به گزارش خبرنگار تجسمی هنرآنلاین ؛ روز جمعه 22 شهریور ماه یکی دیگر از اجراهای مجموعه هزار و یک عصر به کیتوتوری علی اتحاد در تهران آرت برگزار شد و این بار یک هنرمند اتریشی در این عصر به اجرای برنامه پرداخت. علی اتحاد درباره این اجرا یاداشتی را برای صفحه تجسمی هنرآنلاین نوشته که در ادامه آمده است.

جرالد روسباخر متولد ۱۹۷۴ هنرمند حوزه مدیا آرت و موسیقی دانی است که در وین به دنیا آمده و در همان شهر زندگی و کار می کند. آثار جرالد روسباخر بازتاب دهنده این ایده است که چگونه واقعیت در مسیر بازنمایی رسانه های دیجیتال دچار دگرگون می شود و این دگرگونی چه تاثیراتی در ادراک ما نسبت امر واقع دارد.

آثاراو شامل چیدمان٬ اشیاء هنری٬ ویدیو٬ صدا و عکس است و تا امروز درفستیوال آرث الکترونیکا٬ دوسالانه استانبول و نمایشگاه های داخلی اتریش و خارجی بسیاری به نمایش در آمده است.

این اجرا که در دو سانس برگزار شد استقبال گسترده مخاطبین را به همراه داشت.

روسباخر این مسئله را که ادراک ما نسبت به واقعیت در گرو رابطه مان با رسانه هاست به عنوان نقطه عطف دوره کاری اش برگزیده است . ورود به عصر مدرن نخستین پله ای این وابستگی بود که به واسطه مطبوعات٬ رادیو٬ سینما و تلویزیون محقق شد و با عبور از نیمه سده ی بیستم پله دوم که پله ای بلندتر بود طی شد و امروز واسطه هایی چون ویدیو٫ کامپیوتر٬ بازی های ویدیویی٬ اینترنت حقیقت مجازی و …

جهان پیرامون مان را جهانی متکثر٬ چندگانه و لایه لایه ساخته است. رسانه های یاد شده نه تنها واسطه انتشار دانش اند که داوری ما نسبت به زیبایی٬ عدالت٬ راستی٬ دروغ٬ قهرمانی٬ ایثار٬ خوشبختی٬ زیست متعادل و … را نیز دگرگون کرده اند. دیگرهیچ استاندارد مطلقی سراغ نداریم که طی کمتر از یک دهه به کلی دگرگون نشود. کافیست اندام و پوشش معیار را طی دو دهه ی گذشته مرور کنیم و در این راه با تعاریفی مواجه شویم که گاه مطلقا نقیض یکدیگر بوده اند.

"چهره های ساختگی تهران" اجرایی است که به تلاش بی سرانجام جامعه انسانی معاصر در جهت بدل شدن به" دیگری" می پردازد.

سال هاست که چهره های بی شماری در مجلات و تلویزیون به عنوان شاخصه های زیبایی، موفقیت، پیشرفت و … باز نموده می شوند.

چهره هایی که چه وجوه دیداری و چه جزییات شخصیتی شان اغلب در رابطه با رسانه های معاصر دگرگون شده و شکل دگر شده آن در برابر ما قرار گرفته است. جرالد روسباخر در ساحتی نمادین تلاش می کند پرسونای این تمثال های عصر نو را بر چهره اش بنشاند تا شاید به واسطه ی این صورتک ها چیزی از «دیگری تحسین شده" به شهروندی عادی ضمیمه شود. تلاشی بی فرجام و حتی مضحک که نتیجه اش از پیش آشکارست.

انسان معاصر در راه دگردیسی آرام آرام در وضعیت سوم قرار می گیرد٫ جایی که نه "خود" و نه "دیگری" است. انتهای پیام/

320