قرن‌ها پس از آمدن اسلام بدون تغییر مهمی ادامه داشته است. از این‌ها یکی "بر نشستن کوسه" است که پس از اسلام هم به صورت بازی میرنوروزی باقی مانده و هنوز هم در برخی نقاط دورافتاده اجرا می‌شود.

این آیین‌های نمایشی هریک معرف فرهنگ و سرزمینمان هستند که مبلغ مناسبی از کشورمان در آن سوی مرزها هستند، تماشاگر غیر ایرانی با تئاتر مدرن آشنایی دارد اما این آیین‎های نمایشی می‌تواند جذابیتی دو چندان داشته باشد.

ایران، کشوری با فرهنگ و خرده نمایش‌های گوناگون و متنوع در اقصی نقاط خود است چگونه باید از میراث فرهنگ نمایش کشورمان دفاع کنیم؟

کدام نهاد و سازمان مسئول ثبت آیین‌های نمایشی همچون تخت حوضی، پهلوان بازی و تعزیه است؟ آیا این سنت‎های نمایشی تا کنون در یونسکو ثبت شده‌اند؟

اگر این آیین‎های نمایشی ثبت نشوند شاید همان بلایی که بر سر برخی شاعران ما همچون مولانا آمد درباره این‌ سنت‌های نمایشی هم تکرار شود و کم کم رکورد دزدیده شدن تمدن 7 هزار و پانصد ساله‌مان را بیش از پیش شاهد باشیم.

انتهای پیام/54/53