به گزارش خبرنگار هنرآنلاین ، شیراز؛ سرزمینی است که هنرمندان بسیاری در آن زیستند و با آثار و افکارشان نام خود را در تاریخ هنر این منطقه جاودانه کردند. رحیم هودی از پیشکسوتان صاحب نام تئاتر، این سرزمین است که آثار زیادی را در این حوزه به وجود آورده است و هنوز با عشق فراوان به تدریس و کار نمایش ادامه می‌دهد.

چگونه وارد تئاتر شدید و چه آثاری را به وجود آوردید؟

از کودکی علاقه و عشق زیادی به دیدن نمایش‌های تعزیه و روحوضی داشتم. بعد از دیدن هر تعزیه به تقلید از شخصیت‌های آن می‌پرداختم؛ در نمایش‌های روحوضی بیشتر نقش سیاه را بازی می‌کردم و همیشه دوست داشتم سیاه شوم. هر کجا تعزیه ای برگزار می‌شد شرکت می‌کردم، گوشه ای پیدا می‌کردم تا بتوانم تعزیه را از نزدیک ببینم. در همسایگی ما تعزیه خوانی بود که بر حسب اتفاق متوجه علاقه و عشق من شد؛ و نقشی را در تعزیه به من داد. آن زمان هنوز مدرسه نمی‌رفتم و نمی‌توانستم متن را بخوانم و با هر سختی که بود آن را حفظ می‌کردم. حس و حال آن زمان که هنوز بچه ای بیش نبودم را دارم. حس شاد بچگی و خوشحالی از اینکه بتوانم نقشی را ایفا کنم. لذت اولین اجرا و پوشیدن لباس تعزیه که برای من زیباتر از لباس عید بود. شادمانی لحظاتی که دیگر مجبور نبودم گوشه ای را برای تماشای نمایش پیدا کنم و در صحنه حضور داشتم.

وی ادامه داد: دوران دبستان با همکلاسی ام گروهی را تشکیل دادم و هر هفته منزل یکی نمایش‌های روحوضی را اجرا می‌کردیم؛ که با استقبال خوب بچه‌ها همراه بود. بیشتر نقش سیاه را بازی می‌کردم؛ و برای سیاه کردن صورتم از سیاهی و چربی ته دیگ استفاده می‌کردم. در این دوره به علت علاقه تعدادی از دبیران به تئاتر، درمدرسه نمایش‌های روحوضی برپا می‌کردیم. در نمایشی به نام "فردریک کبیر و آسیابان" که در مدرسه اجرا شد من نقش پیرمرد آسیابان را داشتم و ناظم مدرسه نقش "فردریک کبیر" را اجرا می‌کرد. برای من افتخار بزرگی بود که بتوانم در کنار مناظم مدرسه نقش داشته باشم. در آن زمان قسمتی از داستان "فردریک کبیر و آسیابان" در کتاب فارسی دبستان کار شده بود؛ و ما با ادبیات فاخر نمایشی از ابتدا آشنا می‌شدیم. با اینکه معلم تربیتی وجود نداشت، معلمان با عشق فراوان وبدون دریافت دستمزدی با ساده‌ترین وسایل کار می‌کردند؛ بر خلاف الان که حقوقی دریافت می‌کنند وهیچ ثمری ندارد.

فعالیت حرفه ای شما در تئاتر از چه زمانی و با چه کارهایی آغاز شد؟

در دبیرستان نمایش‌هایی مانند محکوم بیگناه، دکتر گرفتار و راه میهن در دبیرستان شاپور اجرا می‌کردیم. در این دبیرستان سن تئاتر بسیار خوبی وجود داشت که متاسفانه الان تبدیل شده است، ای کاش باقی می‌ماند تا توریست‌ها بدانند سالنی در کنار آثار زندیه وجود دارد که کارهایی خوبی در آن به نمایش در آورده شده است. چند نمایشنامه مانند "اتاق شماره نوزده"، "سوادت کجاست؟" و" سیل" را نوشتم و اجرا کردم. سال 1335 تئاتر شیراز به نام تئاتر سعدی راه اندازی شد و به عنوان بازیگر در آن عضو شدم و در بیشتر نمایش‌ها بازی داشتم. همراه آقای بنی احمد، حکمت آرا و کاظم محمدیان کار می‌کردیم تا سال 1339 به اتفاق آقای محی‌الدین لایق، گروه هنرهای دراماتیک فارس را تشکیل دادیم و چند برنامه اجرا کردیم. چند سال بعد از طرف رادیو دعوت شدم و با گروهای نمایشی رادیو همکاری داشتم. کار تئاتر را به صورت حرفه ای تا به الان ادامه دادم.

اکنون هم به فعالیت ادامه می‌دهید؟ و برنامه آینده‌تان چیست؟

آخرین نمایشی که در آن بازی کردم "چای تلخ" بود که براساس زندگی من نوشته شده بود و قرار است مهرماه دوباره اجرا شود. همچنین دو نمایشنامه "خداحافظ آقای کند" و "کاکتوس" نوشته اکبر رادی را مهرماه با حضور هنرجویان رشته پزشکی که علاقمند به کار تئاتر هستند به روی صحنه خواهم برد.

فعالیت سینمایی هم داشته‌اید؟

علاوه برکارهای تئاتر در چند فیلم سینمایی و سریال به کارگردانی فخیم زاده، قدکچیان، لبخنده و... بازی داشتم. اما به طور کلی عمده فعالیتم معطوف به تدریس، بازیگری و کارگردانی تئاتر است.

وضعیت تئاتر شیراز را چگونه ارزیابی می‌کنید؟

تئاتر شیراز فعال است؛ ولی سالن مرتب و درستی که جوان‌ها بتوانند در آن فعالیت کنند وجود ندارد. دو سالن وجود دارد که در آن کارهای کوچک انجام می‌شود. چند سال پیش نامه‌هایی به وزیر ارشاد آن نوشتم؛ بعد از مدتی آمدند مژده دادند زمین "سیرو شیراز" به جای دیگری جهت ساخت تئاتر شهر منقل می‌شود و در آن منطقه وزیر کلنگ احداث زد. ولی هیچ خبری نشد فکر می‌کنم جایی را که کلنگ زدند یا کلنگ تیز نبود یا زمین بسیار سفت و محکم بود. بعد از مدتی گفته من را شنیدند و گفتند می خوایم کار کنیم؛ ما همچنان منتظریم که این اتفاق بیفتد.

دیگر آنکه، ای کاش انرژی بچه های تئاتر تنها جهت شرکت در جشنواره‌ها نباشد. ای کاش جشنواره‌ها طوری برنامه ریزی شوند که در ابتدا مردم اثر را ببینند تا کارگردان تجربه کنند، اثر را محک بزند اگر کار ارزش داشت و از کیفیت خوبی برخوردار بود به جشنواره فرستاده شود. اینکه یک اثر در یک جشنواره شرکت کند و بعد مردم ببینند روند درستی نیست.

و سخن آخر؟

هنوز عاشق تئاتر هستم، تشنه تمرین ام و با انرژی به روی صحنه می‌روم. از کار خسته نشوید. صدای کف زدن‌های تماشاگران مانند ابر می‌ماند یا می‌بارد یا باد آن را می‌برد. هرگز سوار برابر تشویق ممتد تماشاگران نشوید. عشق داشته باشید بعضی می‌گویند ما "آردمون را ریختیم، الک مان را آویختیم"، اما من می‌گویم من هنوز آرد بیخ خالی در دست دارم، هنوز آرد گیرم نیامده است و تجربه می‌کنم.

انتهای پیام/